Van de droge moesson
is niets te merken.
Het regent intens.
Klimaatverandering
gaat ook aan Indonesië niet voorbij,
maar niemand die het geloven wil.

Op de veranda
luister ik naar het meditatieve gekletter.
De regen neemt de tijd.
Ik ook.
Mijn gedachten gaan waar ze willen.
Er is ruimte.

Als de avond valt
en de moesson even zwijgt,
roept de tokeh
negen keer zijn naam.
Alsof ook hij bevestigt
dat ik hier echt ben.

Geluk is deze reis
sowieso met mij.
Met ons.
Het onverwachte samen
bracht me veel.

Hier, op Bali,
sla ik de ingeslagen weg
nog even alleen in.

Met de woorden van het oceaankind in mijn hoofd:
A dream you dream alone is only a dream.
A dream you dream together is reality.

Uit: Ik was daar nog even
Een bundel mijmermomenten in wording – Patrick Wouters

In deze reis ervoer ik de kracht van samen: twee mensen, ieder met een eigen koers, die ervoor kiezen een wereld te delen.
Zoals het motto van onze relatie het zegt:
Two individuals who maintain their own lives and create another one together.
De woorden van conceptual artist Yoko Ono, het oceaankind, herinneren me eraan: een gedeelde droom is geen verlangen meer, maar werkelijkheid.

In de koele adem van de ochtend
loopt hij, jong nog,
de straat op als een draad tussen tijden.

Onder zijn arm de sapu lidi’s
bundels van droog blad,
met touw bijeengehouden als gebeden in stilte.
Ze ruiken naar erf, naar vloer, naar vroeger.

Maar zijn ogen lichten op
in het blauwe gloeien van zijn scherm.
Zijn duim veegt sneller dan een bezem —
berichten, beelden, stemmen van elders.
Hij lacht om iets wat niemand op straat ziet.

De bezems wachten.
Ouder dan hijzelf.
Ze kennen het ritme van moedershanden,
het dansen over tegel en stof,
het vegen van verhalen die niemand meer vertelt.

Hij roept niet. Hij zingt niet.
Zijn mond is stil, zijn scherm spreekt.
Maar onder zijn arm wiegt het verleden,
en ritselt zacht,
alsof het hem nog iets wil zeggen
voor het vergeten wordt.

Uit: Ik was daar nog even
Een bundel mijmermomenten in wording – Patrick Wouters

In de vroege ochtendstilte van Java is het geluid van de sapu lidi als het fluisteren van droge bladeren
Een stemmig gebed over stoffige tegels, alsof de aarde zich herinnert waar ooit voeten liepen.
Het is geen haastig geluid
Elke veeg een zachte ritseling, geduldig, als een oude vrouw die verhalen veegt van de voorgalerij de straat op.

Desa Tembi, nabij Yogjakarta, Indonesië

Uit: Ik was daar nog even
Een bundel mijmermomenten in wording – Patrick Wouters