Op 4 mei hield mijn laptop ermee op. Geïnfecteerd door virussen waaronder het Sasservirus. Virusvrij, kon ik nog steeds niet het internet op. De virussen hadden namelijk tot ‘diep’ in het systeem schade aangericht. Dat is gekomen doordat ik de Windows updates heb verwaarloosd en hierdoor essentiële beveiliging heb gemist. Met mijn laptop zou ik immers niet het internet opgaan, maar sinds januari jl ben ik afhankelijk van deze computer. Terwijl ik dit schrijf wordt er druk gedownload. Ik zal er nog de hele avond mee zoet zijn, maar … ík kan weer het net op.

Assimilatie, integratie en inburgering, thema’s op de 46e Pasar Malam Besar.
Over enkele weken verrijst op het Haagse Malieveld voor twee weken een ‘Indische stad’. Veel liefhebbers verheugen zich op dit jaarlijks terugkerend evenement. Door het hele land worden Pasar Malams georganiseerd die graag worden bezocht. De Haagse is de oudste en de grootste en heeft in het hart van velen een speciale plaats.
Het thema zal veel Indische mensen de wenkbrauwen doen fronsen.
“Indische migranten? Wij zijn Nederlanders hoor!”

Indische Nederlanders zien zichzelf niet als allochtoon. Strikt genomen zijn zij dat ook niet, al denkt het Centraal Bureau voor de Statistiek daar anders over.
De ‘successtory’ van de Indische Nederlander wordt er vaak bijgehaald in het debat over de (mislukte?) integratie in Nederland. Niet zonder trots wordt teruggeblikt op die tijd van toen: flink aanpoten, niet opvallen, doe maar gewoon en Soedah laat maar.

Voor mijn dochter van zeven is iedereen met een kleur een Chinees. Het geboorteland van mijn ouders noemt ze gemakshalve Chinesië. Vroeg of laat zal zij van Indië en Indo’s horen. Nu is het vooral iets van de buitenkant.
Ik was zes toen ik voor het eerst door een buitenstaander werd gewezen op feit dat ik een Indo ben (ik heb Indische ouders). Een buurvrouw die ons buurtkinderen niet kon uitstaan omdat wij zaten te klieren voor haar deur, riep me fijntjes toe: ‘Rot op, of ik schop je terug naar Indië.’
Een collega die mij complimenteerde met http://www.indischalbum.nl vond mijn fascinatie voor Nederlands-Indië wel frappant: ‘Leuk dat je je zo bezighoudt met Indië. Wat heb je met dat land? Je ziet er helemaal niet Indisch uit’
Blanke of bruine Indo, totok of weet ik veel, het maakt mij niets uit. Wie eenmaal gegrepen is door dát paradijs, laat het niet meer los.
Ik verheug me vooral op de bijdrage van Wieteke van Dort en Yvonne Keuls die een speciale voorstelling over inburgering zullen geven.

Sommige reacties op http://www.indischalbum.nl zijn onvergetelijk.
Zo werd ik eens gebeld door een dame van in de tachtig die een artikel over mijn website had gelezen in de Haagsche Courant.
Indië, daar had ze wat mee. Dat begon al op de Lagere school.
‘Meneer Wouters, het is goed wat u doet. De mensen moeten weten van onze geschiedenis in de koloniën.’
Ik kon allemaal fraaie plaatjes over Indië van haar krijgen.
‘Voor uw project. Het zijn namelijk plaatjes die ik heb uitgeknipt uit allerlei bladen van toen (ze noemde onder andere de Katholieke Illustratie).
Ze zitten in mijn werkstuk dat ik toen voor de oorlog over Indië heb gemaakt. Zo mooi. U mag het hebben. Alleen heb ik het niet meer. Mijn meester heeft het nooit teruggegeven. Achtergehouden. Hij noemde mij een arbeiderskind ziet u. Maar goed, ik zal u niet langer ophouden. Wij woonden toen in Gouda en hij woonde daar ook. Hij leeft natuurlijk allang niet meer, maar ik kan u zijn naam doorgeven en misschien kan u zijn familie opsporen?’