Nooit één woord teveel
Rijk aan gevoel en cadansen
Stil in geluid, voelbaar in het hart: de levenscomposities van de stadsdichter
Zachte maar krachtige stemmen van hoop
Onderweg
Op zoek naar de stilte in mijzelf
De voorbode van kleine daden van verzet
Verhalen die nog verteld moeten worden
Schuift de lezer aan bij de stilte tussen de zinnen,
of laat hij zich meedrijven op de weemoed van het verhaal?
Voorbij
4 en 5 mei
Over tot de orde van de dag.
Holle woorden
van de hypocriete herdenkingscultuur,
met vlag en wimpel in de kast.
‘Nobele’ Nederlanders en
andere integratiedeskundigen
nemen ‘de ander’
nog even de maat –
aan de bar
of ergens anders laat.
IS: Israëlische Staat
Gijzelt de wereld decennialang.
Geen strobreed in de weg gelegd;
bedient zich van dader-praktijken,
maakt van Gaza
een struikelstenenstad.
Onvergeeflijke, moedwillige medeplichtigheid.
‘Selling a colonial war’ –
door ons Koninkrijkje bedacht.
Over pakweg 80 jaar excuses verwacht.
Terwijl rancuneuze, racistische, fascistoïde bully’s
de wereld in de afgrond storten,
kijkt diezelfde wereld wederom weg
bij de uitroeiing van een volk
Rode lijnen vervagen.
Het ware gezicht.
Oorverdovende stilte.
Meten met twee maten.
Dubbele standaarden.
‘Nooit meer’ geldt blijkbaar
alleen hier –
en niet dáár.
Het oordeel is geveld.
De laatste dagen van Gaza
zijn geteld.
Uit:
Onderweg | Auteur: Patrick Wouters | Work in progress.
Onderweg is het opzichzelfstaande vervolg op Rauw/Rouw
Zondag 4 mei, de stad van de vrede…
Gefocust en vastberaden loop ik langs de massa op weg naar de bosrand van het Haagse Malieveld.
Aan de buitenkant zie je op het eerste gezicht niets aan mij. Het afgelopen jaar trapte mijn lichaam vaker op de rem als ik dreigde over mijn grenzen heen te gaan. Ik trad ze blijkbaar met grote voeten. Gelukkig is er telkens rust, stilte en mijn pen.
Om safe en sane te blijven in deze waanzinnige tijden, leer ik steeds beter mijn energie te verdelen. Met hulp van buiten.
Ik beperk me tot mijn cirkel van invloed. Trekken aan dode paarden probeer ik al een tijdje niet doen. Kiezend voor nieuwe verbindingen. Maar ben er nog lang niet: dat heeft invloed op mijn stap naar buiten.
Betekenisvolle dagen laat ik liefst aan mij voorbijgaan. Geef er er een eigen draai aan. Sowieso ben ik net als een van mijn romanpersonages helemaal klaar met de Nederlandse verdeel-en-heers-herdenkingscultuur, de-dubbele-standaarden rond ‘Nooit meer…’ Holle woorden rond 4 en 5 mei en 15 augustus. #ikherdenk al jaren op een eigen manier. En gelukkig zie ik nieuwe generaties opkomen met hoopvolle verrijkende, verbindende en verreikende initiatieven. Waar vragen worden gestelde en wetkelijke interesse in de ander is.
Zondagavond 4 mei aan de Koekamp in Den Haag was zo’n initiatief. Ik ben blij erbij te zijn. Een alternatieve, inclusieve herdenking georganiseerd door onder meer dappere collega Rijksambtenaren. Een waardige en waardevolle herdenking die me hoop geeft en nieuwe moed. Meer dan een alternatief op het decennialang gehanteerde narratief.
Om stil van te worden in tijden waarin stilte helaas ook oorverdovend kan zijn.
Never again means never again. Nooit meer is nu.
// Surabaya, 4 mei
[…] ‘Ja! Tuurlijk!’ Zonder aarzelen beantwoord ik Robins voorstel om deze avond en nacht samen onze doden te herdenken, me niet realiserend wat hij daar eigenlijk mee bedoelt. In Indonesië ben ik ieder gevoel voor plaats en tijd kwijt. Hier is het al zaterdag 4 mei. Robin blijkt zo zijn eigen rituelen te hebben rond betekenisvolle dagen. 4 mei en 15 augustus, Allerzielen en Allerheiligen zijn daar onderdeel van.
