In het breekbare portret van Kaliemag,
mijn betovergrootmoeder,
is zichtbaar wat verdwenen is.
Haar blik, zacht en ondoorgrondelijk,
weerspiegelt een leven van eenvoud en veerkracht.

Van Kudus naar Semarang en Ambarawa,
blootsvoets door de jaren,
droeg ze verhalen
die nu slechts fluisteren
aan de randen van mijn herinnering.

Haar naam, vastgelegd in een oude huwelijksakte,
verbindt mij met een verleden
dat ik nooit heb gekend.

En toch, in de stilte van haar portret,
voel ik een diepe verbondenheid.
Een stille trots,
dat haar leven,
hoe anoniem ook voor de geschiedenis,
deel uitmaakt van wie ik ben.

Uit: Ik was daar nog even
Een bundel mijmermomenten in wording – Patrick Wouters