De stille kracht, naar het boek van Louis Couperus, is nu verkrijgbaar op DVD.
De legendarische televisieserie is volledig opgenomen in de studio en niet, zoals velen dachten, op locatie in Indonesië.
Willem Nijholt vereeuwigde Theo van Oudijck en werd in die dagen – fietsend door Amsterdam – nog al eens voor smeerlap uitgemaakt. Mooie televisie.

Er wordt mij vaak gevraagd waarom ik zo vaak naar de Pasar Malam Besar ga.
Op de eerste plaats voor de sfeer. Die is bepalend en nog steeds okay.
Op de tweede plaats kom ik voor de programma’s. De highlights waren deze keer wat meer uitgesmeerd over verschillende dagen, waardoor de keuze voor één bepaalde dag niet vanzelfsprekend was. Sommige mensen kwamen daardoor niet.
Voorlopige hoogtepunten: het optreden van Wieteke van Dort en Yvonne Keuls is voor herhaling vatbaar. Andy Tielman heeft mij verrast. Hot Club de Frank is een aanwinst voor het Tong-Tongpodium.

De één komt voor het eten: ‘Ik kom nooit in die andere tenten’.
Of voor de ontmoeting: ‘Wij komen elkaar ook overal tegen seg?’
De ander komt voor de herkenning: ‘Komt u ook van ooit?’

Foto: Kees van Berkesteijn
(Uit de perskamer van de Pasar Malam Besar)

Indorocklegende Andy Tielman speelde in een tjokvol Bintang Theater de sterren van de hemel. Zichtbaar genietend, wisselde hij oud en nieuw werk af. Het gemêleerde publiek werd op haar wenken bediend.
In de middag zag ik hem, vergezeld door Carmen en dochterje Loraine én twee veiligheidsmensen, de Pasartent binnenkomen. Je zag iedereen met ontzag kijken en denken: ‘dat is ‘m’.

In het Indorockcafé signeerde hij zijn nieuwste CD. Jong en oud in de rij voor een handtekening.
Een vage kennis groet mij.
‘Ben je een fan van hem?’, wijzend naar Andy Tielman.
‘Ik wil al jaren een optreden van hem op de Pasar bijwonen, maar ik was steeds te laat voor een kaartje. Nu heb er één.
Jij wel dan?’, ik kom haast niet boven de muziek uit.
‘Nee joh, dat krijg je als je partner naar de Pasar wil. Ik volg hier Portugal – Griekenland. Kijk die Grieken staan voor. Jezus kan die muziek niet uit’.

Ik heb deze vulkaan ooit beklommen en er aan de kraterrand gestaan. Vaste prik voor backpackers én andere toeristen. Dag in dag uit. Het Tengergebergte is een mooi stuk van Oost-Java. De zonsopkomst die ik op de Bromo heb gezien was onvergetelijk.
Vandaag dus het bericht dat de vulkaan slachtoffers heeft gemaakt. Indonesië in het nieuws met natuurgeweld.

Als newsfreak ‘haal’ ik het nieuws het liefst op van de website van BBC News World Edition. Indonesië vind je in het gedeelte Asia-Pacific

Schreef ik eerder dat ik bij de verhuizing mijn archiefje van Indische familiefoto’s was kwijtgeraakt, nu kan ik vertellen dat ze terecht zijn.
“Die komen boven water, onverwacht, juist als je er niet naar op zoek bent.” En ja hoor, dat blijkt dus te kloppen.

Het motto op de homepage van http://www.indischalbum.nl is een citaat uit het gedicht Foto van Herman de Coninck. Op verzoek van velen hieronder de volledige tekst van het gedicht. Met dank aan Ad Gijselhart.

Foto

Weemoed is een foto van voor 20 jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen. Met een lijst van nu er rond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.

En omgekeerd. Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen:
waar waren we gebleven?
Bij jou. In Die Dagen.

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck (1944-1997)

Uit de bundel “De Gedichten”, Arbeiderspers, Amsterdam 1998

De Haagse binnenstad is momenteel een crime voor fietsers en automobilisten. Omleidingen, groot onderhoud aan wegen en werk aan de tramtunnel.
Een ritje met de tram van A en B is vooral wachten en je vooral niet opwinden.
Nu is een ritje met de tram vandaag de dag wel vermakelijk:
Rokende jongelui springen in groepsverband de tram uit als de controleurs zich op het perron aandienen;
Zwartrijders wachten juist tot de controleurs uitstappen;
Instappende passagiers wringen zich naar binnen. Uitstappen is hier op je beurt wachten.

Een Marokkaanse jongen en zijn vriendin nemen plaats op de bank achter mij. Zijn vriendin staat op voor een oude Indische meneer met een wandelstok. Ik weet dat het een Indische meneer is. Zijn accent klinkt vertrouwd en valt op in de tram vol van verschillende nationaliteiten.
‘Ajo, meneer. Wilt u voor mij op de knop drukken? Dank u wel ja. Ik moet er hier uit, of de volgende. Het Rijksarchief is toch hier hè, meneer?
De jongen lacht naar zijn vriendin.
‘Nee meneer, dat weet ik niet. Ik ben nog niet geïntegreerd’.