In de koele adem van de ochtend loopt hij, jong nog, de straat op als een draad tussen tijden.
Onder zijn arm de sapu lidi’s bundels van droog blad, met touw bijeengehouden als gebeden in stilte. Ze ruiken naar erf, naar vloer, naar vroeger.
Maar zijn ogen lichten op in het blauwe gloeien van zijn scherm. Zijn duim veegt sneller dan een bezem — berichten, beelden, stemmen van elders. Hij lacht om iets wat niemand op straat ziet.
De bezems wachten. Ouder dan hijzelf. Ze kennen het ritme van moedershanden, het dansen over tegel en stof, het vegen van verhalen die niemand meer vertelt.
Hij roept niet. Hij zingt niet. Zijn mond is stil, zijn scherm spreekt. Maar onder zijn arm wiegt het verleden, en ritselt zacht, alsof het hem nog iets wil zeggen voor het vergeten wordt.
Uit: Ik was daar nog even Een bundel mijmermomenten in wording – Patrick Wouters
In de vroege ochtendstilte van Java is het geluid van de sapu lidi als het fluisteren van droge bladeren Een stemmig gebed over stoffige tegels, alsof de aarde zich herinnert waar ooit voeten liepen. Het is geen haastig geluid Elke veeg een zachte ritseling, geduldig, als een oude vrouw die verhalen veegt van de voorgalerij de straat op.
Desa Tembi, nabij Yogjakarta, Indonesië
Uit: Ik was daar nog even Een bundel mijmermomenten in wording – Patrick Wouters
Nooit één woord teveel Rijk aan gevoel en cadansen Stil in geluid, voelbaar in het hart: de levenscomposities van de stadsdichter Zachte maar krachtige stemmen van hoop
Onderweg Op zoek naar de stilte in mijzelf De voorbode van kleine daden van verzet Verhalen die nog verteld moeten worden Schuift de lezer aan bij de stilte tussen de zinnen, of laat hij zich meedrijven op de weemoed van het verhaal?
Voorbij 4 en 5 mei Over tot de orde van de dag De holle woorden van de hyprocriete herdenkingscultuur met vlag en wimpel in de kast ‘Nobele’ Nederlanders en andere integratiedeskundigen nemen ‘de ander’ nog even de maat Aan de bar of ergens anders laat
IS: Israëlische Staat Gijzelt de wereld decennialang Geen strobreed in de weg gelegd Bedient zich van dader-praktijken Maakt van Gaza één struikelstenenstad
Onvergeeflijke, moedwillige medeplichtigheid ‘Selling a colonial war’: door ons Koninkrijkje bedacht Over pakweg 80 jaar excuses verwacht
Terwijl rancuneuze, racistische, fascistoïde idioten, de wereld in de afgrond dreigen te storten, kijkt diezelfde wereld wederom weg bij de uitroeiing van een volk Vervagen rode lijnen Het ware gezicht Oorverdovende stilte Meten met twee maten Dubbele standaarden: ‘nooit meer’ geldt vast alleen hier en niet dáár
Het oordeel is geveld De laatste dagen van Gaza zijn geteld…
Uit: Onderweg | Auteur: Patrick Wouters Hoofdstuk Oorlog en vrede • Tweespraak tussen Erik en Ralph. Work in progress. Onderweg is het opzichzelfstaande vervolg op Rauw/Rouw
Gefocust en vastberaden loop ik langs de massa op weg naar de bosrand van het Haagse Malieveld. Aan de buitenkant zie je op het eerste gezicht niets aan mij. Het afgelopen jaar trapte mijn lichaam vaker op de rem als ik dreigde over mijn grenzen heen te gaan. Ik trad ze blijkbaar met grote voeten. Gelukkig is er telkens rust, stilte en mijn pen.
