Auteur: Patrick Wouters - Senang producties

Anne

/ Patrick Wouters - Senang producties / Een reactie plaatsen

Woensdagmiddag. Boeken ruilen op school. De schoolbibliotheek heeft een bijzonder boek staan dat mijn zoon te leen krijgt: Het verhaal van Anne Frank. Een uitzonderlijk vormgegeven kijk- en leesboek met veel niet eerder gepubliceerde foto’s uit de albums van de familie Frank.

Mijn dochter (een verhalenverteller in de dop) bladert het boek na mij door. Ook zij raakt onder de indruk van het verhaal dat nog steeds gelezen en verteld wordt. Verteld moet worden.
Maakte Het Achterhuis mij al sprakeloos, van dit kijk- en leesboek word ik stil.
‘Zal ik ooit nog journaliste en schrijfster worden? Ik hoop het, o ik hoop het zo, want in schrijven kan ik alles vastleggen, m’n gedachten, m’n idealen en m’n fantasieën’ (Anne, 5 april 1944).

Woensdagmiddag. Sportmiddag voor de kinderen. Buiten is het koud. Oostenwind snijdt langs mijn gezicht. De winter komt er aan. Mijn dochter kijkt mij vragend aan: “wil je meer over Anne vertellen?”

Meer informatie?

Wensje

/ Patrick Wouters - Senang producties / 5 reacties

“Doe ik het goed?” Driftig zwaaiend met haar vlaggetje, papieren mijter op haar hoofd, zoekt Mei (vol verwachting) bevestiging bij haar leeftijdsgenootjes.
Haar moeder (adoptiemoeder is een woord dat Mei nog niet kent) kijkt trots naar haar oudste kind. Mei valt op met haar rode regenjas, goudkleurige huid met de rode wangetjes. In het land waar zij is geboren, het land van de muur, kennen ze hém niet.
De tekening opgerold en gestrikt met het rode lint en het wensje neemt hij dankbaar in ontvangst. Hij kent de grootste wens van Mei en haar ouders. De kamer op de tekening is nog leeg op de meubeltjes na. Volgend jaar, als hij weer naar haar dorp komt, zal haar zusje er bij zijn.

Klasgenoten

/ Patrick Wouters - Senang producties / Een reactie plaatsen

De klasgenoten van toen. Je vindt ze via schoolbank.nl of dankzij de ijver van de ander.
Wat de één herinnert, roept bij de ander verwondering op. Maar soms, heel soms, kruisen herinneringen, gedachten en gevoelens elkaar. Voor even het kind van toen.

Een oude ansicht van een foto genomen in de bossen van Rijsbergen roept een wereld op die er waarschijnlijk niet meer is, maar door sommigen van ons moeiteloos kan worden opgeroepen.
Vakantiehoeve Maria-Hoeve was de ideale plek voor het eerste schoolkamp uit de geschiedenis van onze lagere school. Drie nachten van huis, drie nachten in een vreemd stapeldbed en iedereen kreeg ‘verkering’.

Is het belangrijk om te weten of de hoeve er nog staat? Ronddwalend op internet biedt Google bijna altijd uitkomst:
[…] In een leegstaande villa/kampeerboerderij aan de Pater Taksweg vond zaterdagnacht een illegale houseparty plaats. Naar schatting 150 tot 200 bezoekers bezochten de party. Aangezien de villa in een bosperceel lag en er geen sprake was van geluidsoverlast voor de omgeving besloot de politie in overleg met de loco-burgemeester van Tilburg de houseparty niet te ontruimen. Er was op dat moment ook geen sprake van vernielingen in of buiten het pand. In de loop van de nacht heeft de politie ook geen klachten meer ontvangen van omwonenden. […]

Laat ik nou toevallig volgende week een interviewopdracht hebben in Rijsbergen ….

Comes a time

/ Patrick Wouters - Senang producties / 8 reacties

Zijn gitaar hing nonchalant over zijn schouder. Ondanks zijn sjofele kleding en verweerde gezicht, had hij iets charismatisch over zich.
De volle maan op het strand waar hij ronddoolde zorgde voor feeërike verlichting.
Hij vroeg of hij wat mocht spelen.
“Comes a time” was het lied dat hij zong en de mensen om de vuurkorf hingen aan zijn lippen. Twintig jaar geleden zong hij het voor het eerst op Nederlandse bodem, zich nog niet bewust wat de toekomst hem zou brengen.

