Ver van familie. Ontroerende Indische speelfilm

Over de totstandkoming van Ver van familie, het speelfilmdebuut van Marion Bloem is al veel gezegd. Acteurs, figuranten en crew roemden de familiesfeer op de set. In het eindresultaat is dat terug te zien. Sterk acteerwerk van Terence Schreurs als Barbie König en Anneke Grönloh als Oma Em, geslaagde art direction en mooie muziek. Op subtiele wijze heeft Marion Bloem met deze ingrediënten een herkenbare Indische atmosfeer gecreëerd.

Ver van familie gaat niet over de geschiedenis van Indische mensen, die is slechts op de achtergrond aanwezig. Wel kan de film met recht worden beschouwd als de eerste Indische speelfilm. Liefdevol gemaakt vanuit het perspectief van de Indische Nederlander.
De film concentreert zich in tegenstelling tot het boek op de zoektocht van Barbie naar haar Oma Em. Als kind emigreerde Barbie met haar vader Buddy en stiefmoeder op stel en sprong naar Amerika. Ze komt tot de ontdekking dat haar onlangs overleden stiefmoeder, Oma Ems brieven voor haar achterhield. Nu alles en iedereen om haar heen is weggevallen, wil Barbie nog maar een ding: terug naar Nederland om haar oma te zien. Daar zit de familie niet op te wachten. Er hangen nog zoveel geheimen en taboes rond het gezin waarin Barbie is grootgebracht, dat Oma Em de confrontatie met haar ‘verloren’ kleindochter waarschijnlijk niet overleeft. De familie zet daarom alles in het werk om die twee elkaar niet te laten ontmoeten. Dat levert mooie en ontroerende filmmomenten op.
In Ver van familie trekt een stoet aan ooms, tantes, neven en nichten voor bij. Dat is soms verwarrend omdat elk van hen een eigen verhaal heeft, dat in de film kort wordt aangestipt. Toch wordt er voldoende gesuggereerd om een beeld te krijgen van deze familie.
Een tip van de sluier van de familiegeschiedenis wordt opgelicht aan de hand van fraaie flashbacks. Dat smaakt naar meer. Als kijker wil je meer zien over het wel en wee van deze familie in Nederlands-Indië en later hier in de jaren zestig en zeventig.
Met Ver van familie heeft Marion Bloem echt een film voor ‘ons’ gemaakt. Maar iedereen die iets met familie heeft zal er veel in herkennen.

Patrick Wouters

Recensie uit Moesson oktober 2008, pagina 9

Vanaf 23 oktober in de filmtheaters…

Onlangs woonde ik in Amsterdam de persvoorstelling bij van Ver van familie, het speelfilmdebuut van Marion Bloem. Ik was overdonderd door de kwaliteit van de film. De twee en half uur vlogen voorbij. Marion Bloem heeft uitstekend de Indische atmosfeer weten te vangen op het witte doek met een mooie film, die zeker een breed publiek zal aanspreken. Voor 8weekly.nl schreef ik een recensie. Lees hier verder… en… zegt het voort: ga de film zien!

Catch a wave, The rise, fall & redemption of the Beach Boy’s Brian Wilson, is ondanks het happy end, geen boek om vrolijk van te worden. Peter Ames Carlin schreef een onderhoudend boek, dat ver uitstijgt boven de gemiddelde popbiografie waarmee de markt overspoeld wordt.
Catch a wave beschrijft gedetailleerd de opkomst en ondergang van The Beach Boys en in het bijzonder die van Brian Wilson. Het muzikale genie van de groep, verantwoordelijk voor de meeste songs en arrangementen. The Beach Boys veroveren in 1962 het thuisland Amerika met ongecompliceerde surfmuziek, waar de natie maar geen genoeg van krijgt. Brian Wilson houdt het al gauw voor gezien en besluit niet meer mee te gaan op de tournees van de band. Hij blijft thuis voor het schrijven van de hits: hij kan de druk die hij voelt als songsmid van de band, eigenlijk niet aan. Het succes van de band rust op zijn schouders.
Halverwege de jaren zestig, komt Brian met songs die de overige bandleden doet fronsen. Uitgedaagd door Rubber Soul van The Beatles, verschijnt in 1966 Pet Sounds. Het legendarisch album is met name in Engeland razend populair. Paul McCartney en John Lennon zijn werkelijk geïntimideerd door het album en raken op hun beurt geïnspireerd door het muzikale genie uit de Hollywood Hills. Wilson heeft een onvergelijkbare werkwijze in de studio: songs worden in delen opgenomen. Iedere noot speelt hij voor. Iedere zangpartij heeft hij van te voren bedacht. Alle opgenomen partjes, worden aaneengesmeed tot betoverende muziek: God only knows is daar een voorbeeld van. Met Good vibrations krijgt het publiek een voorproefje van wat later het album Smile moet worden. De heilige graal van de popmuziek zou nooit worden uitgebracht.
Bandlid Mike Love wil niet dat er aan de succesformule gesleuteld wordt en voor Brian wordt het steeds moeilijker om te schipperen tussen zijn tomeloze creativiteit en de eisen van zijn conservatieve bandleden. Gekweld door de druk van zijn dominante vader (een ongelofelijke huistiran), overmatig drugsgebruik en nog veel meer ellende, gooit Wilson het bijltje erbij neer. Carlin beschrijft minutieus de ontstaansgeschiedenis van de vele albums die de Beach Boys afleveren tussen 1962 en 1996 en de rol en gemoedstoestand van Brian hierbij. The Beach Boys maakten hun mooiste muziek tussen 1965 en 1974. Zeg maar vanaf het album Pet Sounds tot en met Holland. Daarna maakten zij geen muziek van betekenis meer.
In de jaren zeventig en tachtig was Wilson helemaal de draad kwijt en onder het kwalijke regime van (wijlen) Dr. Eugene Landy, krabbelt Brian langzaam op. De prijs die Wilson daarvoor moet betalen is hoog: “24-hour around-the-clock” therapie en jarenlange verkeerde medicatie. Als Brian letterlijk en figuurlijk is bevrijd van Landy, kan het herstel verder gaan. Hij maakt weer muziek, maar dan zonder de Beach Boys. Zijn talent voor intrigerende muziek is nog niet opgedroogd. Zelfs in live-optredens krijgt Brian weer zin. Met een fantastische band (Wondermints) brengt hij zijn catalogus opnieuw voor het voetlicht. Hij voltooit zelfs het album Smile. In de documentaire Beautiful Dreamer van David Leaf is te zien dat Brian nog steeds gekweld wordt door de demonen van weleer, maar er toch in slaagt met onder meer Van Dyke Parks, het meesterwerk Smile af te maken. De DVD-opname van de opvoering van Smile in Los Angels is het bewijs van Wilsons hervonden geluk.
Vandaag de dag is Brian Wilson (inmiddels 66 jaar) actiever dan ooit. Begin september 2008 verschijnt het album That Lucky Old Sun. Muziek heelt alle wonden. Ook bijna allemaal die van Brian Wilson.

