Ik schrijf onder het motto: Vandaag is morgen gisteren. Geen heden zonder verleden. Ik publiceerde twee boeken: Vlucht in de werkelijkheid en (2022) en Rauw/Rouw (2023). Alles wat je weten wilt over mijn boeken en voorpublicaties uit Ik was daar nog even vind je via het menu hierboven.
Je vindt er ook een overzicht van mijn aanbod als free lancer, de agenda van lezingen en dergelijke en het bestelformulier voor mijn boeken. Via het contactformulier kan je met mij in contact komen.
Wil je geen enkele update missen? Laat hieronder jouw e-mailadres achter en ontvang als eerste nieuwe posts.
Klanken van Thuis: Indisch/Molukse middag in het museum Rijswijk 26 augustus 2026
Onder de titel Klanken van Thuis organiseert Museum Rijswijk aan het einde van de zomer een Indische/Molukse middag. In de binnentuin van het museum draagt de Rijswijkse schrijver Patrick Wouters voor uit Ik was daar nog even.
Zijn poëtische mijmermomenten worden opgeluisterd door een optreden van percussionist Daniel Bloem Berretty, onder andere bekend van de Molukse band Massada.
Programma woensdag 26 augustus 2026
- 15:00 uur inloop
- 15:30 uur voordracht Patrick Wouters en instrumentaal optreden Daniël Bloem Berretty
- 16.15 uur demonstratie bereiding Indonesische specialty coffee en proeverij, met aansluitend gelegenheid elkaar te ontmoeten, onder het genot van Indische zoete en hartige lekkernijen.
- 17.00 uur einde
Het programma is voor iedereen gratis toegankelijk, aanmelden is niet nodig. Iedereen die zich verbonden voelt met voormalig Nederlands-Indië/Indonesië is van harte welkom, evenals andere belangstellenden.
Museum Rijswijk, Herenstraat 67, Rijswijk.
Wijzigingen voorbehouden.
Hier en daar
De verstilde, imaginaire wereld uit De tienduizend dingen van Maria Dermoût laat zich niet vinden op Google Maps. Alleen aan de Binnenbaai van Ambon.
Soms
blijken plaatsen
die je bezoekt
al veel langer
op je te hebben gewacht.
Ik zocht
naar een geheime tuin.
Naar een plek
die alleen nog
in een roman
leek te bestaan.
Pas later
begreep ik
dat ik er al was.
Aan de baai.
Het water
droeg nog altijd
hetzelfde licht.
De heuvels
dezelfde stilte.
Alsof een landschap
zich minder laat veranderen
dan wij denken.
Deze reis
gaat steeds minder
over plaatsen
en familiegeschiedenis.
Steeds meer
over aanwezig zijn.
Kijken.
Luisteren.
Voelen.
Ervaren.
Soms
brengt een reis je
niet waar je
van plan was
heen te gaan.
Maar wel
precies waar je
zou moeten zijn.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Sabar
Niet alles
vraagt
om een antwoord.
Soms
vraagt het leven
alleen
of je kunt wachten.
Niet gelaten.
Maar aandachtig.
Zoals een koffie
die nog moet doorlopen.
Zoals regen
die vanzelf ophoudt.
Zoals een reis
die je pas begrijpt
wanneer je ophoudt
haar vooruit te lopen.
Sabar.
Geduld.
Misschien
is dat wel
de zachtste vorm
van vertrouwen.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Hier
Centraal-Java.
Alles heeft ritme.
Het landschap.
De dorpen.
De mensen.
Deze streek omarmt je.
Niet opdringerig.
Maar zoals een vertrouwde aanraking.
De avond valt hier nog altijd
zoals zij alleen in de tropen kan vallen.
Plotsklaps.
Alsof iemand het licht dimt
zonder eerst te waarschuwen.
Geen lange schemering.
Geen overgang.
Alleen de dag
die plaatsmaakt voor de nacht.
De krekels nemen het over.
Kikkers voeren het hoogste woord.
In de verte klinkt gezang.
En ergens tussen de vulkanen
zweeft de oproep tot gebed
over de desa’s.
Niet als onderbreking,
maar als onderdeel van hetzelfde ritme.
Alsof mens en landschap
hier al eeuwenlang
dezelfde maat slaan.
Ook de ochtend
kent haar eigen melodie.
Mijn biologische klok
loopt er moeiteloos mee gelijk.
Ik open de luiken.
Zet de ramen open.
Op het land wordt al gewerkt.
De geur van gebrand hout
drijft naar binnen.
Kinderen lachen
in een bergdorp verderop.
