.
Zo’n 68 jaar geleden, op een luie zondag aan de Stationsweg in Tjepoe, werd deze foto door mijn opa gemaakt. Aangenaam verpozen in de nadagen van tempo doeloe. Links op de foto mijn oudtante ‘Jopie’ Eijsenring-Van Gaasbeek die onlangs op 91-jarige leeftijd is overleden. In het midden haar man Piet en haar zus (mijn oma), ‘Zus’ Pernet-Van Gaasbeek.
Als er weer iemand overlijdt van de ‘taaie’ generatie uit het land onder de regenboog, moet ik altijd denken aan die woorden uit dat mooie lied van Wouter Muller:
Selemat Jalan, Indisch kind

Er gaat weer iemand van ons heen,
die nog onder de waringin
heeft gelegen,
op wie de tropenzon nog scheen,
maar die daar is verdreven
en naar Holland is gegaan
voor een heel nieuw bestaan
en een nieuw begin
voor een Indisch kind, Indisch kind

Citaat uit: Selemat Jalan, Indisch kind
© Wouter Muller, afkomstig van de CD Indisch Hart.

Tussen vakantie hebben en op vakantie gaan zit voor mijn kinderen een wereld van verschil. De eerste week van de schoolvakantie brengen we thuis door. Op de trip naar Frankrijk moet nog even worden gewacht.
Dat betekent dat mijn voorstellen: ‘Wie gaat er mee boodschappen doen? Zullen we een spelletje doen?, Zullen we dit, zullen we dat’, steevast beantwoord worden met tegenvragen. ‘Hoeveel nachtjes slapen nog? Wanneer gaan we nou? Gaan we iets leuks doen?’
Zo’n eerste vakantieweek thuis gaat dus niet van een leien dakje: ongeduldig stuiteren ze door het huis en als het heerlijk weer is, mogen ze dat buiten doen. Kinderen moeten zich ook zelf kunnen vermaken en natuurlijk zal ik ze op gezette tijden ook bezighouden. Terwijl ik over mijn laptop gebogen zit, ontaardt het spelletje Monopoly in gekift. Ik wil er niet altijd bovenop zitten, maar soms …..

Help!!!

Soms vind je bij het opruimen dingen die je voor altijd wilt bewaren en koesteren, zoals dit eerste briefje van mijn dochter.

Op de achtergrond speelt: Daughters van John Mayer, te vinden op het klassieke album Heavier Things.

Eieren tegen de gevel, poep tegen het raam, regenpijp vernield en planten uit de tuin gerukt (tot zover deze selectie). Het laatste half jaar word ik hierop ‘getrakteerd’.
Bij het ministe of geringste word ik midden in de nacht wakker en denk bij mezelf: wat zal er nu weer aan de hand zijn.
Het gaat hier niet om molotovcocktails, brandstichting of andere ellende, maar toch beschouw ik deze vorm van OVERLAST als buurtterreur. Met afgelopen pasen was het weer raak en de ‘oogst’ is hierboven te zien
Volgens mij is het geen kwajongensstreek, maar naar alle waarschijnlijkheid een gerichte actie van een of andere lafaard uit de buurt die het op mij en mijn huis gemunt heeft. Want ik mag aannemen dat je niet uit Lutjebroek met stront in je auto komt aanrijden.
En waarom? Wie het weet mag het zeggen. Mijn kinderen zitten er ook mee in hun maag. Ik hoop binnenkort de kosten van de gevelreiniging op die zieke maloot/maloten te kunnen verhalen.

Mijn dochters zijn boos want hun broer heeft alwéér een prijs gewonnen.
“Papa ik kan helaas niet op je verjaardag komen want ik moet dan naar Amsterdam voor het Kinderkookcafé”. In razend tempo leest mijn zoon de brief voor die hij voor zijn winnende tekening heeft gekregen.
Nu moet ik toch echt die meiden van K3 zien op te sporen.
Er is al gesuggereerd om hem staats- postcode- en krasloten voor mij te laten kopen. Daar beginnen we maar niet aan …

Slapeloze nachten en al dagen zenuwachtig, onrustig stuiterend door het huis. Vandaag was het zover. Mijn zoon mocht voor het Algemeen Dagblad, Ch!pz interviewen. Samen met twee meisjes die ook de wedstrijd van de AD Kids hadden gewonnen.
Het werd een soort van In bed met Ch!pz . In een reuze bed in het Amsterdamse Lloyd Hotel werd de groep het hemd van het lijf gevraagd. Het uur vloog om. De kids werden verrast met de special edition van hun nieuwste CD, die vrijdag officieel wordt uitgebracht. En … er zijn héél wat handtekeningen gezet. Want ja, je moet je klasgenootjes toch laten zien dat je ze echt ontmoet hebt.
Vrijdag 8 april is het artikel gepubliceerd in het AD. AD Kids is een vrijdagbijlage.

Mijn twee dochters heb ik beloofd een ontmoeting met K3 te winnen.

En niemand zal begrijpen
wat ik doen kom in dit huis.
Maar de kinderen zullen zeggen:
de reiziger is thuis.
De Reiziger van Boudewijn de Groot staat op. Mijn oudste dochter hoort dit liedje graag: “Papa, ik word zo blij van dit liedje. Het doet me denken aan iets van vroeger, aan iets dat al voorbij is.”
Mijn dochter en ik, wij hechten aan wat geweest is (en wat nog komen gaat).

Foto: © Clouds Studios. LP/CD Van een afstand, Boudewijn de Groot 1980
Tekstfragment: De Reiziger (Muziek: Boudewijn de Groot. Tekst: Lennaert Nijgh)
Boudewijn de Groot online