© Patrick Wouters

Meer informatie over Brian Wilson? >
Officiële website Brian Wilson >
Bestellen van Catch a Wave? >

Verbijsterend goed. Zo zou je het concert nog het beste kunnen omschrijven dat de legendarische band Doe Maar gaf in een uitverkochte Kuip in Rotterdam. Met veel passie en een ongelofelijke portie speelplezier, bracht de band in twee uur en twintig minuten een dwarsdoorsnede van zijn tijdloze muziek. Een haast magische sfeer maakte zich meester van het publiek in het voetbalstadion, dat sinds jaar en dag uitermate geschikt is voor dit soort happenings. Want een happening was het. Ernst Jansz, Henny Vrienten, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg, aangevuld met de onmisbare Joost Belinfante en bijgestaan door onder meer Eric Vloeimans en Jacob Klaasse, lieten in een strakke set horen en zien waarom zij de beste band van Nederland zijn, die met gemak een vol stadion in de ban houdt. Geen bombast of quasi poëtisch geleuter waaraan de Nederpop mank gaat, maar rechttoe rechtaan popmuziek, omlijst door ijzersterke arrangementen en nog immer relevant. Doe Maar anno 2008 heeft nog steeds reden voor bestaan: de band is nog lang niet klaar.
Gezien: donderdag 10 juli 2008 – Patrick Wouters

De kaarten voor dit concert van Doe Maar won ik bij een prijsvraag. Samen met mijn zoon van dertien toog ik naar Rotterdam voor zíjn eerste stadionconcert en míjn eerste stadionconcert in vijftien jaar. Na een Rolling Stonesconcert in die vreselijke echoput die de Arena heet, was ik sinds 1993 niet meer in een voetbalstadion geweest. Popmuziek in de Arena moet gewoon ‘verboden’ worden.
Het voorprogramma van Doe Maar had de ondankbare taak om de tijd tot 21.00 uur op te vullen. Jammer genoeg slaagden zijn daar niet in. De acts waren praktisch onverstaanbaar en Wouter Hamel had sterk kunnen eindigen met zijn hit, ware het niet dat hij koos voor een akoestisch nummer dat volledig verloren ging in de massa en daardoor uitgefloten werd (erg genant). Misschien was een film/docu over de band van pakweg tien, vijftien minuten een betere keuze geweest om het publiek op te warmen. Maar hoe dan ook, de sfeer zat er sowieso goed in en ik heb ook genoten van het genieten van anderen, mijn zoon voorop. Ik zat bovendien in een vak met muziekliefhebbers die niet de onhebbelijke gewoonte hebben om voortdurend te kwekken door een concert. De band genoot zichtbaar van de feedback van het uitzinnige publiek.
Lees ook het fascinerende boek Lijf aan Lijf, en zie in prachtige fotografie hoe Doe Maar groeide en groter werd dan zij aanvankelijk aan kon. On-Nederlandse toestanden, die anno 2008 haast niet zijn voor te stellen. Een bijzonder hoofdstuk in de Nederlandse popmuziek waaraan nieuwe bladzijden zullen worden toegevoegd.

Kijk en luister verder op www.doemaar.nl