Oebele

Mijn kinderen kunnen maar niet geloven dat Wieteke van Dort al jaren mooie kindertelevisie maakt. Het is allemaal te zien op Nederland 3 waar wordt stilgestaan bij 50 jaar Nederlandse kindertelevisie. Een sterk fragment kwam onlangs voorbij uit de legendarische serie Oebele die de KRO uitzond tussen 1968 en 1971.
Oebele is zo’n serie waar nu nog over gesproken wordt en het refrein van de titelmuziek zit in het hoofd van velen:
Oebele is hupsakee
Oebele is hupfalderiere
Oebele is jippieje
Drie maal in de rondte, ole!
.

Wieteke van Dort (Aagje Ritsema) en Willem Nijholt (Koen de Graaf) waren de centrale figuren in de serie naast o.a. Rob de Nijs, Marjan Berk en Ab Hofstee. Joop Stokkermans en Harrie Geelen waren verantwoordelijk voor de meeste muziek.
Het mooie lied Hoe gaat het eigenlijk met jou is tijdelijk te beluisteren via deze site. De bijbehorende ‘clip’ van Koen en Aagje (gefilmd aan het strand en in de duinen) is eens in de zoveel tijd op televisie te zien.
Hoe gaat het eigenlijk met jou staat ook op de CD Portret van Willem Nijholt (Sony Music). Oude Oebele lp’s zijn op CD verkrijgbaar via Fonos.nl.
Wie verder wil lezen over de serie Oebele, het graafschap waar het gelijknamige pretprogramma zich afspeelt, kan terecht op de site van KinderTV

Luister naar: Hoe gaat het eigenlijk met jou?(géén CD kwaliteit; mp3 is tijdelijk te beluisteren door het bestand op te slaan en vervolgens te openen).

Fotofragment: Fonos LP-cover.
Alle rechten voorbehouden (Polydor, Sony Music).

John, Paul, George and … Dennis

Hij grossiert in prachtige popsongs waarvan hij er honderden heeft geschreven. Zijn albums zijn niet allemaal even sterk, waardoor pers en publiek nieuw werk steeds met een zekere scepsis ontvingen. Met Chaos and creation in the backyard heeft Paul McCartney echter een sfeervol album gemaakt dat van het begin tot het einde boeit. Onder de leiding van producer Nigel Godrich is Chaos and creation in the backyard een album geworden dat een plaats krijgt in mijn rijtje McCartney klassiekers: McCartney, Ram, Band on the run, London Town, Tug of war en Flaming Pie. McCartney wacht een veelbelovende toekomst als hij deze weg blijf volgen(!).
Brother Michael zorgde voor de passende cover van Paul in de backyard van 20 Forthlin Road in Liverpool. In die stad maakte Michael McCartney een andere onvergetelijke foto uit het pré-Beatlestijdperk, gemaakt op het huwelijksfeest van Auntie Jin (mid 1958).
John, Paul, George and … Dennis
Meer over Chaos and creation in the backyard lezen?
Foto: © Michael McCartney, All rights reserved

Q & Q

In het jaar dat de Nederlandse kindertelevisie 50 jaar bestaat (en we door de publieke omroep alleen maar ‘getrakteerd’ worden op fragmenten) brengt Bridge Entertainment de tweede Q & Q serie, Kunst en vliegwerk, uit op DVD. Na het succes van de eerste serie ‘moest’ deel twee wel uitgebracht worden. Bijzonder, want tot voor kort was het oorspronkelijke bronmateriaal niet beschikbaar.
Martin Perels, Wilber Quant in de serie, overleed begin dit jaar op 44-jarige leeftijd. Hij heeft nog wel de grootse presentatie van de eerste DVD-box kunnen mee maken.
Meer informatie over de nieuwe release vind je hier.

En nu maar hopen dat die andere legendarische serie (De Kris Pusaka) met Erik (Aristides Quarles van Ispen) van ’t Wout in één van de hoofdrollen ook op DVD wordt uitgebracht. Of op z’n minst herhaald wordt door de KRO.

Fotomateriaal: Bridge Entertainment

Gespreksflarden IV

Gespreksflarden. Je vangt ze ongewild op in bus, trein, tram, metro, óf bij de dorpskapper.

‘[…] Wat ik nou heb. Zes konijnen allemaal kapot. Ineens, zomaar. En het is niet de eerste keer. Twee weken terug precies hetzelfde. Zes konijnen, in één keer kapot. En ik had het hok verdomme net geverfd en gelakt. Kostte een tijd en dan krijg je dit.’

