Met Ergens in Bojolali sluit ik de eerste serie af van de rubriek Die éne foto op www.indischalbum.nl.
Auteur: Patrick Wouters - Senang producties
Het Paard van Sinterklaas
Zojuist gezien in Utopolis Zoetermeer: Het paard van Sinterklaas. Een liefdevol gemaakte Nederlandse film voor jong én oud. Een echte aanrader die terecht een Gouden Kalf won.
Kijk verder op de site van Warner Bros Studios voor meer informatie en downloads.
Beeldmateriaal copyright: Warner Bros Studios, Fotografie Victor Arnolds.
Volkskrant magazine
Volkskrant magazine stond gisteren stil bij mijn weblog. Soms is er blijkbaar weinig ruimte voor het volledige gesprek. Hieronder de volledige, gecorrigeerde (en wat mij betreft enige juiste) versie.
Volkskrant magazine
Eigen terrein: Mijn weblog
Wie? Patrick Wouters Leeftijd? 43 Beroep? Redacteur bij de rijksoverheid
Wat is er te zien op je weblog?
Ik heb iets met het verglijden van de tijd. Je vindt er daarom nostalgische dingen; zoals stukjes over oude familiefoto’s, muziek en televisieseries uit mijn jeugd. Tempodoeloe is dan ook Indisch voor ‘de tijd van vroeger’. Dus ik schrijf over dingen die voorbij zijn, maar ook wel over wat er nog gaat komen. Mijn motto is Vandaag is morgen gisteren: want wat je vandaag beleeft is morgen al verleden tijd.
Waarom ben je begonnen met je weblog?
Vanuit mijn beroep ben ik al veel bezig met het Internet, en het leek me wel leuk om daarnaast een website te maken over wat mij bezig houdt. Dat er zoveel dingen op staan uit mijn jeugd is niet echt zwijmelen in jeugdsentiment hoor. Jeugdsentiment (nostalgie ook) is een virus voor alle leeftijden.
De aan de weblog gekoppelde website gaat nog verder terug dan jeugdsentiment…
Ja, op http://www.indischalbum.nl, heb ik bijzondere fotos en verhalen uit voormalig Nederlands-Indië bij elkaar gebracht. Oude foto’s die nog zeker de moeite van het bekijken waard zijn. De meeste foto’s zijn door mijn familie tijdens de Japanse bezetting en de Bersiaptijd (Indonesische revolutie) in Nederlands-Indië veiliggesteld. Uiteindelijk zijn ze meegenomen naar Nederland, maar nooit meer ingeplakt. Hele familiegeschiedenissen in beeld kwamen zo in een Verkadeblik terecht en daar wilde ik iets mee doen.
Maar waarom niet een gewoon plakboek?
De site is er om vast te leggen wat bijna verdwenen is. Kinderen en kleinkinderen zullen vroeg of laat om verhalen vragen, en dan kunnen ze die hier terugkijken. Het leuke van Indisch Album is dat ik ook veel reacties krijg van andere mensen over de hele wereld, waarvan de familie ook in Nederlands-Indië heeft gewoond.
Waar haal je al die foto’s vandaan?
De meeste foto’s zijn afkomstig van mijn familie, collega’s en bekenden die hun zolderkamer hebben afgestruind. Ik heb inmiddels een aardige verzameling opgebouwd. Het blijft fascinerend om daar doorheen te bladeren. Af en toe kies ik er een uit voor de website en schrijf er een verhaaltje bij. En veel van mijn lezers sturen foto’s op waar ze ook iets over willen vertellen.
Het is ook een beetje een reüniepagina geworden of niet?
Nou het wil wel eens voorkomen dat mensen met ouders en grootouders uit Nederlands-Indië elkaar weer via mijn websites tegen het virtuele lijf lopen. Zo had ik laatst een weblog over de McIndo, een ontmoetingsplaats voor oud-Indiëgangers in Den Haag, en toen bleek dat twee van mijn lezers die reageerden, familie van elkaar te zijn. Heel toevallig.
Birthday
Ik kan me geen voorstelling maken van hem als 65-jarige.
Vandaag is het 65 jaar geleden dat hij werd geboren, terwijl de bommen op Liverpool vielen.
Op een koude winteravond, 25 jaar geleden, werd hij vermoord door een gestoorde ‘fan’.
John Lennon werd 40 jaar en leek nog een heel nieuw muzikaal leven voor zich te hebben, maar dat feest ging niet door. 2005 wordt dus weer zo’n jaar om terug te blikken en menig journalist stelt de vraag: “What if…..”.
