De eerste gesigneerde boeken van mijn nieuwe boek van zijn verstuurd. Wil jij ook een gesigneerd exemplaar van Rauw/Rouw bestellen? Klik op het tabblad Bestellen of volg deze link: https://senangproducties.com/bestellen/
Rauw/Rouw is het opzichzelfstaande vervolg op zijn debuut Vlucht in de werkelijkheid. In Rauw/Rouw worden de meer rauwere, donkere thema’s uit Vlucht in de werkelijkheid aangestipt en uitgediept. Rauw/Rouw is een caleidoscopisch verhaal over verlies, gemis en onderweg zijn naar jezelf. Beide boeken zijn los van elkaar te lezen.
Het verlies en gemis van een zoon, broer, echtgenoot en vriend kent vele verschijningsvormen. Het komt allemaal voorbij in Rauw/Rouw: scènes uit het leven vóór en ná de dood. In het tweede boek van Patrick Wouters komt een aantal onvergetelijke personages voorbij die linksom of rechtsom, allemaal op zoek zijn naar vriendschap, liefde en geluk, maar vooral naar zichzelf.
Het E-book is verkrijgbaar via Kobo, iedere online boekhandel/webshop en via mijn uitgeverij Brave New Books.
Op dinsdag 3 december 2024 interviewt Jessica Mendels van Den Haag FM, Patrick Wouters over zijn nieuwe boek Rauw/Rouw. Het gesprek zal rond 11:10/11:15 uur beginnen.
Wees van harte welkom op de boeklancering van het nieuwe boek van Patrick Wouters: “Rauw/Rouw” op donderdag 12 december 2024, aanvang 18:00 uit (inloop vanaf 17:30 uur). Lees verder onder de afbeelding.
De boekpresentatie wordt begeleid door Augusto de Campos Neto (spoken word en interview). Na de presentatie is ruimte voor signeren en elkaar ontmoeten met een hapje en drankje.
Waar: Boekhandel De Vries Van Stockum, Passage 11, Den Haag.
Dit najaar verschijnt mijn tweede boek. Dankbaar en trots dat mijn lieve zoon Julian Wouters (grafisch vormgever/ontwerper) opnieuw een prachtige boekomslag ontwierp.
De flaptekst van Rauw/Rouw: ‘Life is what happens to you while you’re busy making other plans.’
Rauw/Rouw is het opzichzelfstaand vervolg op Vlucht in de werkelijkheid. In Rauw/Rouw worden de meer rauwere, donkere thema’s uit Vlucht in de werkelijkheid aangestipt en uitgediept. Rauw/Rouw is een caleidoscopisch verhaal over verlies, gemis en onderweg zijn naar jezelf. Beide boeken zijn los van elkaar te lezen.
Tranen liepen over zijn wangen. Was het de wind? Waren het de blikken van de toegestroomde omstanders waar hij verlegen van werd? Het refrein dat zachtjes in de duinen wegebde: ‘There comes a time’? Het ongrijpbare gevoel van geluk was alweer verdwenen, als voetafdrukken in het zand, geraakt door de vloed.
Het verlies en gemis van een zoon, broer, echtgenoot en vriend kent vele verschijningsvormen. Het komt allemaal voorbij in Rauw/Rouw: scènes uit het leven vóór en ná de dood.
In het tweede boek van Patrick Wouters komt een aantal onvergetelijke personages voorbij die linksom of rechtsom, allemaal op zoek zijn naar vriendschap, liefde en geluk, maar vooral naar zichzelf.
Een fragment uit het hoofdstuk Surabaya, deel VI, Now and then.
Overdag, na de felste zonuren, lopen Robin en ik in stilte langs tientallen geschonden graven van onze familieleden. Alleen de tombe van mijn overgrootmoeder is nog intact. De grafsteen van mijn overgrootouders langs moeders kant is verzakt. Een nieuwe met Chinese inscriptie blijkt erbovenop gezet. Aan ruimen doen ze hier niet, ook al heeft mijn familie levenslang grafrechten.
Het ommuurde Ereveld Kembang Kuning tref ik in onberispelijke staat, toegewijd onderhouden door de Oorlogsgravenstichting. Daar pak ik traditiegetrouw mijn mijmermoment: de waanzin van oorlog op zoveel-duizend vierkante meter. Ik schud mijn hoofd en loop achter Robin aan die mij het grafmonument van een verongelukte vliegtuigbemanning wil laten zien. Onze Gojek drivers kijken ons na en schudden eveneens hun hoofd: alsof ze zich afvragen wat die rare belanda’s hier doen. Hun telefoons lichten op met nieuwe klanten. In colonne verlaten ze de begraafplaats met hun lawaaierige brommers en scooters. De stilte erna is van korte duur.
