Vrijdagavond 13 februari 2026 lanceerde schrijver Petra Mast haar boek Mantelzorg met liefde en lef in Museum Rijswijk.
Petra Mast en ik kennen elkaar nog geen twee weken (!). Stadsdichter en gemeenschappelijke vriend Rick van der Rest legde de verbinding. Waarschijnlijk herkenden we in elkaar de vlotte pen en betrokkenheid bij betekenisvolle thema’s. Daarnaast beoefenen we hetzelfde communicatievak uit.
Toen Petra mij vroeg om Ik was daar nog even voor te dragen tijdens de lancering van haar boek Mantelzorg met liefde en lef, zei ik gelijk ja. Ik wilde dat graag voor haar doen en zocht daarbij nog twee passende #Mijmermomenten zodat ik aan het einde van de avond een drieluik kon voordragen.
Poëzie Lezingen geven en voordragen uit eigen werk doe ik sinds jaar en dag. Mijn poëtische mijmermomenten droeg ik voor het eerst voor bij Petra’s drukbezochte boekpresentatie. Museum Rijswijk, waarvan het voormalige woonhuis van de dichter Hendrik Tollens onderdeel uitmaakt, vormde het decor. Ik kon mij geen passender plek bedenken. Zoiets smaakt natuurlijk altijd naar meer. Hou de agenda in de gaten voor meer voordrachten!
Harry Donker maakte de persfoto’s. De foto hieronder maakte schrijver/journalist Annemiek van Moorst, die een mooi artikel over de boekpresentatie schreef voor Nieuwsblad Rijswijk.
Dank je wel Petra: heel fijn om aan het einde van de mooie avond mijn voordracht voor jou/jullie te houden.
Petra’s boek is onder meer verkrijgbaar via Boekscout en via Bol.com. Zie ook het artikel dat Petra schreef voor InRijswijk.
Ik was daar nog even Mijmermomenten Tussen kijken en schrijven: momenten waarin tijd vertraagd. Woorden op het ritme van herinnering. Een geïllustreerde bundel van Patrick Wouters.
Een voorpublicatie vind je op mijn website.
De #Mijmermomenten die ik vrijdag 13 februari 2026 voordroeg waren: Ik was daar nog even rest · reflection · recharge · reconnect
In Blora, waar stof en zon elkaar vinden tussen teakbomen en verlaten wegen, zag honderd jaar geleden een kind het daglicht, voorbestemd om de stem van velen te worden.
Pramoedya Ananta Toer schreef over wat voorbij leek, maar niet verdween. Over de onschuld van land en volk. Over liefde en verlies in tijden van onrust.
In datzelfde Blora werd mijn moeder geboren, op een augustusdag die later een dag van herdenking zou blijken. Haar eerste adem, zijn eerste woorden — twee lijnen die elkaar nooit raakten, maar toch verwant zijn in de aarde van verhalen.
Wat verdwenen is, blijft. In boeken, in stemmen, in de schaduw van bomen op de grond waar hun verhalen ontsprongen in de aarde der mensen.
Ode aan Pramoedya Ananta Toer (1925-2006), aan mijn lieve moeder Marijke Wouters-Pernet (1939), aan #Blora en #Indonesia. Bahasa Indonesia version under the photo’s.
Blora, Indonesia.Photo Pramoedya Ananta Toer by Marco van Bolhuis (Amsterdam, juni 1999).My mother (Marijke Wouters-Pernet), born in Blora, August 15, 1939. Photo made in Cepu.
Apa yang Hilang
Di Blora, di mana debu dan matahari bertemu di antara pohon jati dan jalan sunyi, seratus tahun yang lalu seorang anak melihat cahaya hari, ditakdirkan menjadi suara banyak orang.
Pramoedya Ananta Toer menulis tentang yang seakan pergi, namun tak pernah lenyap. Tentang kepolosan tanah dan rakyat. Tentang cinta dan kehilangan di masa penuh gelisah.
Di Blora yang sama ibuku dilahirkan, pada suatu hari Agustus yang kelak menjadi hari peringatan. Napas pertamanya, kata-katanya yang pertama — dua garis yang tak pernah bersinggungan, namun tetap terhubung dalam tanah kisah-kisah.
Apa yang hilang tetap ada. Dalam buku, dalam suara, dalam bayangan pepohonan di atas tanah tempat kisah mereka lahir dalam bumi manusia.
Twee jaar lang leerde ik mijn eigen lijf opnieuw lezen. Niet met woorden alleen, maar met adem, aanraking, stilte. Haptotherapie als zachte gids, waar mijn binnenwereld zich toonde in spanning, in trilling, in onverwachte tranen.
Rapé brandde een poort in mijn neus, Chocobliss opende ramen naar andere werelden. Beide lieten mij zien wat ik allang wist: dat voelen mijn kompas is, en dat ik mijzelf niet langer hoef te ontlopen.
Nu sta ik hier, niet aan het einde, maar aan de rand van een nieuw begin. Met een schaduw die niet meer achterblijft, maar me begeleidt. Met een nabijheid die ik durf toe te laten.
En diep van binnen hoor ik het fluisteren: I only just begun.
Patrick Wouters 