Actrice, cabaretière, zangeres, schrijfster en beeldend kunstenares Wieteke van Dort is bijna dagelijks op Nederland 3 te zien. Als één van de vaste acteurs van Het Klokhuis zet zij menig onvergetelijk typetje neer. Tussen 1968 – 1971 speelde zij Aagje Ritsema in de legendarische KRO-serie Oebele die in 2006 als musical op de planken wordt gebracht. We nemen met Wieteke een duik in haar televisiegeschiedenis.

Wat is je het meest bijgebleven bij het maken van Oebele?
Het plezier dat we allemaal hadden. Willem Nijholt (als Koen de Graaf), de kinderen en ik. En natuurlijk hadden we ook lol met de andere acteurs: Marjan Berk, Ab Hofstee, Herman Vink en o.a. Willeke Alberti, en Rob de Nijs als gasten. André van Duin maakte zelfs zijn TV debuut in Oebele.
Ik zal ook nooit vergeten dat we de eerste uitzending weggedraaid werden, terwijl het programma (live!) nog niet afgelopen was.
Maar als je drie jaar lang met elkaar samenwerkt zijn er zoveel leuke dingen om op terug te kijken! De voetbalwedstrijd Oebele – Feyenoord in het grote stadion, waarbij Oebele natuurlijk won. De reis naar Parijs met het Oebele kinderkoor. O ja, ik moest eens als Aagje Ritsema schaatsen. Een heel lied op de schaats! Als Indo kan ik helemaal niet goed schaatsen. Niet eens remmen. Toen hebben ze de eerste regels gefilmd terwijl ik vier slagen knullig los deed op het ijs en de rest vanaf een slee waar ik mij aan vast hield. Dat zag er goed uit, het leek net echt!

Oebele bevatte net als de serie Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer? een schat aan liedjes.
Het was een feest om de liedjes te zingen. Ze werden allemaal geschreven door Harrie Geelen die ook de teksten van Oebele schreef. De muziek werd gecomponeerd door Joop Stokkermans. We repeteerden 1x bij Joop thuis, waarbij zijn (Indische) echtgenote Dallea ons verwende met heerlijke hapjes. Vooral Joop Stokkermans, Willem Nijholt en ik hadden vaak de slappe lach samen. Mijn hemel wat hebben we gelachen. Het kinderkoor stond onder leiding van Henk en Iet van der Velde. Ze zongen en playbackten zeer professioneel. En het leuke is, dat ze nog steeds contact met elkaar onderhouden. Zelf heb ik nog steeds contact met Ria Bouwhuis, nu Ria Tammer, uit het Oebele Kinderkoor. Zij werkt nog steeds met kinderen. De Oebele liedjes zijn bekroond met een Edison. Ik hoop dat de vier platen nog ooit eens op CD uitkomen!

Hoe gaat het eigenlijk met jou? en de bijbehorende ‘clip’ van Koen en Aagje is eens in de zoveel tijd op televisie te zien. Het is het meest aansprekende fragment uit Oebele geworden.
We zouden op het strand gefilmd worden. Maar langer dan een uur kon ik echt niet in de felle zon. Omdat het licht niet goed was om te filmen, te hard zeiden ze, moesten we anderhalf uur wachten. We waren op een afgelegen strand en er was geen strandtent of zo. Toen heb ik al die tijd onder een laken gewacht om maar niet te verbranden. Willem Nijholt en ik vinden dat allebei ons mooiste lied uit Oebele. En als tweede mooiste lied: Jonkvrouw in de toren. Ze staan allebei op een verzamel CD van Willem (Portret).

Voor de opnames van het Klokhuis pakt Wieteke al vroeg de trein van Den Haag naar Hilversum. Ze is nog even enthousiast en gedreven. Wat is haar drijfveer om kindertelevisie te maken?
Tja, het is enig om te doen. Maar het is ook een band van jaren. Aart Staartjes, Joost Prinsen en ik kennen elkaar al uit 1972 toen de Stratemakeropzeeshow begon. Ook een hartstikke leuk programma. Daarna deden we samen J.J. de Bom voorheen De Kindervriend. Telkens met hetzelfde Schrijverscollectief, samengebracht door regisseur Frans Boelen. Later zaten we weer samen bij Het Klokhuis van de NPS met grotendeels dezelfde schrijvers.
Het Klokhuis is een dagelijks programma dus daar doen veel meer acteurs aan mee. Afgelopen woensdag 26 oktober werd de Cultuurprijs van het Prins Bernhard Fonds uitgereikt aan Het Klokhuis! 50.000 euro, we waren trots! Die prijs kwam op het juiste moment. Net nadat Medy van der Laan gezegd had dat Het Klokhuis met de hele NPS moest verdwijnen. Belachelijk gewoon.
Mijn drijfveer om mee te doen met het Klokhuis is ook dat het een integer gemaakt kinderprogramma is. Bij een commerciële omroep moet je voortdurend concessies doen. Er zit reclame en sluikreclame in. Bij de NPS is dat niet zo. Ik geef je een voorbeeld. Indertijd werd aan de toenmalige programmadirecteur van Het Klokhuis een voorstel gedaan om een paar afleveringen over biotechnologie te maken. Daar zou dan veel geld tegenover staan. Hij zei vanzelfsprekend nee. Bij een commerciële omroep was dat wellicht ja geworden. Stel je voor, dan hadden we de kinderen in ‘leuke’ filmpjes ‘voorgelicht’ over genetische manipulatie, iets wat volkomen verwerpelijk is, omdat geknoei met erfelijke eigenschappen onomkeerbaar is. Het is een voorrecht om mee te doen aan het Klokhuis, ik hoop dat het nog lang blijft! Bij de NPS!

