In Blora,
waar stof en zon elkaar vinden
tussen teakbomen en verlaten wegen,
zag honderd jaar geleden
een kind het daglicht,
voorbestemd om de stem
van velen te worden.

Pramoedya Ananta Toer schreef
over wat voorbij leek,
maar niet verdween.
Over de onschuld van land en volk.
Over liefde en verlies
in tijden van onrust.

In datzelfde Blora
werd mijn moeder geboren,
op een augustusdag
die later een dag van herdenking zou blijken.
Haar eerste adem,
zijn eerste woorden —
twee lijnen die elkaar nooit raakten,
maar toch verwant zijn
in de aarde van verhalen.

Wat verdwenen is,
blijft.
In boeken,
in stemmen,
in de schaduw van bomen
op de grond
waar hun verhalen ontsprongen
in de aarde der mensen.

Ode aan Pramoedya Ananta Toer (1925-2006), aan mijn lieve moeder Marijke Wouters-Pernet (1939), aan #Blora en #Indonesia.
Bahasa Indonesia version under the photo’s.

Uit: Ik was daar nog even
Mijmermomenten – Patrick Wouters

Apa yang Hilang

Di Blora,
di mana debu dan matahari bertemu
di antara pohon jati dan jalan sunyi,
seratus tahun yang lalu
seorang anak melihat cahaya hari,
ditakdirkan menjadi
suara banyak orang.

Pramoedya Ananta Toer menulis
tentang yang seakan pergi,
namun tak pernah lenyap.
Tentang kepolosan tanah dan rakyat.
Tentang cinta dan kehilangan
di masa penuh gelisah.

Di Blora yang sama
ibuku dilahirkan,
pada suatu hari Agustus
yang kelak menjadi hari peringatan.
Napas pertamanya,
kata-katanya yang pertama —
dua garis yang tak pernah bersinggungan,
namun tetap terhubung
dalam tanah kisah-kisah.

Apa yang hilang
tetap ada.
Dalam buku,
dalam suara,
dalam bayangan pepohonan
di atas tanah
tempat kisah mereka lahir
dalam bumi manusia.