Niet alles
vraagt
om een antwoord.
Soms
vraagt het leven
alleen
of je kunt wachten.
Niet gelaten.
Maar aandachtig.
Zoals een koffie
die nog moet doorlopen.
Zoals regen
die vanzelf ophoudt.
Zoals een reis
die je pas begrijpt
wanneer je ophoudt
haar vooruit te lopen.
Sabar.
Geduld.
Misschien
is dat wel
de zachtste vorm
van vertrouwen.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Centraal-Java.
Alles heeft ritme.
Het landschap.
De dorpen.
De mensen.
Deze streek omarmt je.
Niet opdringerig.
Maar zoals een vertrouwde aanraking.
De avond valt hier nog altijd
zoals zij alleen in de tropen kan vallen.
Plotsklaps.
Alsof iemand het licht dimt
zonder eerst te waarschuwen.
Geen lange schemering.
Geen overgang.
Alleen de dag
die plaatsmaakt voor de nacht.
De krekels nemen het over.
Kikkers voeren het hoogste woord.
In de verte klinkt gezang.
En ergens tussen de vulkanen
zweeft de oproep tot gebed
over de desa’s.
Niet als onderbreking,
maar als onderdeel van hetzelfde ritme.
Alsof mens en landschap
hier al eeuwenlang
dezelfde maat slaan.
Ook de ochtend
kent haar eigen melodie.
Mijn biologische klok
loopt er moeiteloos mee gelijk.
Ik open de luiken.
Zet de ramen open.
Op het land wordt al gewerkt.
De geur van gebrand hout
drijft naar binnen.
Kinderen lachen
in een bergdorp verderop.
Hun stemmen,
gedragen door de wind,
lijken in harmonie
met alles wat al klinkt.
Soms kom je op een plek
die niets van je verlangt.
Geen haast.
Geen bestemming.
Alleen aanwezigheid.
Niets laat zich dwingen.
Misschien is dat
wat thuiskomen is.
Niet terugkeren
naar waar je vandaan komt.
Maar aankomen
op een plek
waar je even mag zijn.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Kopi tubruk,
De koffie van thuis.
Met toewijding gemaakt door mijn ouders.
Ik hoor ze de koffie roeren in het Duralex Gigogne glas.
Hetzelfde glas dat zelfs een plek kreeg in het Museum of Modern Art in New York.
In Indonesië drink ik haar graag.
Het vierde koffieland ter wereld.
Een land waar koffie niet alleen wordt gedronken, maar geleefd.
Via vrienden, bekenden en sociale media vond ik tientallen koffietentjes. Geen internationale ketens, maar plekken waar studenten, creatievelingen, andere jongelui en enkele toeristen samenkomen.
Plekken waar de muziek zacht genoeg staat om een gesprek te voeren en waar niemand vreemd opkijkt van iemand die alleen aan een tafel zit.
Ik kom graag op dit soort plekken.
Ook hier klinkt regelmatig “Pa of Pak”.
Mijn grijze haar verraadt mijn senioriteit.
Terwijl ik denk: je wordt oud zoals je jong bent geweest.
Deze reis kies ik vaak voor een hand brew V60.
Ik kijk en luister graag naar de aandacht waarmee de koffie wordt gezet.
Het afwegen van de bonen.
Het malen. Het langzame opschenken van het water.
De cirkelende bewegingen. Niets hoeft sneller dan nodig.
Pure meditatie.
Misschien is dat wat ik uiteindelijk zoek in een goede kop koffie.
Niet de cafeïne.
Niet eens de smaak.
Maar het moment waarop de tijd even vertraagt.
Deze reis staat meer dan ooit volledig in het teken van rust.
Luisteren naar mijn lichaam.
Niets laat zich dwingen. Ook schrijven niet.
Ik ben blij eraan toe te geven.
De woorden stromen uiteindelijk vanzelf.
Op de achtergrond klinkt zacht Sleepy Shores van Johnny Pearson.
Melancholie uit een oude STER-reclame.
Het brengt me altijd weer thuis.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Roept de muziek iets op bij jou? Wat heb jij met koffie? Laat het me weten in een reactie bij dit mijmermoment.
De hutkoffer is leeg.
In de platenkoffer
nog een paar lp’s.
Toch komt er telkens iets tevoorschijn
wanneer ik ze open.
Een foto.
Een lied.
Een herinnering.
Een vraag.
Soms zelfs een verhaal
waarvan ik nog niet wist
dat het bestond.
De reis is voorbij.
De spullen uitgepakt.
De jaren verstreken.
En toch lijkt niets
echt verdwenen.
Niet zolang een foto
een gezicht terugbrengt.
Niet zolang een lied
een kamer kan vullen
met mensen die er niet meer zijn.
Misschien bewaren voorwerpen
meer dan wij vermoeden.