Hun stemmen,
gedragen door de wind,
lijken in harmonie
met alles wat al klinkt.
Soms kom je op een plek
die niets van je verlangt.
Geen haast.
Geen bestemming.
Alleen aanwezigheid.
Niets laat zich dwingen.
Misschien is dat
wat thuiskomen is.
Niet terugkeren
naar waar je vandaan komt.
Maar aankomen
op een plek
waar je even mag zijn.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Klanken van thuis
Kopi tubruk,
De koffie van thuis.
Met toewijding gemaakt door mijn ouders.
Ik hoor ze de koffie roeren in het Duralex Gigogne glas.
Hetzelfde glas dat zelfs een plek kreeg in het Museum of Modern Art in New York.
In Indonesië drink ik haar graag.
Het vierde koffieland ter wereld.
Een land waar koffie niet alleen wordt gedronken, maar geleefd.
Via vrienden, bekenden en sociale media vond ik tientallen koffietentjes. Geen internationale ketens, maar plekken waar studenten, creatievelingen, andere jongelui en enkele toeristen samenkomen.
Plekken waar de muziek zacht genoeg staat om een gesprek te voeren en waar niemand vreemd opkijkt van iemand die alleen aan een tafel zit.
Ik kom graag op dit soort plekken.
Ook hier klinkt regelmatig “Pa of Pak”.
Mijn grijze haar verraadt mijn senioriteit.
Terwijl ik denk: je wordt oud zoals je jong bent geweest.
Deze reis kies ik vaak voor een hand brew V60.
Ik kijk en luister graag naar de aandacht waarmee de koffie wordt gezet.
Het afwegen van de bonen.
Het malen. Het langzame opschenken van het water.
De cirkelende bewegingen. Niets hoeft sneller dan nodig.
Pure meditatie.
Misschien is dat wat ik uiteindelijk zoek in een goede kop koffie.
Niet de cafeïne.
Niet eens de smaak.
Maar het moment waarop de tijd even vertraagt.
Deze reis staat meer dan ooit volledig in het teken van rust.
Luisteren naar mijn lichaam.
Niets laat zich dwingen. Ook schrijven niet.
Ik ben blij eraan toe te geven.
De woorden stromen uiteindelijk vanzelf.
Op de achtergrond klinkt zacht Sleepy Shores van Johnny Pearson.
Melancholie uit een oude STER-reclame.
Het brengt me altijd weer thuis.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Roept de muziek iets op bij jou? Wat heb jij met koffie? Laat het me weten in een reactie bij dit mijmermoment.
De hutkoffer is leeg, maar ik ben er vol van
De hutkoffer is leeg.
In de platenkoffer
nog een paar lp’s.
Toch komt er telkens iets tevoorschijn
wanneer ik ze open.
Een foto.
Een lied.
Een herinnering.
Een vraag.
Soms zelfs een verhaal
waarvan ik nog niet wist
dat het bestond.
De reis is voorbij.
De spullen uitgepakt.
De jaren verstreken.
En toch lijkt niets
echt verdwenen.
Niet zolang een foto
een gezicht terugbrengt.
Niet zolang een lied
een kamer kan vullen
met mensen die er niet meer zijn.
Misschien bewaren voorwerpen
meer dan wij vermoeden.
Een hutkoffer.
Een platenkoffer.
Twee stille getuigen
van een overtocht.
Niet van wat werd meegenomen.
Maar van wat bleef.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Bahasa Indonesia version:
Koper itu sudah kosong, tetapi aku masih penuh olehnya
Koper perjalanan itu sudah kosong.
Di dalam koper piringan hitam
masih tersisa beberapa LP.
Namun setiap kali kubuka keduanya,
selalu ada sesuatu yang muncul.
Sebuah foto.
Sebuah lagu.
Sebuah kenangan.
Sebuah pertanyaan.
Kadang bahkan sebuah kisah
yang sebelumnya tak pernah kuketahui
ada.
Perjalanan telah usai.
Barang-barang telah dikeluarkan.
Tahun-tahun telah berlalu.
Namun rasanya
tak ada yang benar-benar hilang.
Selama sebuah foto
masih dapat menghadirkan kembali
sebuah wajah.
Selama sebuah lagu
masih dapat memenuhi sebuah ruangan
dengan orang-orang
yang sudah tiada.
Sebuah koper perjalanan.
Sebuah koper piringan hitam.
Dua saksi bisu
sebuah penyeberangan.
Bukan tentang apa
yang pernah dibawa.
Melainkan tentang
apa yang tetap tinggal.