‘Waar blijven jullie nou?’ Patung pilot, het beeld van de treurende piloot, draait zijn hoofd in het schemerduister naar ons toe als we eerbiedig aanstalten maken om naast hem te zitten. Een geruststellende, knikkende blik als hij zijn hand verplaatst naar mijn schouder. Robin en ik kijken elkaar vol ongeloof aan.
De bewoners van de Christelijke begraafplaats maken met een sapulidi grafsteen en bank om te rusten schoon om vervolgens als witte hadji’s in het schimmenrijk te verdwijnen. Alsof de stenen piloot hen bezworen heeft ons vandaag met rust te laten. Lang geleden stond er op de vermiste marmerenplaat: ‘Hier rust de bemanning van het vliegtuig D 26: Cornelis Wilhelmus Christiani, Valentin Jan Leder, Lambertus Jetten en Marthin Malo Pangandaheng. Zij vielen bij de vervulling van hun plicht op 14 april 1932.’ Na de revolutie gingen allerlei verhalen rond over het grafmonument. Het is inmiddels een urban legend geworden: volgens de overlevering verandert het beeld van de vliegenier steeds van houding. Social media staat vol van foto’s en filmpjes van nieuwsgierigen die dat willen vastleggen. Nu zitten we er zelf. Robin checkt zijn rugzak. Waxinelichtjes en zijn gitaar stalt hij uit onder de oude boom naast het grafmonument met de treurende piloot. Ik kom naast hem zitten op de meegenomen sarongs. Spaarzame verlichting maakt een feeërieke sfeer op de begraafplaats die ik tot nu toe alleen overdag bezocht. De allerarmsten en tegenwoordig ook de Gojek drivers wonen op of rond de begraafplaats. De bewoners duwen eetstalletjes naar hun vaste staanplaatsen. Onderwereld, nachtwerkers, noem het maar op, van alles vind je op deze Pasar Malam. Verderop, richting de kindergraven, wonen hele families onder schamele omstandigheden. In de namiddag spelen zij in hun wit-rode schooluniformen, ’s avonds slapen ze erin.
‘Welkom in mijn wereld, Ralph.’ Schaapachtig lach ik. We kennen elkaar nog maar kort, maar we hebben geen woorden nodig om elkaar te begrijpen. ‘Ik weet hoe het voelt om zo te leven. Weet je dat ik er nog wel eens naar verlang? Niet weten waar je ’s avonds slapen zal. Je ziel uit je lijf zingen in de binnenstad, ook als het regent. Een blik van herkenning als mijn snaar iemand raakt? Kun je je voorstellen dat een luxepaard als ik, een poosje heeft geflirt met thuisloos zijn, op drift geraakt zijn?’ Ik zeg niets. Robin moet mijn verwarring hebben opgemerkt aan mijn vertwijfelende blik. Bevriezen, gevolgd door een kleine glimlach. Het confronteert me opnieuw met mezelf: de stilte als Erik een litanie van lijden over me uitstortte en ik geen vragen kon en mocht stellen, laat staan een mening hebben. De confrontatie met de buitenwereld was voor Erik een hel in zijn laatste levensjaar. ‘Let op je ademhaling’ werd mijn mantra. De maanden therapie lieten me weer verbinding maken met mijzelf, met mijn gevoel. Ik herpak me. Relaxt, dan weer ongemakkelijk, geef ik Robin een stevige omhelzing. ‘Life can be a hell for sensitive people.’ Ik hoor Eriks hese stem als ik zijn woorden herhaal.
Rauw/Rouw, het tweede boek van Patrick Wouters verschijnt najaar 2024 bij Brave New Books.
Paramaribo, voorjaar 2022 De laatste hoofdstukken van Vlucht in de werkelijkheid zijn nog niet geschreven of het tweede boek dient zich al aan. Ik weet dan al dat ik genoeg stof heb om de meer rauwere, donkere thema’s uit het eerste boek een andere plek te geven. Wordt vervolgd in Rauw/Rouw schrijf ik dan ook op de laatste bladzijde van mijn manuscript dat nog niet af is. Rauw/Rouw kan niet bestaan zonder Vlucht in de werkelijkheid.
Suriname, zomer – winter 2022 De daaropvolgende zomervakantie breng ik eveneens door in Suriname. Slenterend door de oude stad en bij Sweetie Coffee aan de Wakapasi, vang ik verhalen op en ontmoet bijzondere mensen die persoonlijke ontboezemingen met mij delen. Zij weten dat hun verhalen safe zijn bij mij. Het slot van mijn Vlucht in de werkelijkheid ontvouwt zich in Suriname. Daar schreef ik uiteindelijk de laatste scenes van mijn debuut, geïnspireerd op de onvergetelijke film Wan Pipel van Pim de la Parra (1940-2024) die me per e-mail van gedetailleerde achtergrondinformatie voorziet over de totstandkoming van zijn meesterwerk.
