Ik schrijf onder het motto: Vandaag is morgen gisteren. Geen heden zonder verleden. Ik publiceerde twee boeken: Vlucht in de werkelijkheid en (2022) en Rauw/Rouw (2023). Alles wat je weten wilt over mijn boeken en voorpublicaties uit Ik was daar nog even vind je via het menu hierboven.
Je vindt er ook een overzicht van mijn aanbod als free lancer, de agenda van lezingen en dergelijke en het bestelformulier voor mijn boeken. Via het contactformulier kan je met mij in contact komen.
Wil je geen enkele update missen? Laat hieronder jouw e-mailadres achter en ontvang als eerste nieuwe posts.
Braniesz: short stories met Patrick Wouters
Short story Sunday ging 1 maart 2026 van start met mijn bijdrage aan het Braniesz platform, gerealiseerd door Jaszblog.
©️ Braniesz: Stemmen die gehoord moeten worden.
✒️ Rewrite the narrative, reclaim your story…
Welke les zal je altijd bijblijven?
‘Meer dan vijftig jaar geleden vertelde een inspirerende en begeesterde tekenleraar mij, dat zijn lessen alleen maar bedoeld waren om ons te helpen tot de kern van jezelf te komen. “Wees authentiek en volg je eigen gevoelens en principes, in plaats van je aan te passen aan de buitenwereld.” Jaren nadat ik bij hem in de klas zat, kwam dat ook terug in de correspondentie die we een tijdje onderhielden.
Ken u zelf is voor mij dan ook nog steeds de belangrijkste levensles: ben nog lang niet uitgeleerd.
Wil je gezien worden? Zorg dan eerst dat jij jezelf ziet.
We vergeten nog weleens de relatie met ons zelf te onderhouden. In relaties, op het werk etc. Zeker de laatste jaren steek ik veel meer tijd om aspecten van mezelf te onderzoeken, te ontleden, te ontrafelen. Soms loop ik ervoor weg en soms kijk ik het recht in de ogen aan. Het voedt mijn creativiteit enorm.’
Wat is je grootste overwinning?
‘Ik heb ontzettend de neiging om voortdurend in control te zijn. In gevoelens en gedachten. Fight, flight, freeze: vasthouden en niet kunnen loslaten. Met hulp van onder meer een haptonoom/hapotherapeut heb ik hoofd en hart meer in balans gebracht en kan ik veel beter dan vroeger, mijn gedachten en gevoelens onder woorden brengen.’
Wat maakt je gelukkig?
‘Ik geloof sterk dat je zonder dankbaarheid, niet gelukkig kunt zijn. Er is veel om dankbaar voor te zijn. Maar het sterkste gelukzalige gevoel is voor mij: ik ga steeds meer op mezelf lijken.’
Wat zou je tegen de 16-jarige Patrick willen zeggen?
‘The best has yet to come. En: Je hoeft het niet alleen te dragen. Woorden die me zijn ingegeven tijdens een recente innerlijke reis met plantmedicijn.’
Vrijdag de 13e 🍀 | Voordrachtgevers zijn avonturiers
Vrijdagavond 13 februari 2026 lanceerde schrijver Petra Mast haar boek Mantelzorg met liefde en lef in Museum Rijswijk.
Petra Mast en ik kennen elkaar nog geen twee weken (!). Stadsdichter en gemeenschappelijke vriend Rick van der Rest legde de verbinding. Waarschijnlijk herkenden we in elkaar de vlotte pen en betrokkenheid bij betekenisvolle thema’s. Daarnaast beoefenen we hetzelfde communicatievak uit.
Toen Petra mij vroeg om Ik was daar nog even voor te dragen tijdens de lancering van haar boek Mantelzorg met liefde en lef, zei ik gelijk ja. Ik wilde dat graag voor haar doen en zocht daarbij nog twee passende #Mijmermomenten zodat ik aan het einde van de avond een drieluik kon voordragen.
Poëzie
Lezingen geven en voordragen uit eigen werk doe ik sinds jaar en dag. Mijn poëtische mijmermomenten droeg ik voor het eerst voor bij Petra’s drukbezochte boekpresentatie. Museum Rijswijk, waarvan het voormalige woonhuis van de dichter Hendrik Tollens onderdeel uitmaakt, vormde het decor. Ik kon mij geen passender plek bedenken. Zoiets smaakt natuurlijk altijd naar meer. Hou de agenda in de gaten voor meer voordrachten!
Harry Donker maakte de persfoto’s.
De foto hieronder maakte schrijver/journalist Annemiek van Moorst, die een mooi artikel over de boekpresentatie schreef voor Nieuwsblad Rijswijk.
Dank je wel Petra: heel fijn om aan het einde van de mooie avond mijn voordracht voor jou/jullie te houden.