Even bellen met… Patrick Wouters
Schrijver en beleidsadviseur diversiteit en inclusie Patrick Wouters, staat op 4 juni voor een publiek in de Rijswijkse bibliotheek met De platenkoffer van mijn vader. Aanleiding voor Patricks voordracht is de tentoonstelling Oud Zeer die van 3 tot en met 24 juni 2026 te zien is bij het Huis van de stad in Rijswijk. Jessica Anthonio sprak Patrick Wouters voor Moesson, al 70 jaar hét Indisch maandblad.
De platenkoffer van mijn vader, vertel!
‘Herman Keppy en ik werkten in 2013 samen aan De Grote Surabaya Show, opgevoerd op de Tong Tong Fair. Dat smaakte naar meer. In 2016 bedachten we als ‘Surabaya Boys’ ook voor de Tong Tong Fair, De platenkoffer van mijn vader: een programma over de Amerikaanse invloed op de Indocultuur aan de hand van de platenverzameling van onze vaders. Speciaal voor de maandelijkse kumpulans van wijkcentrum Het Klokhuis in Den Haag, heb ik de platenkoffer in 2025 afgestoft en het concept uitgebreid naar het migratie en ook liefdesverhaal van mijn ouders. Een Indisch beeldverhaal met veel mooie foto’s uit de tijd dat ze verliefd op elkaar werden.’
Alleen maar platen in die koffer van je vader of toch ook extra bagage?
‘Mijn vader had wel degelijk een rugzak, maar zowel hij als mijn moeder wilden ons daarmee nooit belasten. Praten deden mijn ouders wel veel, over vroeger en wat ze doorstaan hadden. Ook mijn grootouders hebben nooit de zware onderwerpen geschuwd. Het had zeker impact op mij als oudste zoon. Van jongs af aan verdiepte ik mij in mijn Indische achtergrond en kwam ik veel over mijn familiegeschiedenis maar ook over mijzelf te weten. Ik was me bewust van het feit dat mijn ouders zeker hun portie ellende hadden meegemaakt. De impact ervan drong pas veel later tot mij door. Mede dankzij therapie durfde ik patronen bij mezelf onder ogen te komen. Denk aan zaken als nooit hulp vragen, overmatige zelfredzaamheid, extreem dienstbaar zijn aan anderen; zekerheid zoeken in werk, relaties, noem maar op. Deze lessen in zelfreflectie en zelfkennis hebben mijn creativiteit enorm gevoed. Met mijn boeken, lezingen en voordrachten, geef ik hieraan woorden: vanuit het litteken en niet vanuit de wond zoals de bekende psychiater Glenn Helberg schreef. Erkennen waar je vandaag komt, patronen doorbreken en de blik op de toekomst gericht.
Welke positieve patronen hebben zij op jou doorgegeven?
‘Vlak voordat mijn vader stierf zei hij tegen mijn moeder: “We kennen elkaar nu dik 57 jaar. Meid we hebben het toch goed gedaan he?” Mijn ouders waren twee hele zelfstandige wezens geweest, en toen de kinderen ouder werden zijn ze nog meer van elkaar gaan genieten. Mijn vader werd na zijn VUT extreem zorgzaam naar mijn moeder toe. Die zorgzaamheid en dienstbaarheid aan elkaar, daar herken ik mezelf ook in. Het heeft ons als kinderen en kleinkinderen aan niets ontbroken, er was veel liefde bij ons thuis. Ik realiseerde me pas na het overlijden van mijn vader hoe complementair mijn ouders aan elkaar waren en hoe dat uit balans kan raken als een van je ouders overlijdt.
Wat ik meeneem is hun veerkracht in goede en slechte tijden. Ze zijn gevallen, ze zijn opgestaan, keer op keer.’
Wat gaan we zien in jouw programma?
‘Ik wil laten zien wat muziek deed in de voormalige kolonie en later in Indisch Nederland. Ik neem het publiek mee in een persoonlijk familieverhaal tegen de achtergrond van de grote, gedeelde geschiedenis. Ik verwijs naar boeken die een must read zijn, zodat mensen zelf een mening over de Indische geschiedenis kunnen vormen, er komt muziek voorbij vanaf de jaren dertig, tot eind jaren vijftig – de rock & roll periode – je leert mijn ouders kennen en de muzieksmaak van mijn vader. En het leuke is: mijn 86-jarige moeder is er altijd bij, still going strong.’
De eerstvolgende Platenkoffer van mijn vader is op 4 juni in de Bibliotheek aan de Vliet in Rijswijk. Meer informatie en kaartverkoop via de website van de Bibliotheek aan de Vliet of kijk op de website van Patrick.
Patrick Wouters 