Er vallen veel stiltes in de voorstelling van Circus Bronbeek. En dat is maar goed ook: een deel van het publiek zal die nodig hebben om zich te herpakken. Want: Circus Bronbeek is een voorstelling die dicht op je huid zit en een brok in de keel achterlaat.

Een vader, dochter en kleinzoon. Drie generaties Indo’s, gespeeld door Ghislaine Pierie, Carlo Scheldwacht en Patrick Neumann. Het slotdeel uit de Indische triologie is geïnspireerd op waar gebeurde verhalen, carbaret-, muziek- en toneelvoorstellingen, die ook werden gehouden in het Jappenkamp. Afgaande op de reacties van hen die de Japanse interneringskampen ‘kennen’, is er maar een conclusie mogelijk: “Zo was het.”
Het switchen van het heden naar het verleden brengt je soms in verwarring, maar wie bij de les blijft zal ademloos genieten van een gewaagde voorstelling. Goed gespeeld. Waarbij de interactie tussen de drie generaties, vader(opa), dochter (moeder) en (klein)zoon het best uit de verf komt. De jonge cabaretier Patrick Neumann is een welkome toevoeging aan het geheel. Hij schreef voor de voorstelling het sterke lied “De Brief”. Neumann speelt niet de (klein)zoon, hij IS de (klein)zoon.
Circus Bronbeek is niet alleen interessant voor mensen met een Indische achtergrond of een verleden in de voormalige kolonie: een getraumatiseerd oorlogsverleden laat bijna altijd sporen na in gezinsverbanden. Deze voorstelling legt dat allemaal open en bloot.

Neem een kijkje op de website van de Indische trilogie. Eventuele toekomstige voorstellingen worden daar bekend gemaakt.