Zelf ben ik allang klaar met die hypocriete collectieve Nederlandse herdenkingscultuur, gespeend van iedere inclusiviteit. Leren van het verleden? Ho maar. Meten met twee maten, dubbele standaarden hanteren en ‘nooit meer’ geldt vast alleen hier en niet dáár. De stilte, de oorverdovende, verontrustende stilte als het gaat om de praktijken van de Israëlische regering in Gaza: ik trek dat gehuichel niet meer. Silence is violence. Mijn activistische hart slaat over. Juist nu komt het erop aan om tegen de stroom in van verbindende betekenis te zijn. Of ik dat nog wil, is een tweede: het hypocriet gewauwel is te ver doorgedrongen tot alle haarvaten van onze samenleving.
Maar goed, dit momentum is een uitgelezen kans om de ontluikende vriendschap met Robin meer diepgang te geven. Na onze eerste twee ontmoetingen bleek dat we meer met elkaar gemeen hebben dan we zelf voor mogelijk hielden.
Mannen onder elkaar, Surabaya, zaterdag 4 mei. Dat we uitgerekend deze dag verzeild raken op de plek waar veel van onze familieleden een laatste rustplaats vonden tussen 1920 en pakweg 1960, is geen toeval. […]
[…] Het ommuurde Ereveld Kembang Kuning tref ik in onberispelijke staat aan, toegewijd onderhouden door de Oorlogsgravenstichting. Daar pak ik traditiegetrouw mijn mijmermoment: de waanzin van oorlog op zoveel-duizend vierkante meter. Ik schud mijn hoofd en loop achter Robin aan, die mij het grafmonument van een verongelukte vliegtuigbemanning wil laten zien. […]
Fragmenten uit Rauw/Rouw, Deel VI Now and then, hoofdstuk #Surabaya.
Het pure verhaal over het verlies van een vriend en de zoektocht naar wat daaraan voorafging.
Meer info via link in bio.
“In deze aflevering gaan we in gesprek met Patrick Wouters, schrijver van het aangrijpende Rauw/Rouw — het opzichzelfstaande vervolg op zijn debuut Vlucht in de werkelijkheid.
Rauw/Rouw is een mozaïekvertelling: fragmentarisch en gelaagd opgebouwd, waarin scènes elkaar afwisselen en de lezer zelf de verbanden legt. Patrick schrijft in beelden, laat veel ruimte voor verbeelding en nodigt je uit om als lezer tussen de regels door te voelen en te ontdekken. Zijn verhaal neemt je mee op een indringende reis door Nederland, Suriname en Indonesië en raakt thema’s als familierelaties, adoptie, vriendschap, intimiteit, mentale gezondheid, depressie, zelfdoding en rouw.
Presentator Chester Mijnals en cohost Raoul Pengel spreken met Patrick over het ontstaan van deze bijzondere roman, zijn schrijverschap en de diepere lagen die hij met moed en kwetsbaarheid blootlegt.
📚 Meer over Patrick Wouters en zijn werk vind je op: senangproducties.com
🎧 Beluister nu via: Spotify: https://open.spotify.com/episode/5DLIMeK7hBKzUbVDKiI9RE?si=DiziN0-DTzSbsxMek33aSA
YouTube: https://youtu.be/QepTnTgyt7I?si=JLhdblS6OxcQ1Wdw
📩 Contact: contact@thebridgemedia.nl
🎥 Video: Justin de Visser
Volg ons voor meer inspirerende gesprekken: The Bridge A (No) Fara.”
Woensdag 19 maart 2025 droeg ik voor uit mijn boeken tijdens De Sociale Tafel bij Theater de Vaillant in Den Haag.
Als geboren Hagenaar met roots in onder meer Indonesië, was het fijn om ook iets van mijn persoonlijke verhaal te delen vandaag.
Ale mensen, alle Nederlanders (bicultureel of niet) hebben een verhaal. Dat is iets wat ons bindt. Waar we van kunnen leren en groeien. Ook naar elkaar toe.
Het is belangrijk om elkaar echt te zien. Naar elkaar te luisteren.
Dank jullie wel Sarah van Soldt en Sibèl Konat.
Het Indo café presenteerde 8 maart 2025 in de Centrale Bibliotheek in Den Haag, de Pediscussie met als gast Patrick Wouters.
Patrick ging met Yin Lauw en Peggy Fagnotti in gesprek tijdens de Pediscussie. Wat dreef Patrick zijn boeken te schrijven? En waarom is het zo belangrijk het Indische verhaal te delen?
Martijn Beekman maakte een geweldige fotoserie van deze middag: it was getting hot there.
#hetindocafe #oostbestthuiswest #centralebibliotheekdenhaag #denhaag #spui #kolonialegeschiedenis #kacangpedis #verbinding #nederlandsindië #diaspora #pediscussie #kampongkennis #spui #onsverhaal #kenjegeschiedenis #verborgengeschiedenis #veerkracht #rituelen
Patrick Wouters 