Ik schrijf onder het motto: Vandaag is morgen gisteren. Geen heden zonder verleden. Ik publiceerde twee boeken: Vlucht in de werkelijkheid en (2022) en Rauw/Rouw (2023). Alles wat je weten wilt over mijn boeken en voorpublicaties uit Ik was daar nog even vind je via het menu hierboven.
Je vindt er ook een overzicht van mijn aanbod als free lancer, de agenda van lezingen en dergelijke en het bestelformulier voor mijn boeken. Via het contactformulier kan je met mij in contact komen.
Wil je geen enkele update missen? Laat hieronder jouw e-mailadres achter en ontvang als eerste nieuwe posts.
Drieluik: 15, 16 en 17 augustus
Drie dagen die voor mij niet los van elkaar kunnen worden gezien.
15 augustus: stilstaan bij wat verloren ging.
16 augustus: beseffen dat herdenken ook iets vraagt van het heden.
17 augustus: de vrijheid vieren, zonder te vergeten welke weg eraan voorafging.
Drie mijmermomenten over oorlog en onafhankelijkheid. Over oude wonden en nieuwe littekens.
Over een verleden dat doorwerkt en een toekomst die nog altijd onderweg is.
“Wie het verleden niet kent, verdwaalt in de toekomst.
15 augustus
Van gedroogde kersenbloesem in een verweerd kleinood
naar bloemen bij het Indisch Monument.
Eén familie, één verhaal,
deel van een groter verleden.
Stille getuigenis
In mijn handen ligt een klein, verweerd boekje.
De kaft is zacht geworden van het dragen,
de bladzijden broos van de jaren en de reizen
die het tegen wil en dank heeft gemaakt.
Op 12 december 1941 kreeg mijn opa het,
op de dag van de mobilisatie in Nederlands-Indië.
Hij was landstormersoldaat bij het KNIL
en droeg het Nieuwe Testament altijd bij zich.
Bij de capitulatie.
In het kamp: de scheepswerf Harima, nabij Osaka.
Hij las, onderstreepte, schreef namen en data
alsof het boekje niet alleen een testament van geloof,
maar ook een stille kroniek van zijn dagen werd.
Zelfs gedroogde bloesems van de Japanse kers
vond ik er tussen,
als herinneringen die niet verwelken konden.
Achterin,
in klein handschrift,
de naam en verjaardag van zijn oudste zoon.
Mijn vader.
Ik zie hem daar zitten,
met dat potlood,
op een dag dat het thuisfront verder weg leek dan ooit.
Hij kwam nooit terug.
In 1944 stierf hij in het kamp.
Pas in 1993 ontdekte ik dat zijn urn was bijgezet in het colombarium van Ereveld Menteng Pulo in Jakarta.
Toen kregen de contouren van zijn verhaal langzaam kleur,
via kampgenoten die vertelden wat er was gebeurd.
Dit boekje,
het enige naast een handvol foto’s
dat we van hem hebben,
ging van mijn opa
naar mijn oma,
naar mijn vader,
en toen naar mij.
Op een dag zal ik het aan mijn zoon Julian geven.
Op 15 augustus sta ik stil.
Niet in stilte alleen,
maar schrijvend.
Over de oorlog die mijn Indische ouders en grootouders overleefden.
Over de Japanse bezetting.
De bersiaptijd.
De onafhankelijkheidsoorlog.
Over het geweld van beide kanten.
Over het kolonialisme,
met zijn zwarte bladzijden die niet minder zwart worden door ze te verzwijgen.
Ik schrijf omdat herdenken méér is
dan een terugblik.
Het is een dialoog met het verleden,
met alle stemmen die daarin klinken.
16 augustus
Van Jakarta tot Gaza,
van oude wonden naar nieuwe littekens.
De ene pijn ontkent de andere niet.
Herdenken is kiezen voor menselijkheid.
Nooit meer is nu
We staan stil.
Bij namen,
bij data,
bij verhalen die ons zijn toevertrouwd.
We buigen voor het verleden,
maar sluiten onze ogen niet voor het heden.
Kolonialisme laat lange schaduwen na.
De ene pijn hoeft de andere niet te overschaduwen.
Erkennen is ruimte maken voor iedereen
die verlies kent,
die onrecht draagt.
Van de Molukken tot West-Papua,
van Jakarta tot Gaza.
Herdenken is niet alleen terugzien,
het is kiezen voor menselijkheid,
hier,
nu.
17 augustus
Van een vlag in Jakarta
naar een reis die voortduurt.
Merdeka werd geroepen,
en vraagt ook nu om ons.
Vrij, en nog altijd onderweg
Op 17 augustus 1945
klonk in Jakarta de roep om merdeka.
Een vlag werd gehesen,
en Soekarno sprak woorden
die de lucht deden trillen.
Onafhankelijkheid is geen moment,
het is een reis.
Van koloniaal verleden
naar zelfgekozen toekomst.
Tachtig jaar later
vier ik mee,
met respect voor hen
die de weg baanden,
die vochten, onderhandelden,
die droomden.
Vrijheid is feest,
maar ook verantwoordelijkheid.
Om te zien wat nog niet vrij is.
Om te luisteren naar verhalen
die nog niet zijn verteld.
Van Sabang tot Merauke,
van kampong tot stad.
Onafhankelijkheid is een belofte,
voor een land,
voor een mens,
om steeds weer levend te houden.
Drieluik
Deze mijmermomenten hebben elk afzonderlijk eigen illustraties.
Die zijn via onderstaande links te bekijken.
