Mijn kinderen zijn al weken in de ban van scoubidou. Scoebidoe, de gekleurde touwtjes waarmee van alles en nog wat geknoopt kan worden. Dé rage van 2004. Zeer waarschijnlijk is de naam afkomstig van het liedje Du pommes, du poires, du scoubidou van de deze maand overleden Franse zanger Sacha Distel. Hij zou ooit van fans in elkaar gedraaide electriciteitsdraadjes hebben gekregen: de oer-scoubidou.

In ieder geval zijn de kids er zeer behendig in. De ene na de andere sleutelhanger wordt gemaakt. Ze zijn er mee, zonder dat ik het wist, langs de deuren geweest. Om te verkopen, tot mijn grote schrik, met flinke winst …

Meer weten over scoubidou?

‘Papa, papa, vlug, vlug, wil je Jimmy uit de boom halen?’ In paniek vertelde mijn zoon dat onze kat in een héle hoge boom was geklommen en er niet uit kon komen.
‘Hij is er zelf ingeklommen, dus hij zal er ook wel zelf uitkomen. Jut ‘m maar niet op’, stelde ik hem gerust.
Na een halfuur riep mijn oudste dochter dat ik nu ‘echt’ met de ladder moest komen, want hij kwam er nog steeds niet uit.
Ik met de ladder er naar toe, maar Jimmy wilde niet aangeraakt worden, laat staan bevrijd worden uit zijn ‘benarde’ positie. Een flink uithaal met zijn klauwen kon ik krijgen. Hij vond het wel best daar in die boom. Een lekkere hangplek.
Uiteindelijk werd hij kriegel van al die soesa en sprong hij er uit, weg van alle drukte.

Ze stuiteren al weken door het huis. Storm op komst? Nee. De zomervakantie is begonnen. Uitgelaten, verwachtingsvol en onrustig. Voorpret wordt onrust. Vakantiestress wordt voorpretstress.
Een weekje thuis, een weekje weg. Niet naar Frankrijk zoals altijd, maar weg in eigen land. En nu maar hopen dat het droog blijft.
Mijn jongste dochter weet mij te ontroeren als zij mij vol trots een plastictas met sprokkelhout laat zien.
‘Papa, voor jouw. Voor het kampvuur.’
Kinderen en rituelen. In Frankrijk was het vaste prik. Voor het avondeten hout zoeken voor op het kampvuur. Barbeque. Marshmellows aan een stok. Ik neem met veel oh’s en ah’s de zak in ontvangst. Ik vertel nog maar niet van huisregel 1 op de nieuwe camping: kampvuur verboden.

Mijn trouwste metgezel van dit moment is Jimmy, een pracht van een kat van twee jaar oud. Een Maine Coon zonder stamboom, afkomstig uit Frankrijk.
Zijn bijnaam is zwerver, want sinds februari mag deze voormalige ‘binnenkat’ zelf in en uit het huis. En dat doet ‘m goed. Ik hoor van mijn buren waar hij zo nu en dan opduikt. Een veilig gevoel, want zo hoor ik nog eens waar hij zoal uithangt.
De laatste weken is hij al vroeg het huis uit en duikt hij plots op als ik onderweg ben naar mijn werk. Gemoedelijk begeleidt hij mij naar de bushalte. Vlak bij het kleine oorlogsmonument (waar de dorpsgenoten worden herdacht die het leven lieten in Nederland, Duitsland en op Java) blijft hij staan. Eerst omdat een grote rode kater dreigend naar hem keek. Later omdat het de natuurlijke grens van zijn territorium bleek te zijn: het monument, de brug en het stadhuis, vlak bij de dijk, de grote weg.
‘s-Avonds alls ik weer op weg naar huis ben springt Jimmy negen van de tien keren ergens vandaan om met te verwelkomen: etenstijd.