Op zondagmiddag 13 september ben ik te gast bij tante Eus in het knusse Werftheater in Utrecht.
Zie ik je daar?
Tante Eus gaat in gesprek met mij over mijn werk en ik draag enkele poëtische mijmermomenten voor uit Ik was daar nog even.
Het ensemble Keroncong Swara Pusaka is de muzikale gast.
Kaarten voor deze voorstelling koop je via: https://www.werftheater.nl/winkel/
Na het verlies van hun moeder
poseren broer en zus
aan de Bengawan Solo.
Een motor.
Een boom.
Een dag
die nog niet weet
dat hij herinnering wordt.
Later worden de foto’s
uit albums gescheurd
en begraven in de tuin
van hun huis in Surabaya.
De oorlog gaat voorbij.
De foto’s blijven.
In een Verkadeblik
gaan ze mee
naar Nederland,
naar Amerika,
naar mij.
Mijn grootvader maakte foto’s
voor later.
Hij kon niet weten
dat ik dat later
zou zijn.
En de boom?
Negentig jaar later
valt zijn schaduw
nog steeds op dezelfde grond.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Digital art photo 2 generated with AI. Concept: Patrick Wouters.
Based on family archive picture from 1935 and recent photo’s I made in Indonesia 2026.
Onder de titel Klanken van Thuis organiseert Museum Rijswijk aan het einde van de zomer een Indische/Molukse middag. In de binnentuin van het museum draagt de Rijswijkse schrijver Patrick Wouters voor uit Ik was daar nog even.
Zijn poëtische mijmermomenten worden opgeluisterd door een optreden van percussionist Daniel Bloem Berretty, onder andere bekend van de Molukse band Massada.
Programma woensdag 26 augustus 2026
Het programma is voor iedereen gratis toegankelijk, aanmelden is niet nodig. Iedereen die zich verbonden voelt met voormalig Nederlands-Indië/Indonesië is van harte welkom, evenals andere belangstellenden.
Museum Rijswijk, Herenstraat 67, Rijswijk.
Wijzigingen voorbehouden.
De verstilde, imaginaire wereld uit De tienduizend dingen van Maria Dermoût laat zich niet vinden op Google Maps. Alleen aan de Binnenbaai van Ambon.
Soms
blijken plaatsen
die je bezoekt
al veel langer
op je te hebben gewacht.
Ik zocht
naar een geheime tuin.
Naar een plek
die alleen nog
in een roman
leek te bestaan.
Pas later
begreep ik
dat ik er al was.
Aan de baai.
Het water
droeg nog altijd
hetzelfde licht.
De heuvels
dezelfde stilte.
Alsof een landschap
zich minder laat veranderen
dan wij denken.
Deze reis
gaat steeds minder
over plaatsen
en familiegeschiedenis.
Steeds meer
over aanwezig zijn.
Kijken.
Luisteren.
Voelen.
Ervaren.
Soms
brengt een reis je
niet waar je
van plan was
heen te gaan.
Maar wel
precies waar je
zou moeten zijn.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Niet alles
vraagt
om een antwoord.
Soms
vraagt het leven
alleen
of je kunt wachten.
Niet gelaten.
Maar aandachtig.
Zoals een koffie
die nog moet doorlopen.
Zoals regen
die vanzelf ophoudt.
Zoals een reis
die je pas begrijpt
wanneer je ophoudt
haar vooruit te lopen.
Sabar.
Geduld.
Misschien
is dat wel
de zachtste vorm
van vertrouwen.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Centraal-Java.
Alles heeft ritme.
Het landschap.
De dorpen.
De mensen.
Deze streek omarmt je.
Niet opdringerig.
Maar zoals een vertrouwde aanraking.
De avond valt hier nog altijd
zoals zij alleen in de tropen kan vallen.
Plotsklaps.
Alsof iemand het licht dimt
zonder eerst te waarschuwen.
Geen lange schemering.
Geen overgang.
Alleen de dag
die plaatsmaakt voor de nacht.
De krekels nemen het over.
Kikkers voeren het hoogste woord.
In de verte klinkt gezang.
En ergens tussen de vulkanen
zweeft de oproep tot gebed
over de desa’s.
Niet als onderbreking,
maar als onderdeel van hetzelfde ritme.
Alsof mens en landschap
hier al eeuwenlang
dezelfde maat slaan.
Ook de ochtend
kent haar eigen melodie.
Mijn biologische klok
loopt er moeiteloos mee gelijk.
Ik open de luiken.
Zet de ramen open.
Op het land wordt al gewerkt.
De geur van gebrand hout
drijft naar binnen.
Kinderen lachen
in een bergdorp verderop.
Hun stemmen,
gedragen door de wind,
lijken in harmonie
met alles wat al klinkt.
Soms kom je op een plek
die niets van je verlangt.
Geen haast.
Geen bestemming.
Alleen aanwezigheid.
Niets laat zich dwingen.
Misschien is dat
wat thuiskomen is.
Niet terugkeren
naar waar je vandaan komt.
Maar aankomen
op een plek
waar je even mag zijn.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Kopi tubruk,
De koffie van thuis.
Met toewijding gemaakt door mijn ouders.
Ik hoor ze de koffie roeren in het Duralex Gigogne glas.
Hetzelfde glas dat zelfs een plek kreeg in het Museum of Modern Art in New York.
In Indonesië drink ik haar graag.
Het vierde koffieland ter wereld.
Een land waar koffie niet alleen wordt gedronken, maar geleefd.
Via vrienden, bekenden en sociale media vond ik tientallen koffietentjes. Geen internationale ketens, maar plekken waar studenten, creatievelingen, andere jongelui en enkele toeristen samenkomen.
Plekken waar de muziek zacht genoeg staat om een gesprek te voeren en waar niemand vreemd opkijkt van iemand die alleen aan een tafel zit.
Ik kom graag op dit soort plekken.
Ook hier klinkt regelmatig “Pa of Pak”.
Mijn grijze haar verraadt mijn senioriteit.
Terwijl ik denk: je wordt oud zoals je jong bent geweest.
Deze reis kies ik vaak voor een hand brew V60.
Ik kijk en luister graag naar de aandacht waarmee de koffie wordt gezet.
Het afwegen van de bonen.
Het malen. Het langzame opschenken van het water.
De cirkelende bewegingen. Niets hoeft sneller dan nodig.
Pure meditatie.
Misschien is dat wat ik uiteindelijk zoek in een goede kop koffie.
Niet de cafeïne.
Niet eens de smaak.
Maar het moment waarop de tijd even vertraagt.
Deze reis staat meer dan ooit volledig in het teken van rust.
Luisteren naar mijn lichaam.
Niets laat zich dwingen. Ook schrijven niet.
Ik ben blij eraan toe te geven.
De woorden stromen uiteindelijk vanzelf.
Op de achtergrond klinkt zacht Sleepy Shores van Johnny Pearson.
Melancholie uit een oude STER-reclame.
Het brengt me altijd weer thuis.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Roept de muziek iets op bij jou? Wat heb jij met koffie? Laat het me weten in een reactie bij dit mijmermoment.
Patrick Wouters 