Save the date: donderdag 23 maart 2023 om 18:00 uur: boekpresentatie Vlucht in de werkelijkheid

Boekpresentatie van Patrick Wouters: Vlucht in de werkelijkheid.
Donderdag 23 maart 2023, 18:00 uur.
Boekhandel De Vries Van Stockum, Passage 11, 2511 AB Den Haag, Nederland.

De presentatie is in handen van journalist Ricci Scheldwacht, die mij interviewt. Het eerste exemplaar wordt aangeboden aan Wieteke van Dort. Na afloop kan het boek worden gekocht en desgewenst gesigneerd.

Updates via deze website en social media.

Vlucht in de werkelijkheid: december 2022 update

December is voor mij een maand van reflectie en bezinning.
Vlak voordat mijn maand bezinningsverlof inging, keurde ik de (druk)proeven van mijn eerste boek en E-Book goed. Het heeft zo moeten zijn dat ik de eerste exemplaren die van de persen kwamen in ontvangst nam in het land waar het laatste hoofdstuk eindigt. Ik schreef mijn boek dit voorjaar af in Switi Sranan.
Ongelooflijk blij en dankbaar met het eindresultaat. Om trots op te zijn. De geweldige vormgeving van de boekomslag is van mijn zoon Julian Wouters.

In Suriname is Vlucht in de werkelijkheid binnenkort verkrijgbaar. De Nederlandse boekpresentatie is 23 maart 2023 om 18:00 uur bij boekhandel De Vries Van Stockum in de Haagse Passage. Wieteke van Dort neemt het eerste exemplaar in ontvangst en journalist Ricci Scheldwacht interviewt mij.

Houd http://www.patrickwouters.nl in de gaten voor updates rond de presentatie en de verkoop van het boek op of rond 1 maart 2023.
In Suriname is het boek eind december 2022 te koop.

Vlucht in de werkelijkheid: update

Intro
Ik kende Erik nog uit de tijd van mijn eerste krantenwijk. Later werkten we in dezelfde toko. We waren vijftien jaar toen we begonnen met ons eerste zomervakantiebaantje: vakkenvullen, bedienen in het restaurant en aan de afhaalcounter. We mochten eten wat we wilden. Na de zomer werkten we op koopavonden en zaterdagen. Soms meldden we ons ziek op school en stonden dan op pasar malams door het hele land. De zaak ging uiteindelijk na vijf jaar over de kop.
We waren vrienden voor het leven. Tenminste, dat dacht ik. Na zijn laatste werkdag verloren we elkaar uit het oog. Tot we elkaar jaren later op een zachte winteravond in Den Haag tegen het lijf liepen…

Zo begint mijn boek Vlucht uit de werkelijkheid, dat nu na eindredactie van Brave New Books klaar is voor het publicatieproces. Ik neem hiervoor de tijd. Het is geen haastklus ðŸ˜‰ en ik hoef het niet per se voor de decembermarkt klaar te hebben. Wel kan ik bekendmaken dat Wieteke van Dort het eerste exemplaar in ontvangst neemt bij de Nederlandse boekpresentatie. Mijn zoon maakt de boekomslag. Er komt ook een boekpresentatie in Suriname. Wordt vervolgd.

Vlucht in de werkelijkheid is het verhaal van de vriendschap tussen Erik en Ralph. Twee Indische jongens. Vrienden sinds hun twaalfde, vervreemd van elkaar rond hun zeventiende. Dertien jaar later vindt een ontroerende ontmoeting plaats. Vanaf dat moment wordt aan de hand van een gezamenlijk boekproject hun vriendschap en familiegeschiedenis ontrafeld.

Vlucht in de werkelijkheid verhaalt over het leven vóór de dood. Over vriendschap en familierelaties. Met flashbacks naar historische gebeurtenissen in Indonesië en Suriname.

Bron afbeelding: Brave New Books.