Come a time when you’re driftin’
Comes a time when you settle down
Comes a time feelin’s liftin’
Lift that baby right up off the ground
Oh, this world keeps spinning round
It’s a wonder tall trees ain’t layin’ down
There comes a time

Tranen liepen over zijn wangen. Was het de wind? Waren het de blikken van de toegestroomde omstanders waar hij verlegen van werd? Het wegebbende refrein dat in de duinen weerkaatst werd, There comes a time?
Het ongrijpbare gevoel van geluk was alweer verdwenen, als voetafdrukken in het zand, geraakt door de vloed.

Het citaat is afkomstig uit Comes a time van Neil Young (1978)

Doe Maar

/ Patrick Wouters - Senang producties / 9 reacties

De jaren tachtig. Het ouderlijk huis. In mijn kamer, mijn eigen wereld, kwam muziek van onder meer The Beatles, Crosby, Stills, Nash & Young en Boudewijn de Groot uit de luidsprekers.
Boven op zolder (het domein van mijn broertje) werden andere liedjes gedraaid: Sinds een dag of 2, Is dit alles en Belle Hélène. Felgekleurde platenhoezen, typische titels, maar wel aanstekelijke muziek.

Doe Maar fan was ik toen niet. Aan de muziek zal het niet gelegen hebben. Met de jaren lijkt iedereen het met terugwerkende kracht alsnog te worden.

In het jaar van de reünie (1999/2000) begreep ik pas wat voor indruk de groep en de muziek op veel mensen heeft achtergelaten. En het moet gezegd: ik vond de liedjes van Ernst Jansz veel mooier dan die van Henny Vrienten. Hoewel, Henny zong de meeste hits, en die waren ook wel goed. Afijn, na de reünie CD Klaar werd ik – eerlijk is eerlijk – ook enigszins besmet met hét virus. Alsof ik iets moest inhalen, maar naar Ahoy gaan? Nee, dat hoefde niet per se.
De fascinatie voor het fenomeen is gebleven.

De laatste dagen gonst het in de pers van de geruchten. Nee, Doe Maar komt niet bij elkaar (of toch wel?).
Wat is er dan aan de hand? Wie het weet mag het zeggen. Een theaterproductie met de muziek van Doe Maar als rode draad is het meest waarschijnlijke.
Luister in ieder geval op 22 november naar Radio 2. Henny Vrienten en Ernst Jansz zullen naar verluidt een tipje van de sluier oplichten bij Frits Spits in Tijd voor 2.
Een nieuwe hype? Zou kunnen. Doe Maarmuziek leent zich uitstekend voor een tweede leven. Kijk maar naar het succes van Mama Mia. Zelfs The Beatles zijn in zee gegaan voor een theaterproductie, nota bene met het Cirque du Soleil en dan zou onze ‘eigen’ Hollandse variant op de Fab 4 achterover moeten blijven leunen als anderen met hun muziek aan de haal willen gaan? Zou het niet doen.

Bijzondere herinneringen aan Doe Maar of de reünie van 1999/2000? Plaats dan een reactie bij dit log

Bekijk de foto’s van Roy Beusker en beluister het gesprek met Ernst en Henny op de website van KRO’s Tijd voor 2.

Van Oebele naar het Klokhuis

/ Patrick Wouters - Senang producties / 3 reacties

Actrice, cabaretière, zangeres, schrijfster en beeldend kunstenares Wieteke van Dort is bijna dagelijks op Nederland 3 te zien. Als één van de vaste acteurs van Het Klokhuis zet zij menig onvergetelijk typetje neer. Tussen 1968 – 1971 speelde zij Aagje Ritsema in de legendarische KRO-serie Oebele die in 2006 als musical op de planken wordt gebracht. We nemen met Wieteke een duik in haar televisiegeschiedenis.

Wat is je het meest bijgebleven bij het maken van Oebele?
Het plezier dat we allemaal hadden. Willem Nijholt (als Koen de Graaf), de kinderen en ik. En natuurlijk hadden we ook lol met de andere acteurs: Marjan Berk, Ab Hofstee, Herman Vink en o.a. Willeke Alberti, en Rob de Nijs als gasten. André van Duin maakte zelfs zijn TV debuut in Oebele.
Ik zal ook nooit vergeten dat we de eerste uitzending weggedraaid werden, terwijl het programma (live!) nog niet afgelopen was.
Maar als je drie jaar lang met elkaar samenwerkt zijn er zoveel leuke dingen om op terug te kijken! De voetbalwedstrijd Oebele – Feyenoord in het grote stadion, waarbij Oebele natuurlijk won. De reis naar Parijs met het Oebele kinderkoor. O ja, ik moest eens als Aagje Ritsema schaatsen. Een heel lied op de schaats! Als Indo kan ik helemaal niet goed schaatsen. Niet eens remmen. Toen hebben ze de eerste regels gefilmd terwijl ik vier slagen knullig los deed op het ijs en de rest vanaf een slee waar ik mij aan vast hield. Dat zag er goed uit, het leek net echt!