© Patrick Wouters,
Senang Producties
Alle rechten voorbehouden
_______________________________________________________________________

Nieuws:
‘Oebele de musical’ gaat 5 november volgend jaar in première in de Tilburgse Schouwburg. De voorstelling loopt tot en met februari 2007.

Foto Wieteke van Dort: detail uit promotiefoto gemaakt door Ingrid van den Brand.
Foto Oebele: details Fonos hoesfoto

Meer informatie:
www.wietekevandort.nl
Fonos.nl Het adres voor het bestellen van de Oebele LP’s op CD
Het Klokhuis
Oebele op internet
Hoe gaat het eigenlijk met jou?
Oebele de musical

Volkskrant magazine stond gisteren stil bij mijn weblog. Soms is er blijkbaar weinig ruimte voor het volledige gesprek. Hieronder de volledige, gecorrigeerde (en wat mij betreft enige juiste) versie.

Volkskrant magazine
Eigen terrein: Mijn weblog

Wie? Patrick Wouters Leeftijd? 43 Beroep? Redacteur bij de rijksoverheid

Wat is er te zien op je weblog?
Ik heb iets met het verglijden van de tijd. Je vindt er daarom nostalgische dingen; zoals stukjes over oude familiefoto’s, muziek en televisieseries uit mijn jeugd. Tempodoeloe is dan ook Indisch voor ‘de tijd van vroeger’. Dus ik schrijf over dingen die voorbij zijn, maar ook wel over wat er nog gaat komen. Mijn motto is Vandaag is morgen gisteren: want wat je vandaag beleeft is morgen al verleden tijd.

Waarom ben je begonnen met je weblog?
Vanuit mijn beroep ben ik al veel bezig met het Internet, en het leek me wel leuk om daarnaast een website te maken over wat mij bezig houdt. Dat er zoveel dingen op staan uit mijn jeugd is niet echt zwijmelen in jeugdsentiment hoor. Jeugdsentiment (nostalgie ook) is een virus voor alle leeftijden.

De aan de weblog gekoppelde website gaat nog verder terug dan jeugdsentiment…
Ja, op http://www.indischalbum.nl, heb ik bijzondere fotos en verhalen uit voormalig Nederlands-Indië bij elkaar gebracht. Oude foto’s die nog zeker de moeite van het bekijken waard zijn. De meeste foto’s zijn door mijn familie tijdens de Japanse bezetting en de Bersiaptijd (Indonesische revolutie) in Nederlands-Indië veiliggesteld. Uiteindelijk zijn ze meegenomen naar Nederland, maar nooit meer ingeplakt. Hele familiegeschiedenissen in beeld kwamen zo in een Verkadeblik terecht en daar wilde ik iets mee doen.

Maar waarom niet een gewoon plakboek?
De site is er om vast te leggen wat bijna verdwenen is. Kinderen en kleinkinderen zullen vroeg of laat om verhalen vragen, en dan kunnen ze die hier terugkijken. Het leuke van Indisch Album is dat ik ook veel reacties krijg van andere mensen over de hele wereld, waarvan de familie ook in Nederlands-Indië heeft gewoond.

Waar haal je al die foto’s vandaan?
De meeste foto’s zijn afkomstig van mijn familie, collega’s en bekenden die hun zolderkamer hebben afgestruind. Ik heb inmiddels een aardige verzameling opgebouwd. Het blijft fascinerend om daar doorheen te bladeren. Af en toe kies ik er een uit voor de website en schrijf er een verhaaltje bij. En veel van mijn lezers sturen foto’s op waar ze ook iets over willen vertellen.

Het is ook een beetje een reüniepagina geworden of niet?
Nou het wil wel eens voorkomen dat mensen met ouders en grootouders uit Nederlands-Indië elkaar weer via mijn websites tegen het virtuele lijf lopen. Zo had ik laatst een weblog over de McIndo, een ontmoetingsplaats voor oud-Indiëgangers in Den Haag, en toen bleek dat twee van mijn lezers die reageerden, familie van elkaar te zijn. Heel toevallig.

www.volkskrant.nl