15 augustus Stille getuigenis
16 augustus Nooit meer is nu
17 augustus Vrij, en nog altijd onderweg
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Bij Tante Eus in het theater – zondagmiddag 13 september 2026
Op zondagmiddag 13 september ben ik te gast bij tante Eus in het knusse Werftheater in Utrecht.
Zie ik je daar?
Tante Eus gaat in gesprek met mij over mijn werk en ik draag enkele poëtische mijmermomenten voor uit Ik was daar nog even.
Het ensemble Keroncong Swara Pusaka is de muzikale gast.
Kaarten voor deze voorstelling koop je via: https://www.werftheater.nl/winkel/
Foto’s zijn voor later
Na het verlies van hun moeder
poseren broer en zus
aan de Bengawan Solo.
Een motor.
Een boom.
Een dag
die nog niet weet
dat hij herinnering wordt.
Later worden de foto’s
uit albums gescheurd
en begraven in de tuin
van hun huis in Surabaya.
De oorlog gaat voorbij.
De foto’s blijven.
In een Verkadeblik
gaan ze mee
naar Nederland,
naar Amerika,
naar mij.
Mijn grootvader maakte foto’s
voor later.
Hij kon niet weten
dat ik dat later
zou zijn.
En de boom?
Negentig jaar later
valt zijn schaduw
nog steeds op dezelfde grond.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Digital art photo 2 generated with AI. Concept: Patrick Wouters.
Based on family archive picture from 1935 and recent photo’s I made in Indonesia 2026.
Klanken van Thuis: Indisch/Molukse middag in het museum Rijswijk 26 augustus 2026
Onder de titel Klanken van Thuis organiseert Museum Rijswijk aan het einde van de zomer een Indische/Molukse middag. In de binnentuin van het museum draagt de Rijswijkse schrijver Patrick Wouters voor uit Ik was daar nog even.
Zijn poëtische mijmermomenten worden opgeluisterd door een optreden van percussionist Daniel Bloem Berretty, onder andere bekend van de Molukse band Massada.
Programma woensdag 26 augustus 2026
- 15:00 uur inloop
- 15:30 uur voordracht Patrick Wouters en instrumentaal optreden Daniël Bloem Berretty
- 16.15 uur demonstratie bereiding Indonesische specialty coffee en proeverij, met aansluitend gelegenheid elkaar te ontmoeten, onder het genot van Indische zoete en hartige lekkernijen.
- 17.00 uur einde
Het programma is voor iedereen gratis toegankelijk, aanmelden is niet nodig. Iedereen die zich verbonden voelt met voormalig Nederlands-Indië/Indonesië is van harte welkom, evenals andere belangstellenden.
Museum Rijswijk, Herenstraat 67, Rijswijk.
Wijzigingen voorbehouden.
Hier en daar
De verstilde, imaginaire wereld uit De tienduizend dingen van Maria Dermoût laat zich niet vinden op Google Maps. Alleen aan de Binnenbaai van Ambon.
Soms
blijken plaatsen
die je bezoekt
al veel langer
op je te hebben gewacht.
Ik zocht
naar een geheime tuin.
Naar een plek
die alleen nog
in een roman
leek te bestaan.
Pas later
begreep ik
dat ik er al was.
Aan de baai.
Het water
droeg nog altijd
hetzelfde licht.
De heuvels
dezelfde stilte.
Alsof een landschap
zich minder laat veranderen
dan wij denken.
Deze reis
gaat steeds minder
over plaatsen
en familiegeschiedenis.
Steeds meer
over aanwezig zijn.
Kijken.
Luisteren.
Voelen.
Ervaren.
Soms
brengt een reis je
niet waar je
van plan was
heen te gaan.
Maar wel
precies waar je
zou moeten zijn.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Sabar
Niet alles
vraagt
om een antwoord.
Soms
vraagt het leven
alleen
of je kunt wachten.
Niet gelaten.
Maar aandachtig.
Zoals een koffie
die nog moet doorlopen.
Zoals regen
die vanzelf ophoudt.
Zoals een reis
die je pas begrijpt
wanneer je ophoudt
haar vooruit te lopen.
Sabar.
Geduld.
Misschien
is dat wel
de zachtste vorm
van vertrouwen.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Hier
Centraal-Java.
Alles heeft ritme.
Het landschap.
De dorpen.
De mensen.
Deze streek omarmt je.
Niet opdringerig.
Maar zoals een vertrouwde aanraking.
De avond valt hier nog altijd
zoals zij alleen in de tropen kan vallen.
Plotsklaps.
Alsof iemand het licht dimt
zonder eerst te waarschuwen.
Geen lange schemering.
Geen overgang.
Alleen de dag
die plaatsmaakt voor de nacht.
De krekels nemen het over.
Kikkers voeren het hoogste woord.
In de verte klinkt gezang.
En ergens tussen de vulkanen
zweeft de oproep tot gebed
over de desa’s.
Niet als onderbreking,
maar als onderdeel van hetzelfde ritme.
Alsof mens en landschap
hier al eeuwenlang
dezelfde maat slaan.
Ook de ochtend
kent haar eigen melodie.
Mijn biologische klok
loopt er moeiteloos mee gelijk.
Ik open de luiken.
Zet de ramen open.
Op het land wordt al gewerkt.
De geur van gebrand hout
drijft naar binnen.
Kinderen lachen
in een bergdorp verderop.
Hun stemmen,
gedragen door de wind,
lijken in harmonie
met alles wat al klinkt.
Soms kom je op een plek
die niets van je verlangt.
Geen haast.
Geen bestemming.
Alleen aanwezigheid.
Niets laat zich dwingen.
Misschien is dat
wat thuiskomen is.
Niet terugkeren
naar waar je vandaan komt.
Maar aankomen
op een plek
waar je even mag zijn.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Patrick Wouters 