Op de linkerfoto zie je Lennon enkele uren voor zijn dood gefotografeerd door Annie Leibovitz. Het is maandag 8 december 1980 en Annie mag de Lennons vrijuit fotograferen in het Dakota appertementencomplex in New York. Beneden slentert dan al zijn moordenaar door de tweeënzeventigste straat, zoals de vele fans die een glimp proberen op te vangen van John en Yoko als ze naar de studio vertrekken.
Op de foto rechts is Lennon met moderene technieken ouder gemaakt. “When I’m 64”.
De reünie
Ik rij met mijn kinderen nog wel eens door de straat waar mijn lagere school heeft gestaan. Zo kan ik ze het decor laten zien waartegen veel foto’s uit mijn jeugd zijn gemaakt. De kinderen willen graag dat ik vertel van ‘vroeger’. Over ‘papa’s basisschool’, de Pius XII waar ik een heerlijke tijd heb gehad, liefst met foto’s er bij.
De oude school is al lang geen school meer, maar kinderen zijn er nog wel te vinden: in het gebouw zit nu een crèche.
De oude school. Aan de buitenkant hetzelfde gebleven. Van binnen veranderd. Net als wij?
De meeste kinderen uit het schooljaar 1973/1974 heb ik 31 jaar niet gezien. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het ze is vergaan. Vooral de laatste jaren. Gisteren kon ik het ze vragen, tijdens een onvergetelijke reünie.
Van huis uit ben ik geen reüniemens. Ben er zo één die bij wijze van spreken een reünie organiseert en op het laatste moment terugkrabbelt. Nu niet. Gelukkig maar, want het werd een avond om niet gauw te vergeten.
Natuurlijk sta je even stil bij degenen die er nooit meer bij kunnen zijn, maar gelukkig zijn er nog veel jaargenoten opgespoord. Met ieder een eigen verhaal, het nodige lief en leed, maar bovenal alive and kicking. Ik heb het gevoel dat we best wel goed terecht zijn gekomen.
Een luie zondag in Tjepoe 1937
.
Zo’n 68 jaar geleden, op een luie zondag aan de Stationsweg in Tjepoe, werd deze foto door mijn opa gemaakt. Aangenaam verpozen in de nadagen van tempo doeloe. Links op de foto mijn oudtante ‘Jopie’ Eijsenring-Van Gaasbeek die onlangs op 91-jarige leeftijd is overleden. In het midden haar man Piet en haar zus (mijn oma), ‘Zus’ Pernet-Van Gaasbeek.
Als er weer iemand overlijdt van de ‘taaie’ generatie uit het land onder de regenboog, moet ik altijd denken aan die woorden uit dat mooie lied van Wouter Muller:
Selemat Jalan, Indisch kind
Iedereen staat even stil
en houdt zijn adem in
voor een allerlaatste groet
aan een Indisch kind
Selamat jalan, selemat jalan,
selemat jalan, Indisch kind
Er gaat weer iemand van ons heen,
die nog onder de waringin
heeft gelegen,
op wie de tropenzon nog scheen,
maar die daar is verdreven
en naar Holland is gegaan
voor een heel nieuw bestaan
en een nieuw begin
voor een Indisch kind, Indisch kind
Citaat uit: Selemat Jalan, Indisch kind
© Wouter Muller, afkomstig van de CD Indisch Hart.
Kris Pusaka Deel 2
Krissen. Voor mij hangt er nog steeds een waas van geheimzinnigheid omheen. Vroeger, thuis bij andere Indische jongens van wie de vaders een kris aan de muur hadden hangen, hoorde ik steevast: ‘Hé, niet zomaar aanraken!’ Met de nodige geheimzinnigheid en plechtige gebaren werd verteld dat je goede en slechte krissen had en dat je een kris niet zó, maar zó uit de schede moest halen. Er werd zelfs verteld over krissen die spontaan bewogen of van de muur kwamen zetten. Is het daarom dat de KRO televisieserie De Kris Pusaka uit 1977/1978 zo tot de verbeelding spreekt, tot op de dag van vandaag? Ik schreef er eerder over en de reacties blijven maar komen (Lees mijn log Kris Pusaka). De Bridge Entertainment Group heeft inmiddels een naam opgebouwd als het gaat om het op DVD uitbrengen van legendarische televisieseries. Ik heb ze gevraagd de Kris Pusaka niet te vergeten. Wordt vervolgd.
Op de foto: Willem Nijholt (Ben van Rooyen) en Dore Smit (Anne).
Naschrift 1: Bridge Entertainment is op dit moment nog niet van plan om deze serie op DVD uit te brengen. Dat heeft te maken met een rechten kwestie (2005/2006).
Nachrift 2: Just Entertainment en de KRO hebben in mei 2007 De Kris Pusaka op DVD uitgebracht.
Patrick Wouters 