Petra’s boek is onder meer verkrijgbaar via Boekscout en via Bol.com.
Zie ook het artikel dat Petra schreef voor InRijswijk.
Ik was daar nog even
Mijmermomenten
Tussen kijken en schrijven: momenten waarin tijd vertraagd. Woorden op het ritme van herinnering.
Een geïllustreerde bundel van Patrick Wouters.
Een voorpublicatie vind je op mijn website.
De #Mijmermomenten die ik vrijdag 13 februari 2026 voordroeg waren:
Ik was daar nog even
rest · reflection · recharge · reconnect
Ritme van de regen
Wat blijft
Ik was daar nog even
rest · reflection · recharge · reconnect
Ik zat aan tafel
waar tijd geen haast had.
Een pen in mijn hand,
papier dat niets vroeg
dan aanwezigheid.
Buiten viel het licht zachter
dan mijn gedachten.
Binnen werd het stiller
dan verwacht.
Ik kwam voor rust.
Om terug te kijken
zonder vast te houden.
Om opnieuw te verbinden
met mijzelf.
December in Indonesië.
Geen reis vol stappen,
maar loslaten.
Tracing your roots,
facing your roots,
embracing your roots,
releasing your roots —
laten gaan
wat niet meer dienstbaar is.
Ik reis lichter en lichter.
Niet omdat ik alles weet,
maar omdat ik minder hoef te dragen.
Voor mij is dat genoeg.
Even zitten.
Schrijven.
En weten:
ik was daar nog even.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
English and Bahasa Indonesia version
in the comments section
Digital art image generated with AI: concept Patrick Wouters
Based on photo’s from my archive.
Heldenstad Surabaya
De stad
waar mijn ouders
elkaar voor het eerst zagen.
Oudjaarsdag.
31 december 1956.
Een ontmoeting
tussen oud en nieuw,
tussen aftellen en beginnen,
zonder te weten
wat zou volgen.
Surabaya.
Heldenstad.
Waar vrijheid niet werd gevierd
maar zwaar bevochten,
straat voor straat,
lichaam tegen lichaam.
De geschiedenis ligt hier
niet alleen in musea
maar in het stof,
in muren die niet vergeten,
ook al lopen mensen eraan voorbij.
Want het leven
— hier, zoals overal in de archipel —
is gericht op vandaag.
Niet op gisteren.
Niet op morgen.
Maar op eten, werken, doorgaan.
Overleven is een werkwoord.
Surabaya, 2025.
Ik flaneer
over Jalan Tunjungan.
Jeugd, gezinnen,
lichamen dicht bij elkaar.
Ze poseren gedwee,
alsof de stad even stil moet staan.
Instagram.
TikTok.
De tijd vastgehouden
in handen en schermen.
En ik?
Ik laat me rijden
in een Bluebird,
doorkruis een stad
die ik altijd heb liefgehad
zonder haar ooit volledig te kennen.
Oud en nieuw wisselen elkaar af.
Het jaar kantelt.
En ergens,
tussen toen en nu,
tussen herinnering en beweging,
zit ik op de achterbank,
kijk vooruit,
terwijl alles
met me meereist.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Kabar Angin, gedragen op de wind: Yvonne Keuls 1931-2025.
Ik maakte voor het eerst persoonlijk kennis met Yvonne Keuls op dinsdag 23 maart 1982 op Den Haag CS. Zij signeerde en ik maakte de foto die later gepubliceerd werd in Gedragen op de wind. Een rijk geïllustreerd schrijversprentenboek dat terecht de spotlights op haar richtte. Sinds die eerste ontmoeting kwamen we elkaar meestal in het voorbijgaan tegen. En altijd maakte ze tijd voor mij en de kids. Bijvoorbeeld op de Pasar Malam Besar en later de Tong Tong Fair.
Een artikel dat ik jaren geleden schreef over haar geslaagde optredens met Ernst Jansz kon ik razendsnel met haar aftikken: zij sprak, ik schreef en Yvonne dicteerde/redigeerde ter plekke.
Yvonne Keuls’ sociale romans raakten mij vanaf het begin. De betekenis van dat werk is ongekend. Ze zette door en liet zich niet van haar missie afbrengen.
Haar Indische werk was een enorme inspiratiebron voor mij. Een kleurrijke schrijfster met lef en een groot hart en rechtvaardigheidsgevoel.
Selamat jalan lieve #YvonneKeuls.
Familie, vrienden en iedereen die Yvonne Keuls dierbaar was, wens ik veel sterkte toe.
Op 29 mei 2004 schreef ik al een ode aan Yvonne Keuls, die ik hieronder graag nog een keer plaats.
