… tja, eventjes niets te melden. Niet veel energie en inspiratie. Maar …, ik kom terug.
Auteur: Patrick Wouters - Senang producties
Nick Drake 1948 – 1974
Dit jaar is het dertig jaar geleden dat de ouders van singer-songwriter Nick Drake hun zoon op een herfstochtend in november niet wakker kregen. Was zijn dood zelfgekozen?
Zeker is dat Nick Drake het leven niet echt aan kon. De sterke documentaire “A skin too few” van Jeroen Berkvens (26 augustus jl herhaald door de Humanistische omroep) laat zien waarom.
Tijdens zijn leven maakte hij drie albums met muziek die je koude rillingen bezorgt.
Het grote succes en de erkenning kwam pas vele jaren na zijn vroege dood. Terwijl ik dit schrijf, hoor ik zijn muziek op de achtergrond. Muziek die mij werkelijk gegrepen heeft.
Melancholiek, droevig, maar bovenal prachtig. Wie de sfeer van zijn muziek wil omschrijven, kan er niet omheen: Nick Drake zat al vroeg in de herfst van zijn leven. Hij werd slechts 26 jaar oud.
Wie van herfstkleuren houdt, zal zijn muziek zeker waarderen.
De albums die tijdens zijn leven verschenen heten Five Leaves Left, Bryter Layter en Pink Moon.
Meer informatie over Nick Drake vind je op www.nickdrake.com
The Nick Drake Files is ook een interessante site met veel achtergrondinformatie.
A skin too few, the days of Nick Drake dateert van 1999.
Copyright fotomateriaal: Keith Morris
Abbey Road
In de ochtend van 8 augustus 1969, vandaag 35 jaar geleden, werden The Beatles door Ian Macmillan gefotografeerd voor de hoes van hun laatste LP Abbey Road.
Sindsdien wagen vele toeristen en Beatlesfans de oversteek op deze drukke weg.
Ik heb ooit het geluk gehad de Abbey Road Studios van binnen te bekijken en de muziek van The Beatles te beluisteren op de plek waar ze is opgenomen: Studio two.
De foto’s die ik toen maakte en outtakes van de Abbey Road fotosessie zijn te bekijken op mijn Abbey Roadpagina .
Abbey Road in de zomer van 1983.
Informatie over deze legendarische studio (inclusief webcam) vindt u op:
http://www.abbeyroad.co.uk/
Mochtar Lubis 1922 – 2004
Op 4 juli jl. overleed in een ziekenhuis in Jakarta, schrijver en journalist Mochtar Lubis.
Lubis was in Nederland zeker geen onbekende.
Zijn overlijdensbericht kwam ik toevallig tegen op The Jakarta Post online. In de Nederlandse media heb ik er niets over gelezen of gehoord.
Mochtar Lubis werd in 1922 geboren in Padang op West-Sumatra. In Europa is hij vooral bekend geworden als de journalist, die in het Indonesië van Soekarno en Soeharto geen blad voor de mond nam. Zijn strijd voor persvrijheid en tegen corruptie heeft hem vele jaren gevangenschap gekost.
In Nederland zijn de boeken van Lubis helaas alleen nog maar antiquarisch te verkrijgen.
Weg zonder eind (Djalan Tak Ada Udjung) uit 1969 speelt zich af tijdens de tijd van de eerste politionele actie. Het is nog steeds een boek dat ontroert.
Ook bekend is het in Nederland veel verkochte geschiedenisboek Het land onder de regenboog. Rijk geïllustreerd, maar vooral interessant omdat het ons een Indonesische visie op de geschiedenis van de gordel van smaragd gunt.
Zijn reisboek, Insulinde, Het land onder de zon, is minder bekend, maar net zo bijzonder: het toont zonder opsmuk de liefde voor zijn land.
“Kom dus met me mee en bezoek het Indonesië van vandaag en we zullen zien, wat we wíllen zien. Ik kan niet beloven dat het allemaal even mooi en ontroerend zal zijn.”
De filialen van boekhandel De Slegte hebben bovengenoemde boeken ongetwijfeld staan.
Geen held
8 Baan, Vogel Rok, Python, Schommelschip of noem maar op: aan mij niet besteed. Ik ben geen held wat dat betreft. Mijn zoon wilde pas in The Pirat als ik de eerste keer mee zou gaan. Goed dan, vooruit dan maar. Spijt, spijt,spijt.
Ik kwam er misselijk uit en mijn zoon heeft vervolgens nog 1 uur (!) doorgebracht in het schommelschip van Drievliet.
Scoubidou
Mijn kinderen zijn al weken in de ban van scoubidou. Scoebidoe, de gekleurde touwtjes waarmee van alles en nog wat geknoopt kan worden. Dé rage van 2004. Zeer waarschijnlijk is de naam afkomstig van het liedje Du pommes, du poires, du scoubidou van de deze maand overleden Franse zanger Sacha Distel. Hij zou ooit van fans in elkaar gedraaide electriciteitsdraadjes hebben gekregen: de oer-scoubidou. 
In ieder geval zijn de kids er zeer behendig in. De ene na de andere sleutelhanger wordt gemaakt. Ze zijn er mee, zonder dat ik het wist, langs de deuren geweest. Om te verkopen, tot mijn grote schrik, met flinke winst …
Boomkat
‘Papa, papa, vlug, vlug, wil je Jimmy uit de boom halen?’ In paniek vertelde mijn zoon dat onze kat in een héle hoge boom was geklommen en er niet uit kon komen.
‘Hij is er zelf ingeklommen, dus hij zal er ook wel zelf uitkomen. Jut ‘m maar niet op’, stelde ik hem gerust.
Na een halfuur riep mijn oudste dochter dat ik nu ‘echt’ met de ladder moest komen, want hij kwam er nog steeds niet uit.
Ik met de ladder er naar toe, maar Jimmy wilde niet aangeraakt worden, laat staan bevrijd worden uit zijn ‘benarde’ positie. Een flink uithaal met zijn klauwen kon ik krijgen. Hij vond het wel best daar in die boom. Een lekkere hangplek.
Uiteindelijk werd hij kriegel van al die soesa en sprong hij er uit, weg van alle drukte.
Patrick Wouters 