Surinamerivier 2023
De eerste editie van het boek komt half december 2022 van de persen en ik besluit een handvoorraad naar Suriname te laten sturen, waar ik tot medio maart 2023 woon en werk. Vlak voor kerst, gestimuleerd door een geliefd Nederlands schrijfster, besluit ik het momentum niet voorbij te laten gaan. Op 3 februari vindt de eerste presentatie van mijn debuut plaats. Een onvergetelijke avond, net als die van de Nederlandse boekpresentatie die 23 maart plaatsvindt. 2023 had niet beter kunnen beginnen…
Life is what happens to you, while you’re busy making other plans In Google Keep maak ik tussen voorjaar 2022 en voorjaar 2024 aantekeningen voor mijn tweede boek, Rauw/Rouw en doe research naar onderwerpen en situaties die in mijn tweede boek de revue passeren. Sla ingesproken berichten op, schrijf ze uit en vertrouw hele teksten toe aan deze virtuele post-its. In een notitieboek op A4 formaat schrijf ik met de hand synopsis, karaktereigenschappen van de personages en thema’s die ik wil belichten. Het biedt structuur en overzicht. De online aantekeningen zijn hierbij van onmisbare waarde. In het eerste boek kon ik nog niet alles prijsgeven. Lees: het was me nog niet allemaal in de schoot geworpen.
Een schrijfretraite in Suriname, de laatste twee weken van mijn verblijf in 2023, levert veel op. Als ik eenmaal begin met schrijven, ben ik niet te stoppen. Terug in Nederland is niets wat het lijkt en krijgen naasten het qua gezondheid zwaar voor de kiezen. 2023-2024 is een periode van mantelzorg en veel ups en downs, maar altijd up and running. Het brengt me veel. Mijn tweede boek krijgt daardoor een diepere gelaagdheid.
Magelang, Indonesië 2024
Tijdens mijn soloreis naar Indonesië (schrijfretraite voorjaar 2024) ontvouwt zich het verdere verloop van Rauw/Rouw en ook het slot van het boek. Mijn vierde reis naar Indonesië levert zoveel op, dat zelfs thema’s en ideeën voor een derde én vierde boek zich aandienen. Hartstochtelijk als ik ben, lukt het me gelukkig toch om de focus te houden op mijn tweede boek. Zomer 2024 durf ik te zeggen: het boek is af. Als de herfst begint, geef ik mijn manuscript uit handen voor (boek)redactie en manuscriptbegeleiding. Loslaten is moeilijker dan ik dacht 😉
Vrijdag 13 september 2024 vierden familie, vrienden, bekenden, collega’s etc. het leven van cineast Pim de La Parra. Meneer Pim overleed op 6 september in Paramaribo op 84-jarige leeftijd.
Voorjaar 2022 Pim de La Parra en ik hebben e-mailcontact over de totstandkoming van zijn onvergetelijke, iconische film Wan Pipel, één van mijn lievelingsfilms. De Surinamepassages uit mijn debuut Vlucht in de werkelijkheid (2022) en uit het opzichzelfstaand vervolg Rauw/Rouw (2024) zijn geïnspireerd op zijn meesterwerk. Mijn eerste boek schreef ik voorjaar-zomer 2022 af in Suriname en het eindigt ook daar. Mijn eigen slenteren door de oude stad droeg daar mede aan bij. Tussen 2016-2024 verbleef ik voor vakantie of langere tijd wonen en werken in de stad (Combé).
Meneer Pim, zoals ik hem later durfde te noemen, vond het eerst maar een gekunsteld idee om via het verhaal van ‘ene Jim’, een ode aan Wan Pipel te brengen. Althans, dat was zijn reactie op mijn synopsis en vragen aan hem. Ik moet zeggen dat ik ook nog zoekende was hoe ik een ode aan zijn film kon brengen. Zijn e-mails waren direct en duidelijk en ja hij had voor 100% gelijk en ik ook 😉. Het bleek uiteindelijk eenvoudiger dan ik dacht en ik ben blij dat ik vastgehouden heb aan het eerste, rudimentaire idee: laat het personage waar het om gaat zelf vertellen waarom hij van Suriname houdt. En zo geschiedde. Jim, de vader van hoofdpersoon Erik, hield van zijn land, net zoals Roy Ferrol dat deed.
