Sfeervol tijdsbeeld

Een boek om geen genoeg van te krijgen is Het verloren lied van Alfred Birney. Ook na het herlezen van deze roman vraag ik mij af hoe het met hoofdpersoon Michael Langenacht verder is gegaan. Heeft hij zijn ouders nog gezien sinds die oudejaarsavond dat zij tevergeefs bij hem aanbelden? Waren de jaren zeventig en tachtig goed voor hem? Wie zal het zeggen. In 249 korte hoofdstukjes komt de zoektocht naar volwassenheid voorbij in werkelijk mooi geschreven proza waarin je meegesleurd wordt. Heimwee, melancholie en mooie zinnen: “Met mijn gezicht naar het oosten gewend hoopte ik dat ons avontuur spoedig zou mislukken, want ik miste de zee al voor ik haar uit het oog had verloren.”

Het sterke Vogels rond een vrouw, was het eerste boek van Alfred Birney waarmee ik kennismaakte; met Het verloren lied, zijn laatste roman tot nu toe, werd in mijn ogen een voorlopig hoogtepunt bereikt. Ik volgde sindsdien Birneys activiteiten op internet (Cyberney) en las zijn columns in de inmiddels ter ziele gegane Haagsche Courant. Met de komst van het nieuwe AD in 2005, vloog een aantal columnisten (waaronder Birney) de laan uit. Ingeruild voor nietszeggende columns van dito persoonlijkheden (Alleen Vilan van de Loo is nog steeds de moeite van het lezen waard).

Birney sloot zijn columnreeks bij de krant af met een heus feuilleton en sindsdien publiceert hij op zijn eigen website én onder meer in het Archipelmagazine.

Het verloren lied verscheen op een moment dat andere boeken van Nederlandse bodem de aandacht opeisten, waaronder Het lied en de waarheid van Helga Ruebsamen. Ik ben doorgaans huiverig voor boeken die al te snel stijgen in de boekentoptien of ‘lijden’ aan het Dan Brownsyndroom, maar ik kan het niet hebben als écht mooie boeken volkomen genegeerd worden. Daarom geloof ik in mond tot mond reclame. Voor Het verloren lied heb ik in eigen kring veel ‘reclame’ gemaakt (ik geef toe, tegen het dwepen aan). Hopelijk krijgt deze roman een tweede kans. Bestel ‘m gewoon bij Bol.com (dan hebt u het boek binnen twee werkdagen in huis.)

Het sfeervolle Het verloren lied koester ik net als dat ene lied dat Michael ooit op een oude buizenradio hoorde en altijd is blijven zoeken.

Meer informatie over Alfred Birney vindt u op www.alfredbirney.nl

Een weblog maakt ook onderdeel uit van zijn website.

Het Verloren lied is uitgebracht door uitgeverij In de Knipscheer.

Als Keltische crossover folkband staan ze te boek,  de uit de provincie Utrecht afkomstige groep Air Laut. En inderdaad, ze maken muziek waarvan de Keltische invloed het sterkst is, maar met de onlangs verschenen debuut CD Love and fear, herken je als luisteraar meerdere invloeden, waaronder bluegrass en krontjong.

Love and fear vertelt het verhaal van een noodgedwongen vertrek over zee, van oost naar west en verraadt daarmee de Indische achtergrond van één van de oprichters van de band, Jack van Asdonck. De meeste nummers zijn van zijn hand. Toegankelijke, melancholische melodieën waarin soms echo’s van Flairck doorklinken. Met zang van Meike Veenhoven, wier stem je kippenvel bezorgt, zeker in het hoogtepunt van het album, het fraaie Love and fear, de titelsong.

Love and fear heeft één nadeel: het album duurt te kort. In krap 45 minuten laat deze voor mij nieuwe band, een mooi gebracht stuk muziek horen. En voor de ‘Indische clues’ moet je echt luisteren naar de teksten en de achtergrondtekst lezen in het begeleidende CD-boekje.

Fragmenten van de CD zijn te beluisteren op de website van de band: www.airlaut.nl.
De CD kan er ook online worden besteld.

Air Laut bestaat uit Jack van Asdonck, Marijke Rutte, Gradus Lemmen, Remco de Landmeter, Meike Veenhoven en Roelof Rosendal.

