Foto’s zijn voor later

Na het verlies van hun moeder
poseren broer en zus
aan de Bengawan Solo.

Een motor.
Een boom.
Een dag
die nog niet weet
dat hij herinnering wordt.

Later worden de foto’s
uit albums gescheurd
en begraven in de tuin
van hun huis in Surabaya.

De oorlog gaat voorbij.
De foto’s blijven.

In een Verkadeblik
gaan ze mee
naar Nederland,
naar Amerika,
naar mij.

Mijn grootvader maakte foto’s
voor later.
Hij kon niet weten
dat ik dat later
zou zijn.

En de boom?
Negentig jaar later
valt zijn schaduw
nog steeds op dezelfde grond.

Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters


Digital art photo 2 generated with AI. Concept: Patrick Wouters.
Based on family archive picture from 1935 and recent photo’s I made in Indonesia 2026.

Klanken van Thuis: Indisch/Molukse middag in het museum Rijswijk 26 augustus 2026

Onder de titel Klanken van Thuis organiseert Museum Rijswijk aan het einde van de zomer een Indische/Molukse middag. In de binnentuin van het museum draagt de Rijswijkse schrijver Patrick Wouters voor uit Ik was daar nog even.
Zijn poëtische mijmermomenten worden opgeluisterd door een optreden van percussionist Daniel Bloem Berretty, onder andere bekend van de Molukse band Massada. 

Programma woensdag 26 augustus 2026

  • 15:00 uur inloop
  • 15:30 uur voordracht Patrick Wouters en instrumentaal optreden Daniël Bloem Berretty
  • 16.15 uur demonstratie bereiding Indonesische specialty coffee en proeverij, met aansluitend gelegenheid elkaar te ontmoeten, onder het genot van Indische zoete en hartige lekkernijen.
  • 17.00 uur einde 

Het programma is voor iedereen gratis toegankelijk, aanmelden is niet nodig. Iedereen die zich verbonden voelt met voormalig Nederlands-Indië/Indonesië is van harte welkom, evenals andere belangstellenden. 

Museum Rijswijk, Herenstraat 67, Rijswijk.

Wijzigingen voorbehouden.

Sabar

Niet alles
vraagt
om een antwoord.

Soms
vraagt het leven
alleen
of je kunt wachten.

Niet gelaten.
Maar aandachtig.

Zoals een koffie
die nog moet doorlopen.

Zoals regen
die vanzelf ophoudt.

Zoals een reis
die je pas begrijpt
wanneer je ophoudt
haar vooruit te lopen.

Sabar.
Geduld.

Misschien
is dat wel
de zachtste vorm
van vertrouwen.

Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters

Hier

Centraal-Java.
Alles heeft ritme.
Het landschap.
De dorpen.
De mensen.

Deze streek omarmt je.
Niet opdringerig.
Maar zoals een vertrouwde aanraking.

De avond valt hier nog altijd
zoals zij alleen in de tropen kan vallen.
Plotsklaps.
Alsof iemand het licht dimt
zonder eerst te waarschuwen.
Geen lange schemering.
Geen overgang.
Alleen de dag
die plaatsmaakt voor de nacht.
De krekels nemen het over.
Kikkers voeren het hoogste woord.
In de verte klinkt gezang.
En ergens tussen de vulkanen
zweeft de oproep tot gebed
over de desa’s.
Niet als onderbreking,
maar als onderdeel van hetzelfde ritme.
Alsof mens en landschap
hier al eeuwenlang
dezelfde maat slaan.

Ook de ochtend
kent haar eigen melodie.
Mijn biologische klok
loopt er moeiteloos mee gelijk.
Ik open de luiken.
Zet de ramen open.
Op het land wordt al gewerkt.
De geur van gebrand hout
drijft naar binnen.
Kinderen lachen
in een bergdorp verderop.
Hun stemmen,
gedragen door de wind,
lijken in harmonie
met alles wat al klinkt.

Soms kom je op een plek
die niets van je verlangt.
Geen haast.
Geen bestemming.
Alleen aanwezigheid.

Niets laat zich dwingen.

Misschien is dat
wat thuiskomen is.

Niet terugkeren
naar waar je vandaan komt.

Maar aankomen
op een plek
waar je even mag zijn.

Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters

De hutkoffer is leeg, maar ik ben er vol van

De hutkoffer is leeg.
In de platenkoffer
nog een paar lp’s.
Toch komt er telkens iets tevoorschijn
wanneer ik ze open.

Een foto.
Een lied.
Een herinnering.
Een vraag.

Soms zelfs een verhaal
waarvan ik nog niet wist
dat het bestond.

De reis is voorbij.
De spullen uitgepakt.
De jaren verstreken.

En toch lijkt niets
echt verdwenen.