Vlucht in de werkelijkheid

Vrijdag 24 juni 2022 kon ik eindelijk zeggen: mijn boek is af! Een mijlpaal waarop ik trots ben.
Het afgeronde manuscript stuurde ik die dag naar een uitgever waar ik veel vertrouwen in heb. Tijd voor de volgende fase: intake, verkenning, ja/nee, boekredactie etc.

Vlucht in de werkelijkheid is het verhaal van de vriendschap tussen twee Indische jongens: Erik en Ralph. Zij kennen elkaar vanaf hun twaalfde, maar rond hun zeventiende vervreemden ze van elkaar en verliezen elkaar uit het oog.
Op hun dertigste vindt een ontroerende ontmoeting plaats. Vanaf dat moment wordt hun familiegeschiedenis ontrafeld aan de hand van een gezamenlijk boekproject.

Vlucht in de werkelijkheid verhaalt over het leven vóór de dood. Het boek speelt zich voornamelijk af tussen 1972 en 2022. Met flashbacks naar historische gebeurtenissen in Indonesië en Suriname in de 19e eeuw, de jaren veertig, vijftig, zestig, zeventig en tachtig.

Hoe het verder gaat met de boekuitgave is spannend. Via Instagram stories hou ik geïnteresseerden op de hoogte van de voortgang. En ook hier zal ik relevante updates plaatsen.
Een tweede boek, het losstaande vervolg Rauw/Rouw is in wording.

Dank voor alle lieve wish-me-luck reacties.

#Mijmermoment november 2021 (met update)

Afgaande op offline en online reacties, verdragen veel Nederlanders het woord tribunalen niet.
Nee, we houden liever parlementaire enquêtes of ondervragingscommissies. Bieden achteraf ‘graag’ excuses aan. Want we verantwoorden ons liever achteraf. Vallen liever over woorden en uitspraken dan gedrag en acties. En gaan over tot de orde van de dag…

Weer missen we de boot.
Anticiperen we nergens op (net als bij de aankondiging van de USA Afghanistan te verlaten).
Test- en priklocaties en personeelsbestand zijn afgelopen periode in allerijl afgebouwd. Om plaats te maken voor neuzelbeursen, vlooienmarkten en pasar malams. En weer moet er allerhaast opgebouwd worden. Is Nederland wéér het laatste met boosterprik (“Te weinig, te laat” aldus de Tweede Kamer). Ook al is vaccineren niet dé oplossing alleen om uit deze crisis te komen; gevaccineerden besmetten ook anderen. Om over het formatiecircus maar niet te spreken.

Wanneer wordt deze pandemie als een crisis gemaneged? Stoppen we met polderen en paniekvoetbal? Kleden we de zorg aan in plaats van uit? Ik werk zelf bij de Rijksoverheid, maar val van de ene verbazing in de andere: hoe kan je als ambtenaar meewerken aan reactief zwabberbeleid?

Ik begin mensen te begrijpen die het demissionaire Kabinet wakker willen schudden: tot de orde willen roepen.
Deskundigen, virologen en OMT- leden buitelen over elkaar heen aan talkshowtafels met wisselende en telkens veranderende boodschappen. Het ene naar het andere advies lekt uit en wordt de wereld in geslingerd door een stuurloos en oververmoeid kabinet. Iedere geloofwaardigheid is zoek. Er is een toekomstvisie nodig, want we zullen moeten leven met dit soort virussen. Dit vraagt om een brede coalitie van deskundigen die niet alleen op aantal besmettingen en ziekenhuis/ICT-capaciteit stuurt.

Misschien moet het demissionaire kabinet eens niet als ‘virusontkenner’ handelen. Of om met De Speld te spreken: “Het kabinet erkent te late ingreep maar belooft te vroeg te versoepelen.”

Een geweldige videoproductie van Roel Maalderink – Plakshot. Briljant!

Verder lezen:

#Mijmermoment oktober 2021

Namasté zeg ik als collega B nadert om mij de hand te schudden.
“In onze cultuur schudden we elkaar de hand, Patje.”.
“In Jouw cultuur wassen ze geen handen na het plassen vriend.”