Dagboek december 2022: ‘Grappig ontmoeting’ Op verschillende momenten van de dag zie ik hem buiten wandelen: een krasse tachtiger. s-Avonds met een veiligheidshesje aan. Kuilen in de weg en wat door moet gaan voor stoep, zorgvuldig mijdend. Overdag, slenterend langs de kant van de weg. Auto’s behendig uit de weggaand. De abominabele kwaliteit van het wegdek geeft fijntjes de stand van het land weer. Op de een of andere manier ontroert het me als ik hem zie: ergens op een terras, jaren geleden bij Buitengewoon, of gewoon, slenterend ergens door de stad en mijn eerste jaren in SU, zelfs op de fiets.
Een week voor Kerst 2022 durf ik meneer Pim aan te schieten op de Verlengde Mahonylaan in Paramaribo. Hij komt net van Rita’s Rotishop. Ik stel me aan hem voor en spreek van ons e-mailcontact. Een vriendelijke blik van herkenning. De La Parra woont alweer sinds mensenheugenis in zijn geboorteland. Hoewel Wan Pipel hem in 1976 financieel de kop kostte, is de eerste Surinaamse speelfilm nog steeds immens populair. Nog even hartstochtelijk vertelt hij over zijn film en beantwoordt hij trouw en zo gedetailleerd mogelijk al mijn vragen over de totstandkoming van zijn film. Ik ben blij dat hij mijn boek wil aannemen, dat enkele dagenervoor van de persen kwam. Hij bedankt me gelijk per e-mail voor de ‘grappige ontmoeting’ en zorgvuldig beschrijft hij de weg naar zijn ‘kabouterhuisje’ en hoe ik het boek voor hem in de brievenbus moet doen (hij woont achter ons 😉
Vrijdag 13 september 2024 Na een intensieve en emotionele studiedag, krijg ik in de vroege avond het seintje op mijn telefoon dat de stream van de ceremonie om de La Parra’s leven te vieren begint. Zoveel liefde vult de ether en met een lach en een traan ben ik getuige van wat Pim de la Parra betekent voor zovelen en ook voor mij.
Met een glimlach bekijk ik na afloop de vele e-mails die ik tot voor kort van hem kreeg in zijn onmiskenbare lettertype (Palatino Linotype 16pt, kleur blauw). Van formeel afstandelijk, tot enthousiasmerend en inspirerend gaf hij niet alleen antwoord op mijn vragen, maar deelde adressen van personen die ik voor de Surinaamse boekpresentatie (februari 2023) kon uitnodigen en nog veel meer. Zijn columns, filmtips, boekentips, foto’s, artikelen, presentaties en de trots-op-zijn-dochters: hij deelde veel, tot het stil werd. Ik miste zijn ‘nieuwsbrieven’. De aanhef van de e-mails die ik kreeg zag er meestal zo uit:
Aloha lievebeste familie & bestelieve mati, Aloha bestelieve & lievebeste movie mati, buku-mati, Aloha geachte heer Patrick Wouters ## VOOR PATRICK, zoals toegezegd in mijn zojuist verzonden brief. + Dank voor uw reactie & veel succes met uw boek “Vlucht in de werkelijkheid”
Ciao Ciao, Pim Sr.Jr.
Tot slot Ik ben zo vrij te eindigen met een fragment dat ik zo typerend vind voor deze intrigerende man. Velen zullen er vast iets in herkennen:
Aloha geachte Patrick Wouters,
U maakt het zich met uw romanverhaal veel te moeilijk, stel ik opnieuw vast na lezing van uw samenvatting. Een ervaren ‘editor’ bij een literaire uitgeverij zou dat hoogstwaarschijnlijk direct kunnen bevestigen. + Als ik u was zou ik het verhaal sterk vereenvoudigen, om versnippering te voorkomen. + Omdat hij zijn gezin verlaat lijkt Jim me nogal egoïstisch & daarom niet zo sympathiek. Heeft hij misschien een onbewust identiteitsprobleem? Wat is er precies met hem aan de hand? Wordt hij verscheurd door een innerlijk conflict? Dat vroeg ik me onwillekeurig af bij het lezen van uw resume. + Ook zie ik niet dat het voor uw verhaal enige meerwaarde oplevert om Jim als toeschouwer of figurant opnamen van WAN PIPEL te laten bijwonen. Dat lijkt me eerder ‘versplinterend’ te zullen uitwerken. # Maar goed, het is uw verhaal! + WAN PIPEL is ‘eeuwig’ actueel & relevant, omdat de mensheid niet zonder racisme schijnt te kunnen leven. De film heeft verder geen ondertitel nodig; WAN PIPEL zegt alles & dat is genoeg.
Patrick Wouters 