Kopi tubruk,
De koffie van thuis.
Met toewijding gemaakt door mijn ouders.
Ik hoor ze de koffie roeren in het Duralex Gigogne glas.
Hetzelfde glas dat zelfs een plek kreeg in het Museum of Modern Art in New York.

In Indonesië drink ik haar graag.
Het vierde koffieland ter wereld.
Een land waar koffie niet alleen wordt gedronken, maar geleefd.

Via vrienden, bekenden en sociale media vond ik tientallen koffietentjes. Geen internationale ketens, maar plekken waar studenten, creatievelingen, andere jongelui en enkele toeristen samenkomen.
Plekken waar de muziek zacht genoeg staat om een gesprek te voeren en waar niemand vreemd opkijkt van iemand die alleen aan een tafel zit.
Ik kom graag op dit soort plekken.
Ook hier klinkt regelmatig “Pa of Pak”.
Mijn grijze haar verraadt mijn senioriteit.
Terwijl ik denk: je wordt oud zoals je jong bent geweest.

Deze reis kies ik vaak voor een hand brew V60.
Ik kijk en luister graag naar de aandacht waarmee de koffie wordt gezet.
Het afwegen van de bonen.
Het malen. Het langzame opschenken van het water.
De cirkelende bewegingen. Niets hoeft sneller dan nodig.
Pure meditatie.
Misschien is dat wat ik uiteindelijk zoek in een goede kop koffie.
Niet de cafeïne.
Niet eens de smaak.
Maar het moment waarop de tijd even vertraagt.

Deze reis staat meer dan ooit volledig in het teken van rust.
Luisteren naar mijn lichaam.
Niets laat zich dwingen. Ook schrijven niet.
Ik ben blij eraan toe te geven.
De woorden stromen uiteindelijk vanzelf.

Op de achtergrond klinkt zacht Sleepy Shores van Johnny Pearson.
Melancholie uit een oude STER-reclame.
Het brengt me altijd weer thuis.

Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters

Roept de muziek iets op bij jou? Wat heb jij met koffie? Laat het me weten in een reactie bij dit mijmermoment.