‘Joh, Joop, je hebt die beesten vergiftigd. Die zijn natuurlijk gaan knagen aan je mooie geverfde hok. Vind je het gek dat ze dood zijn met die chemische lak van je. Dat heb je mooi voor elkaar.’
‘Zou het? Nee, toch. Die beesten kennen toch wat hebben?’

Meer gespreksflarden zijn te lezen door hiernaast te klikken op de gelijknamige categorie.

Vijf vragen aan …

In korte tijd is http://www.indischalbum.nl uitgegroeid tot een goed bezochte website met bezoekers uit binnen- én buitenland. Aanleiding voor een praatje met de maker: Patrick Wouters.

Heb je enig idee wie jouw website bezoekt en krijg je veel reacties?
Afgaande op de reacties die ik krijg, is het een gemixed gezelschap: jong en oud, Indisch, niet Indisch. De reacties zijn erg uiteenlopend en komen uit alle landen van de wereld. Van verzoekjes om hulp bij scripties, tot vragen over allerlei Indisch onderwerpen. De oudere generatie houdt het liefst van de verhalen van vroeger en de bijbehorende foto’s en willen meer anekdotes. Anderen vragen om pianobladmuziek voor Boeroeng Kaka Toea, of hoe ze in contact kunnen komen met Wieteke van Dort of Andy Tielman.
Google en de Indische startpagina’s van Vilan van de Loo en Rick van den Broeke zijn wat dat betreft een uitkomst om mensen op het spoor te zetten bij het zoeken naar al die antwoorden op hun Indische vragen. Dat doe ik dan ook meestal.

Ben je zelf zuinig op je eigen foto’s?
Dat zou beter kunnen. De foto’s die op de site staan bewaar ik los in mapjes in mijn bureaula. Sommige heb ik ingelijst. Mijn eigen foto’s plakte ik lang geleden nog wel in albums. Daarna kwamen de insteekmappen en nu met de digitale camera is het reuze makkelijk om ze op de computer te bewaren.
Toevallig is er net een verhuisdoos met negatieven en foto’s opgedoken die ik niet gemist had. Slordig, ik weet het.

Je bent in de boekenweek begonnen met een nieuwe serie (Die éne foto) met een bijdrage van Marion Bloem. Heeft dat een speciale reden?
Marion Bloem was de eerste die reageerde op mijn verzoek om een bijdrage te leveren aan de nieuwe reeks. Het ging allemaal vrij snel en ik vond de boekenweek met het thema geschiedenis een geschikte aanleiding om eerder van start te gaan. Ook is het zo dat mijn belangstelling voor het Indische begin jaren 80 extra gestimuleerd werd door de manier waarop Marion Bloem erover schreef. Het boek Geen gewoon Indisch meisje en haar film Het land van mijn ouders hebben de interesse voor mijn eigen Indische achtergrond alleen maar vergroot.

Het valt op dat je dweept met de Pasar Malam Besar en het Indisch Huis.
Mijn website is gepresenteerd in het Indisch Huis en op de Pasar Malam Besar. Deze organisaties gaan op een manier om met het ‘Indisch erfgoed’, die me zeer aanspreekt. De Pasar Malam Besar bezoek ik al sinds de tijd van de Houtrusthallen. Na de verhuizing naar het Malieveld is het voor mij een evenement geworden om ieder jaar naar uit te kijken. De sfeer is er goed, het programma altijd boeiend en last but not least: mijn kinderen willen er ook graag heen. En ja, zo geef ik het stokje weer door.
Het Indisch Huis heeft momenteel een sterk programma, waardoor het bijna ieder weekend de moeite waard is om naar Den Haag te gaan, wat voor mij niet altijd mogelijk is. Zelf hoop ik dat de jonge garde ook de weg naar Den Haag weet te vinden en daar ziet het wel naar uit.

Je maakt en beheert ook andere websites, waaronder die van Ernst Jansz. Hoe is dat zo gekomen?
Vrij toevallig allemaal. In de zomer van 2000 volgde ik voor mijn werk een cursus websites maken. Om te oefenen ben ik vlak daarna simpelweg begonnen met één pagina op internet. Een link hier en een link daar en dan heb je al een homepage. Ik koos als basis een boekfragment van Ernst Jansz uit De Overkant. Een boek dat van mij wel opnieuw in de spotlights mocht. Ik breidde de pagina uit met allerlei info die ik via google vond. Voordat ik er erg in had werd de cursuspagina een heuse website. De reacties waren overweldigend en de aansporing om er mee verder te gaan groot. Er bleek dus grote behoefte te bestaan naar info op het web over Ernst Jansz, die nog niet zolang daarvoor een mooie CD had gemaakt. De Doe Maar reünie eerder dat jaar zal ook wel meegespeeld hebben.
In 2001 ben ik benaderd met de vraag of ik de officiële website wilde maken. Een hele eer en nog steeds erg leuk om te doen.