Om safe en sane te blijven in deze waanzinnige tijden, leer ik steeds beter mijn energie te verdelen. Met hulp van buiten. Ik beperk me tot mijn cirkel van invloed. Trekken aan dode paarden probeer ik al een tijdje niet doen. Kiezend voor nieuwe verbindingen. Maar ben er nog lang niet: dat heeft invloed op mijn stap naar buiten. Betekenisvolle dagen laat ik liefst aan mij voorbijgaan. Geef er er een eigen draai aan. Sowieso ben ik net als een van mijn romanpersonages helemaal klaar met de Nederlandse verdeel-en-heers-herdenkingscultuur, de-dubbele-standaarden rond ‘Nooit meer…’ Holle woorden rond 4 en 5 mei en 15 augustus. #ikherdenk al jaren op een eigen manier. En gelukkig zie ik nieuwe generaties opkomen met hoopvolle verrijkende, verbindende en verreikende initiatieven. Waar vragen worden gestelde en wetkelijke interesse in de ander is. Zondagavond 4 mei aan de Koekamp in Den Haag was zo’n initiatief. Ik ben blij erbij te zijn. Een alternatieve, inclusieve herdenking georganiseerd door onder meer dappere collega Rijksambtenaren. Een waardige en waardevolle herdenking die me hoop geeft en nieuwe moed. Meer dan een alternatief op het decennialang gehanteerde narratief. Om stil van te worden in tijden waarin stilte helaas ook oorverdovend kan zijn. Never again means never again. Nooit meer is nu.
[…] ‘Ja! Tuurlijk!’ Zonder aarzelen beantwoord ik Robins voorstel om deze avond en nacht samen onze doden te herdenken, me niet realiserend wat hij daar eigenlijk mee bedoelt. In Indonesië ben ik ieder gevoel voor plaats en tijd kwijt. Hier is het al zaterdag 4 mei. Robin blijkt zo zijn eigen rituelen te hebben rond betekenisvolle dagen. 4 mei en 15 augustus, Allerzielen en Allerheiligen zijn daar onderdeel van.
Zelf ben ik allang klaar met die hypocriete collectieve Nederlandse herdenkingscultuur, gespeend van iedere inclusiviteit. Leren van het verleden? Ho maar. Meten met twee maten, dubbele standaarden hanteren en ‘nooit meer’ geldt vast alleen hier en niet dáár. De stilte, de oorverdovende, verontrustende stilte als het gaat om de praktijken van de Israëlische regering in Gaza: ik trek dat gehuichel niet meer. Silence is violence. Mijn activistische hart slaat over. Juist nu komt het erop aan om tegen de stroom in van verbindende betekenis te zijn. Of ik dat nog wil, is een tweede: het hypocriet gewauwel is te ver doorgedrongen tot alle haarvaten van onze samenleving.
Maar goed, dit momentum is een uitgelezen kans om de ontluikende vriendschap met Robin meer diepgang te geven. Na onze eerste twee ontmoetingen bleek dat we meer met elkaar gemeen hebben dan we zelf voor mogelijk hielden.
Mannen onder elkaar, Surabaya, zaterdag 4 mei. Dat we uitgerekend deze dag verzeild raken op de plek waar veel van onze familieleden een laatste rustplaats vonden tussen 1920 en pakweg 1960, is geen toeval. […]
[…] Het ommuurde Ereveld Kembang Kuning tref ik in onberispelijke staat aan, toegewijd onderhouden door de Oorlogsgravenstichting. Daar pak ik traditiegetrouw mijn mijmermoment: de waanzin van oorlog op zoveel-duizend vierkante meter. Ik schud mijn hoofd en loop achter Robin aan, die mij het grafmonument van een verongelukte vliegtuigbemanning wil laten zien. […]
Fragmenten uit Rauw/Rouw, Deel VI Now and then, hoofdstuk #Surabaya. Het pure verhaal over het verlies van een vriend en de zoektocht naar wat daaraan voorafging. Meer info via link in bio.
“In deze aflevering gaan we in gesprek met Patrick Wouters, schrijver van het aangrijpende Rauw/Rouw — het opzichzelfstaande vervolg op zijn debuut Vlucht in de werkelijkheid.
Rauw/Rouw is een mozaïekvertelling: fragmentarisch en gelaagd opgebouwd, waarin scènes elkaar afwisselen en de lezer zelf de verbanden legt. Patrick schrijft in beelden, laat veel ruimte voor verbeelding en nodigt je uit om als lezer tussen de regels door te voelen en te ontdekken. Zijn verhaal neemt je mee op een indringende reis door Nederland, Suriname en Indonesië en raakt thema’s als familierelaties, adoptie, vriendschap, intimiteit, mentale gezondheid, depressie, zelfdoding en rouw.
Presentator Chester Mijnals en cohost Raoul Pengel spreken met Patrick over het ontstaan van deze bijzondere roman, zijn schrijverschap en de diepere lagen die hij met moed en kwetsbaarheid blootlegt.
📚 Meer over Patrick Wouters en zijn werk vind je op: senangproducties.com
Patrick Wouters 