Indische tantes
Yvonne Keuls heeft ze vereeuwigd in Indische tantes. Met haar onvergetelijke verhalen heeft zij vastgelegd wat bijna verdwenen is: de eerste generatie Indische Nederlanders die geruisloos is opgegaan in de Nederlandse samenleving. Ik kom ze nog wel eens tegen, die Indische tantes. Met name in de Haagse trams. Ik herken ze meteen. Ik hoef ze niet te zien. Ik hoor ze.
“Dat weer hier: om gek van te worden. Dan weer fris, dan weer warm. En als warm: pliket (plakkerig). Bosèn. In Malang was het goed. Warm, maar koel.”
De camera’s in lijn 2 registreren twee (voor deze tijd van het jaar) veel te dik aangeklede Indische dames. Oud, breekbaar en onafgebroken aan de praat.
“Je weet ik heb 8 kleinkinderen en 3 achterkleinkinderen. Belt mijn kleindochter op. Je kèn wel, die van Maureen. Oma, Jeffrey heeft een VMBO-advies gekregen. Ik sèg, ken niet. Jeffrey is een VWO kind. Hoe toch deze? Ik er naar toe. Gisteravond. Met Jeffrey gepraat. Op zijn kamer. Jagallag. TV aan. Computer aan. Muziek hard. Mobiele telefoon. Als wijlen mijn man nog leefde …Dat seg ik hem. Als mijn man nog leefde zou hij dit verbieden. Ken niet. Ajo, zo kan je niet leren. Je bent een VWO-kind, hoor je me. Wat doe je ons aan? Hij sèg: omi, omi, het is mijn leven ja. En hij is pas dertien. Soedah, hij is onvoordelig geboren, daarom nu pas naar de brugklas…
Wat neem jij? … hun Tahoe Telor is goed. Beter dan bij Dewi.”
Ik hoef niet te raden waarin het onderwerp is veranderd: Indische mensen praten (nog) altijd over eten en lijn 2 stopt bij winkelcentrum Leidsenhage. Toko Menuet is vandaag het eindstation.
Soerabaja – Surabaya
Bij het art deco affiche van Jan Lavies (Pasar Malam, Soerabaja 1930)
Lavies tekent een stad
die zich aan de avond wil tonen.
Lichtlijnen trekken bezoekers aan,
een jaarmarkt van geur en vertoon,
voorbijgaand geluk.
Kramen staan vrij in nachtlicht,
zonder dak, als eilanden van handel,
een labyrint van geur en stem.
En toch blijft iets hangen —
niet alleen op papier, maar in de lucht van Surabaya.
Tunjungan Plaza draagt het decor,
glanzend, betonnen, luid.
De kramen zijn vitrines geworden,
de schaduw loopt over marmer.
Maar ergens tussen etalage en food court
ademt het nog:
het verlangen om samen te komen,
om gezien te worden,
om even te leven buiten jezelf.
Lavies zou blijven kijken.
Misschien niets begrijpen,
maar toch: blijven kijken.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Soerabaja – Surabaya
The poster by Jan Lavies (Pasar Malam, Soerabaja 1930)
Lavies draws a city
eager to show itself at dusk.
Lines of light attract the crowd,
a fair of scents and spectacle,
a fleeting kind of joy.
Stalls stand open in the night,
roofless — islands of trade,
a labyrinth of voice and spice.
Still, something lingers —
not only on paper,
but in the air of Surabaya.
Tunjungan Plaza wears the stage now,
gleaming, concrete, loud.
The stalls became vitrines,
shadows glide across marble.
But somewhere, between food court and storefront,
it still breathes:
the longing to gather,
to be seen,
to live beyond yourself for a while.
Lavies would keep watching.
Perhaps not understand —
but still: keep watching.
Soerabaja – Surabaya (Bahasa Indonesia)
Pada poster karya Jan Lavies (Pasar Malam, Soerabaja 1930)
Lavies menggambar sebuah kota
yang ingin menampakkan diri saat senja.
Garis-garis cahaya memanggil keramaian,
pasar malam penuh aroma dan pertunjukan,
kebahagiaan yang sebentar saja.
Gerai-gerai berdiri terbuka di malam hari,
tanpa atap — pulau-pulau dagang,
labirin suara dan rempah.
Namun sesuatu tetap tinggal —
bukan hanya di atas kertas,
tapi juga di udara Surabaya.
Tunjungan Plaza kini menjadi panggungnya,
mengilap, dari beton, penuh gema.
Gerai berubah menjadi etalase,
bayangan meluncur di atas marmer.
Namun di suatu tempat, antara food court dan toko,
masih ada yang bernafas:
kerinduan untuk berkumpul,
untuk terlihat,
untuk hidup sejenak di luar diri.
Lavies akan terus memandang.
Mungkin tak mengerti —
namun tetap: memandang.
Patrick Wouters 