Niet zolang een foto
een gezicht terugbrengt.

Niet zolang een lied
een kamer kan vullen
met mensen die er niet meer zijn.

Misschien bewaren voorwerpen
meer dan wij vermoeden.

Een hutkoffer.
Een platenkoffer.

Twee stille getuigen
van een overtocht.

Niet van wat werd meegenomen.
Maar van wat bleef.

Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters

Bahasa Indonesia version:

Koper itu sudah kosong, tetapi aku masih penuh olehnya

Koper perjalanan itu sudah kosong.

Di dalam koper piringan hitam
masih tersisa beberapa LP.

Namun setiap kali kubuka keduanya,
selalu ada sesuatu yang muncul.

Sebuah foto.
Sebuah lagu.
Sebuah kenangan.
Sebuah pertanyaan.

Kadang bahkan sebuah kisah
yang sebelumnya tak pernah kuketahui
ada.

Perjalanan telah usai.
Barang-barang telah dikeluarkan.
Tahun-tahun telah berlalu.

Namun rasanya
tak ada yang benar-benar hilang.

Selama sebuah foto
masih dapat menghadirkan kembali
sebuah wajah.

Selama sebuah lagu
masih dapat memenuhi sebuah ruangan
dengan orang-orang
yang sudah tiada.

Sebuah koper perjalanan.
Sebuah koper piringan hitam.

Dua saksi bisu
sebuah penyeberangan.

Bukan tentang apa
yang pernah dibawa.

Melainkan tentang
apa yang tetap tinggal.

Andere tijden?

Er zijn van die dagen
dat woorden tekortschieten.

Niet de grote woorden –
die zijn er genoeg.

Ze rollen vloeiend over talkshowtafels
en vinden moeiteloos hun weg
naar krantenkoppen, avondnieuws
en social media.

Het zijn de kleine woorden
die ontbreken.

Nu lijken verhalen zelf het slagveld.
Wie het verhaal bezit,
bezit de werkelijkheid.

Narratieven worden gekoloniseerd
met dezelfde achteloosheid
waarmee landkaarten werden hertekend.

Ergens komt een vraag
naar boven
die ik herken
uit andere tijden.

Niet luid.
Wel opstandig.
Als een echo van iets dat
al eens is gebeurd.

Worden we er weer
in meegezogen?

Heel langzaam.

War of choice…

Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters

Vrijdag de 13e 🍀 | Voordrachtgevers zijn avonturiers

Vrijdagavond 13 februari 2026 lanceerde schrijver Petra Mast haar boek Mantelzorg met liefde en lef in Museum Rijswijk.

Petra Mast en ik kennen elkaar nog geen twee weken (!). Stadsdichter en gemeenschappelijke vriend Rick van der Rest legde de verbinding. Waarschijnlijk herkenden we in elkaar de vlotte pen en betrokkenheid bij betekenisvolle thema’s. Daarnaast beoefenen we hetzelfde communicatievak uit.

Toen Petra mij vroeg om Ik was daar nog even voor te dragen tijdens de lancering van haar boek Mantelzorg met liefde en lef, zei ik gelijk ja. Ik wilde dat graag voor haar doen en zocht daarbij nog twee passende #Mijmermomenten zodat ik aan het einde van de avond een drieluik kon voordragen.

Poëzie
Lezingen geven en voordragen uit eigen werk doe ik sinds jaar en dag. Mijn poëtische mijmermomenten droeg ik voor het eerst voor bij Petra’s drukbezochte boekpresentatie. Museum Rijswijk, waarvan het voormalige woonhuis van de dichter Hendrik Tollens onderdeel uitmaakt, vormde het decor. Ik kon mij geen passender plek bedenken. Zoiets smaakt natuurlijk altijd naar meer. Hou de agenda in de gaten voor meer voordrachten!


Harry Donker maakte de persfoto’s.
De foto hieronder maakte schrijver/journalist Annemiek van Moorst, die een mooi artikel over de boekpresentatie schreef voor Nieuwsblad Rijswijk.

Dank je wel Petra: heel fijn om aan het einde van de mooie avond mijn voordracht voor jou/jullie te houden.

Petra’s boek is onder meer verkrijgbaar via Boekscout en via Bol.com.
Zie ook het artikel dat Petra schreef voor InRijswijk.

Ik was daar nog even
Mijmermomenten
Tussen kijken en schrijven: momenten waarin tijd vertraagd. Woorden op het ritme van herinnering.
Een geïllustreerde bundel van Patrick Wouters.

Een voorpublicatie vind je op mijn website.

De #Mijmermomenten die ik vrijdag 13 februari 2026 voordroeg waren:
Ik was daar nog even
rest · reflection · recharge · reconnect

Ritme van de regen

Wat blijft