We schieten in de lach. Zo gaan wij al jaren met elkaar om. Wij respecteren elkaars wijze van begroeten: jouw vrijheid is mijn vrijheid.
Ik schud geen handen meer. Mijn naasten, geliefden, familie, vrienden: ze krijgen een hug van mij. Een echte brasa. En die drie zoenen op de wang : please no! Op kantoor is het druk. Veel te druk naar mijn smaak. Files op de weg en bij de liften. Fijn om alle bekende gezichten te zien. Nou vooruit: een boks of een rechterelleboog dan.

Cartoon van Jip van den Toorn. Copyright De Volkskrant

Ik ben niet bang voor Covid19. Wel huiverig voor het gedrag van mijn medemens. Moet meteen denken aan dát mens dat mijn moeder in de supermarkt uitkafferde omdat zij te traag zou zijn en dat het mijn moeders schuld was dat zij nu een mondkapje droeg en nergens meer heen kon. Aan vuige demonstranten die tegen de coronamaatregelen en vaccinaties zijn en doodleuk met galg en Davidster rondlopen. En onzin rond bazuinen over medische apartheid. Coronaontkenners etc. Maar ook aan ophitsende nationale en internationale politici die van polariseren, haatzaaien, fake news en desinformatie verspreiden een levensmissie maakten. Om over wat momenteel gaande is in de zorg maar te zwijgen. Ik ben er klaar mee.

Wat een afgelopen 1 ½ jaar. Na die gesel van persconferenties, gespeend van iedere vorm van empathie. In een taal en op een toon alsof we debielen waren. Schoolmeestersjargon. Na ruim anderhalf jaar onnavolgbaar, reactief zwabberbeleid, maak ik de balans op en trek mijn eigen plan.
Het zal ook voor bewindspersonen en ambtenaren even slikken zijn. Het KPGM-rapport, de reconstructies en onderzoeken naar het Nederlandse coronabeleid door onder meer Nieuwsuur. Ik denk nog steeds aan de verontwaardigde schijnheilige reacties toen BIJ1’s Sylvana Simons sprak van beleid waarbij doden vielen. Maar goed. Ga er maar aanstaan.
Het is duidelijk dat Nederland de maatregelen veel te vroeg losliet. En je vraagt je af: luistert dit demissionaire kabinet überhaupt wel naar deskundigen of naar het Parlement en de eigen burgers?!

Zelf heb ik al lang afgewogen af wat ik behoud of niet. De balans opgemaakt wat de afgelopen periode voor mij betekende. Mijn kring weet waarom ik een mondkapje draag op drukke plaatsen. In heel veel landen is het ook geen enkel probleem. Wij Nederlanders zijn toch een vreemd en zeikerig volk. Geef ons regels. Geen adviezen.

Elkaar de ruimte geven en gunnen. Letterlijk en figuurlijk. In de supermarkt, in het verkeer etc. Ik was erg blij met de stickers op de grond, de looprichtingen etc. En ook de algehele hygiënemaatregelen in supermarkten en restaurants bevielen mij. Terug naar het oude normaal hoeft voor mij niet. De natuur kon op adem komen. Helaas: het milieu en het klimaat zijn weer onderwerp van doorschuiven naar volgende generaties. En wij? Wij vallen terug op pré-coronagedrag.

Ook de grens van mijn ruimdenkendheid komt aardig in zicht. Ging ik tot nu toe bevlogen het gesprek aan, tegenwoordig zet ik alleen nog maar mijn bril van verwondering op. Een gesprek tussen uitersten: spreken voor dovemansoren.
De ophef over het coronatoegangsbewijs. Ik snap het niet. Je hebt wel degelijk een keuze. Drie zelfs. Maar gevaccineerd met klachten en niet laten testen is net zo dom en onverantwoord als je meteen gaat dansen met Jansen. Gevaccineerd zijn is geen vrijbrief om je toch aan de simpele basisregels te houden.

Ik heb nog nooit zo verlangd naar een persconferentie. 😉

Fokke & Sukke. Copyright NRC.