Oebele bevatte net als de serie Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer? een schat aan liedjes.
Het was een feest om de liedjes te zingen. Ze werden allemaal geschreven door Harrie Geelen die ook de teksten van Oebele schreef. De muziek werd gecomponeerd door Joop Stokkermans. We repeteerden 1x bij Joop thuis, waarbij zijn (Indische) echtgenote Dallea ons verwende met heerlijke hapjes. Vooral Joop Stokkermans, Willem Nijholt en ik hadden vaak de slappe lach samen. Mijn hemel wat hebben we gelachen. Het kinderkoor stond onder leiding van Henk en Iet van der Velde. Ze zongen en playbackten zeer professioneel. En het leuke is, dat ze nog steeds contact met elkaar onderhouden. Zelf heb ik nog steeds contact met Ria Bouwhuis, nu Ria Tammer, uit het Oebele Kinderkoor. Zij werkt nog steeds met kinderen. De Oebele liedjes zijn bekroond met een Edison. Ik hoop dat de vier platen nog ooit eens op CD uitkomen!

Hoe gaat het eigenlijk met jou? en de bijbehorende ‘clip’ van Koen en Aagje is eens in de zoveel tijd op televisie te zien. Het is het meest aansprekende fragment uit Oebele geworden.
We zouden op het strand gefilmd worden. Maar langer dan een uur kon ik echt niet in de felle zon. Omdat het licht niet goed was om te filmen, te hard zeiden ze, moesten we anderhalf uur wachten. We waren op een afgelegen strand en er was geen strandtent of zo. Toen heb ik al die tijd onder een laken gewacht om maar niet te verbranden. Willem Nijholt en ik vinden dat allebei ons mooiste lied uit Oebele. En als tweede mooiste lied: Jonkvrouw in de toren. Ze staan allebei op een verzamel CD van Willem (Portret).

Voor de opnames van het Klokhuis pakt Wieteke al vroeg de trein van Den Haag naar Hilversum. Ze is nog even enthousiast en gedreven. Wat is haar drijfveer om kindertelevisie te maken?
Tja, het is enig om te doen. Maar het is ook een band van jaren. Aart Staartjes, Joost Prinsen en ik kennen elkaar al uit 1972 toen de Stratemakeropzeeshow begon. Ook een hartstikke leuk programma. Daarna deden we samen J.J. de Bom voorheen De Kindervriend. Telkens met hetzelfde Schrijverscollectief, samengebracht door regisseur Frans Boelen. Later zaten we weer samen bij Het Klokhuis van de NPS met grotendeels dezelfde schrijvers.
Het Klokhuis is een dagelijks programma dus daar doen veel meer acteurs aan mee. Afgelopen woensdag 26 oktober werd de Cultuurprijs van het Prins Bernhard Fonds uitgereikt aan Het Klokhuis! 50.000 euro, we waren trots! Die prijs kwam op het juiste moment. Net nadat Medy van der Laan gezegd had dat Het Klokhuis met de hele NPS moest verdwijnen. Belachelijk gewoon.
Mijn drijfveer om mee te doen met het Klokhuis is ook dat het een integer gemaakt kinderprogramma is. Bij een commerciële omroep moet je voortdurend concessies doen. Er zit reclame en sluikreclame in. Bij de NPS is dat niet zo. Ik geef je een voorbeeld. Indertijd werd aan de toenmalige programmadirecteur van Het Klokhuis een voorstel gedaan om een paar afleveringen over biotechnologie te maken. Daar zou dan veel geld tegenover staan. Hij zei vanzelfsprekend nee. Bij een commerciële omroep was dat wellicht ja geworden. Stel je voor, dan hadden we de kinderen in ‘leuke’ filmpjes ‘voorgelicht’ over genetische manipulatie, iets wat volkomen verwerpelijk is, omdat geknoei met erfelijke eigenschappen onomkeerbaar is. Het is een voorrecht om mee te doen aan het Klokhuis, ik hoop dat het nog lang blijft! Bij de NPS!

© Patrick Wouters,
Senang Producties
Alle rechten voorbehouden
_______________________________________________________________________

Nieuws:
‘Oebele de musical’ gaat 5 november volgend jaar in première in de Tilburgse Schouwburg. De voorstelling loopt tot en met februari 2007.

Foto Wieteke van Dort: detail uit promotiefoto gemaakt door Ingrid van den Brand.
Foto Oebele: details Fonos hoesfoto

Meer informatie:
www.wietekevandort.nl
Fonos.nl Het adres voor het bestellen van de Oebele LP’s op CD
Het Klokhuis
Oebele op internet
Hoe gaat het eigenlijk met jou?
Oebele de musical