—————————————————————————————————————–

Slotakkoord
Patrick Wouters:
Den Haag 1962, Indische ouders.
Favoriete muziek: o.a. Beatles, Venice, Brian Wilson, Crosby, Stills, Nash and Young, Boudewijn de Groot, Keane, Coldplay, REM, U2.
Favoriete films: o.a. Novecento, La Meglio Gioventu
Favoriete boek: De tienduizend dingen van Maria Dermout

© Senang Producties 2005

De maan op het water – Elvire Spier (1920 – 1999)

“Net als alle mensen die op Java leefden werden wij om 5 uur in de ochtend vanzelf wakker. De hanen hadden dan al een, twee, driemaal gekraaid; de nacht was geëindigd! Het waren alleen de blanda’s die nog een uur over hun dromen bleven nadenken. Dan kwamen ook zij vanonder hun muskietennetten vandaan om de dag te beginnen.”

Met deze passage opent het fragment uit De maan op het water in de bloemlezing Oost-Indische Inkt. Met deze zin, niet de openingszin overigens, begint het verhaal van de vijfjarige Sarah, de hoofdpersoon uit De maan op het water.
Elvire Spier roept met dit verhaal een beeld op dat sterk doet denken aan de wereld die Maria Dermout opriep in Nog pas gisteren: “Op Java, ergens op Midden-Java, tussen de bergen Lawoe en Wilis in, maar dichter naar de kant van de Lawoe toe, lag diep in een ommuurde tuin onder donker groene bomen een huis.”

Beide schrijfsters publiceerden pas op latere leeftijd. Zowel in De maan op het water als in Nog pas gisteren wordt hun Indische jeugd beschreven vanuit de positie van het kind dat zij toen waren.

Elvire Spier, geboren op 31 maart 1920 in Buitenzorg op Java en overleden op 14 augustus 1999 in Curumbico in Spanje, heeft een klein, maar sterk oeuvre nagelaten dat bestaat uit korte verhalen, romans, radio-hoorspelen, televisiespelen en musicals. In haar terugblik op haar kinderjaren schetst Elvire Spier de ingewikkelde samenleving die Nederlands-Indië in de jaren twintig was.
Indië beleefde tussen 1925 – 1929 rumoerige tijden: de communistische opstand op Java werd hardhandig neergeslagen. Sarah leerde op jonge leeftijd hoe hard die samenleving kon zijn, was nauw betrokken bij land en volk en raakte niet uitgevraagd rond alles wat zij onrechtvaardig vond:
“Waarom is Pappie zo boos op…” Mijn moeder had waarschijnlijk al een hele tijd gewacht op mijn vraag waarom hij zo’n hekel had aan de mensen van Java. “Het komt meestal door angst, Sarah,” zei ze heel wijs. “De mensen van Java zijn met miljoenen en miljoenen. Het is maar een handjevol Nederlanders dat het hier voor het zeggen heeft. Het leger en politiekorps zijn zo klein dat ze onmogelijk orde en rust kunnen houden wanneer de eigen mensen dat niet willen. Maar het Gouvernement met de Gouverneur Generaal en onze regenten, met hun hele ambtenarenkorps, zorgen met grote toewijding voor het land. De mensen zijn daar ook tevreden mee. Daarom is het rustig en is de welvaart zo groot.”

Vaak is gevraagd hoe het verder is gegaan met het Sarah. Elvire Spier heeft op één hoofdstuk na het vervolg van De maan op het water af, als zij in 1999 overlijdt. Naar verluidt zijn haar kinderen en kleinkinderen bezig dit manuscript af te maken. “Het Javaanse land heeft mij in die kinderjaren iets groots geschonken. Zijn sagen en legenden zijn tot een eigen fantastisch droombeeld samengevloeid dat de werkelijkheid onwerkelijk maakt. Mijn diepe liefde voor de natuur is daaruit voortgekomen. […]”

Patrick Wouters

————————————————————————————

De Maan op het water verscheen in 1993 bij Uitgeverij 60+, Cadier en Keer. Overig proza van Elvire Spier (selectie): Godenvogel (Van Holkema en Warendorf, 1976), Vulkaan (Hollandia 1979). Postuum: Engeltje (Bonneville, 2000).

In Moesson nummer 11, mei 2000 verscheen van de hand van Inge Dümpel een recensie van Engeltje met veel biografische informatie over Elvire Spier.
Oost-Indische Inkt; 400 jaar Indië in de Nederlandse letteren, samengesteld door Alfred Birney, uitgeverij Contact, 1999.