Soundtrack van een jeugd

De nieuwe CD van Ernst Jansz, Molenbeekstraat, is niet alleen de soundtrack van het gelijknamige boek dat in september verschijnt, maar zal zeker ook gezien worden als de soundtrack van zijn jeugd. Jansz werd er geboren en woonde tot zijn eenentwintigste in het ouderlijk huis in de Amsterdamse Rivierenbuurt. Die periode staat centraal op het album waaraan Jansz zo’n zes jaar werkte. Molenbeekstraat is net als zijn voorganger De Overkant een melancholisch album met prachtige liedjes, maar toch nergens zwaar op de hand. De 14 veelal akoestische liedjes, waarin echo’s van krontjong, Bob Dylan én Bram Vermeulen doorklinken, krijgen door de sterke begeleiding van de band nog meer zeggingskracht. Het spel klinkt informeel, gedreven en gepassioneerd en dat is goed te zien in de videoclip van Molenbeekstraat, één van de twee extra’s op het album. Met de jaren is de stem van Jansz wat rafeliger geworden en hierdoor krijgen de liedjes de juiste portie gevoel mee (De ballade van Nina Bobo, Alice, Luna Luna mijn en het titelnummer). Zijn teksten zijn soms poëtisch, meestal verhalend van aard en gelukkig niet sentimenteel of pseudo-diepzinnig. Iets waaraan hedendaagse Nederlandstalige songteksten nogal eens mank gaan. Alle bekende thema’s van Jansz komen voorbij: zoals de allereerste liefde, liefdesverdriet, afscheid nemen en het verliezen van de onschuld. Molenbeekstraat is een aansprekend, sfeervol muzikaal verhaal waarmee Ernst Jansz dit najaar ook de theaters ingaat. Hij zal daarbij worden begeleid door beeldend én bewegend kunstenares Shelley Lapré en percusionist Ted Lekatompessy.

Patrick Wouters

Recensie uit het Indisch maanblad Moesson, september 2006, nummer 3

Molenbeekstraat wordt uitgegeven door V2 Records.

Hij en zijn broers worden algemeen beschouwd als de Godfathers van de Nederpop (of beter: de Nederlandse rock ‘n’ roll).
Van Jan Akkerman tot Dinand Woesthoff, van The Beatles (naar verluidt in het bijzonder John Lennon en George Harrison) tot Jimi Hendrix: op de één of andere manier zijn zij door hém beïnvloed.
Rasmuzikant Andy Tielman is de bescheidenheid zelve. Een man van weinig woorden. Wie hem vandaag de dag ziet optreden moet erkennen dat er nog steeds een enorm charisma van hem uitgaat. Zeventig jaar is hij inmiddels en still going strong*.

That’s my life is de titel van zijn avontuurlijk levensverhaal dat onlangs is verschenen. Een biografie waar Tielman overigens zelf, sporadisch aan het woord komt. In het verleden is vooral veel óver Andy en zijn broers geschreven. Verhalen die aan de legende hebben bijgedragen. That’s my life plaatst onbekende en bekende feiten in chronologische volgorde en brengt het geheel tot de juiste proporties terug.

In vogelvlucht komt het allemaal voorbij: zijn jeugd in Nederlands-Indië, de ongekende populariteit van The Timor Rhythm Brothers (pré-Tielman Brothers) in het jonge Indonesië, de doorbraak van de Tielman Brothers in 1958, de ‘verovering’ van Duitsland en nog veel meer ups and downs, die in sneltreinvaart de revue passeren. Soms lijkt het of het ‘beruchte’ Indische zwijgen ook in deze biografie de kop op steekt. In die zin, dat velen zich bijvoorbeeld zullen afvragen wat nu werkelijk de reden is geweest van het uiteenvallen van de Tielman brothers in 1964.
That’s my life is fraai vormgegeven en rijk geïllustreerd met mooi, onbekend en (van internet) bekend fotomateriaal. Jammergenoeg ontbreekt in het foto-overzicht bij nogal wat foto’s de exacte datering en context, waardoor het beeld ontstaat van willekeurig geplaatste foto’s.

Neemt niet weg dat Tielmans levensverhaal de moeite van het aanschaffen waard is.

That’s my life is een vlotgeschreven boek geworden dat met gepast respect en waardering eer doet aan iemand die liever op de achtergrond blijft; een levende legende wiens levensverhaal nog lang niet af is.

Patrick Wouters

Andy Tielman/That’s my life, €19.90
Uitgegeven door de Sir Winston Leisure Group BV in Rijswijk

Verkrijgbaar in de boekhandel of te bestellen via www.andytielmanproductions.com

*Andy Tielman overleed 10 november 2011. Deze recensie verscheen eerder in het Indisch maanblad Moesson, oktober 2006.