Een hutkoffer.
Een platenkoffer.
Twee stille getuigen
van een overtocht.
Niet van wat werd meegenomen.
Maar van wat bleef.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Bahasa Indonesia version:
Koper itu sudah kosong, tetapi aku masih penuh olehnya
Koper perjalanan itu sudah kosong.
Di dalam koper piringan hitam
masih tersisa beberapa LP.
Namun setiap kali kubuka keduanya,
selalu ada sesuatu yang muncul.
Sebuah foto.
Sebuah lagu.
Sebuah kenangan.
Sebuah pertanyaan.
Kadang bahkan sebuah kisah
yang sebelumnya tak pernah kuketahui
ada.
Perjalanan telah usai.
Barang-barang telah dikeluarkan.
Tahun-tahun telah berlalu.
Namun rasanya
tak ada yang benar-benar hilang.
Selama sebuah foto
masih dapat menghadirkan kembali
sebuah wajah.
Selama sebuah lagu
masih dapat memenuhi sebuah ruangan
dengan orang-orang
yang sudah tiada.
Sebuah koper perjalanan.
Sebuah koper piringan hitam.
Dua saksi bisu
sebuah penyeberangan.
Bukan tentang apa
yang pernah dibawa.
Melainkan tentang
apa yang tetap tinggal.
De stad
waar mijn ouders
elkaar voor het eerst zagen.
Oudjaarsdag.
31 december 1956.
Een ontmoeting
tussen oud en nieuw,
tussen aftellen en beginnen,
zonder te weten
wat zou volgen.
Surabaya.
Heldenstad.
Waar vrijheid niet werd gevierd
maar zwaar bevochten,
straat voor straat,
lichaam tegen lichaam.
De geschiedenis ligt hier
niet alleen in musea
maar in het stof,
in muren die niet vergeten,
ook al lopen mensen eraan voorbij.
Want het leven
— hier, zoals overal in de archipel —
is gericht op vandaag.
Niet op gisteren.
Niet op morgen.
Maar op eten, werken, doorgaan.
Overleven is een werkwoord.
Surabaya, 2025.
Ik flaneer
over Jalan Tunjungan.
Jeugd, gezinnen,
lichamen dicht bij elkaar.
Ze poseren gedwee,
alsof de stad even stil moet staan.
Instagram.
TikTok.
De tijd vastgehouden
in handen en schermen.
En ik?
Ik laat me rijden
in een Bluebird,
doorkruis een stad
die ik altijd heb liefgehad
zonder haar ooit volledig te kennen.
Oud en nieuw wisselen elkaar af.
Het jaar kantelt.
En ergens,
tussen toen en nu,
tussen herinnering en beweging,
zit ik op de achterbank,
kijk vooruit,
terwijl alles
met me meereist.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
In Blora,
waar stof en zon elkaar vinden
tussen teakbomen en verlaten wegen,
zag honderd jaar geleden
een kind het daglicht,
voorbestemd om de stem
van velen te worden.
Pramoedya Ananta Toer schreef
over wat voorbij leek,
maar niet verdween.
Over de onschuld van land en volk.
Over liefde en verlies
in tijden van onrust.
In datzelfde Blora
werd mijn moeder geboren,
op een augustusdag
die later een dag van herdenking zou blijken.
Haar eerste adem,
zijn eerste woorden —
twee lijnen die elkaar nooit raakten,
maar toch verwant zijn
in de aarde van verhalen.
Wat verdwenen is,
blijft.
In boeken,
in stemmen,
in de schaduw van bomen
op de grond
waar hun verhalen ontsprongen
in de aarde der mensen.
Ode aan Pramoedya Ananta Toer (1925-2006), aan mijn lieve moeder Marijke Wouters-Pernet (1939), aan #Blora en #Indonesia.
Bahasa Indonesia version under the photo’s.
Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters
Apa yang Hilang
Di Blora,
di mana debu dan matahari bertemu
di antara pohon jati dan jalan sunyi,
seratus tahun yang lalu
seorang anak melihat cahaya hari,
ditakdirkan menjadi
suara banyak orang.
Pramoedya Ananta Toer menulis
tentang yang seakan pergi,
namun tak pernah lenyap.
Tentang kepolosan tanah dan rakyat.
Tentang cinta dan kehilangan
di masa penuh gelisah.
Di Blora yang sama
ibuku dilahirkan,
pada suatu hari Agustus
yang kelak menjadi hari peringatan.
Napas pertamanya,
kata-katanya yang pertama —
dua garis yang tak pernah bersinggungan,
namun tetap terhubung
dalam tanah kisah-kisah.
Apa yang hilang
tetap ada.
Dalam buku,
dalam suara,
dalam bayangan pepohonan
di atas tanah
tempat kisah mereka lahir
dalam bumi manusia.
Patrick Wouters 