Het julinummer van het Engelse muziekblad Uncut heeft als ‘bijlsluiter’ een CD, samengesteld door Paul McCartney:
Something for the weekend … Paul McCartney’s Glastonbury Groove.
Het moet gezegd: een geslaagde compilatie. Niet verwacht, maar toch gekregen. James Taylor, Brian Wilson, George Harrison, Chinmaya Dunster & Virdroha Jamie, Nitin Sawhney, Colin Hay, Steadman, maar ook Nat King Cole, Donovan en Frank Sinatra komen voorbij. Helaas ook McCartney’s Radioslave Mix van Temporary Secretary, maar voor de rest: een puike CD. Een ideale mix van pop, folk, en klassieke muziek.
Auteur: Patrick Wouters - Senang producties
Belle et Sébastien
Tussen 1968 en 1972 zond de NTS de succesvolle Franse vervolgserie Belle et Sébastien uit.
Wie de serie kent, kent ook de muziek: L’oiseau, gezongen door Medhi El Glaoui, de hoofrolspeler en zoon van schrijfster, regiseur en producer Cécile Aubry.
Sébastien is een weesjongetje dat opgroeit in het besneeuwde hooggebergte en vriendschap sluit met een enorme witte hond: Belle.
Ik herinner me vooral de beelden van het vervolg: een bedroefd jongensgezicht, het strand, het zwarte paard en de vader.
In Frankrijk en Groot-Brittanië is de serie op video uitgebracht. Een Europese versie laat nog op zich wachten.
De stille kracht
Nostalgie. Het maakt niet uit hoe oud je bent. Nostalgie is een virus voor alle leeftijden. Jeugdsentiment trouwens ook.
Internet maakt het alleen maar ‘erger’ 
Ik vroeg de AVRO in 2003 of de serie De stille kracht op DVD zou komen. Ze hadden vooralsnog geen plannen. Maar wie geduld heeft wordt beloond: 4 november 2004 (was 7 september 2004) wordt deze klassieker als 3-DVD box uitgebracht door Bridge Entertainment. Ik las dit nieuws op http://www.bubblegum.nl
Voor wie op zoek is naar nostalgisch tv nieuws is deze site een aanrader.
Er zijn heel wat sites die informatie brengen over klassieke televisieseries. Ik zal ze regelmatig voor het voetlicht brengen in mijn logs.
Kent u ze nog? Belle et Sebastien, Thierry, de Slingeraar (Thierry, la Fronde), Catweazle, De familie Knots, Floris, Johan en de Alverman, Kapitein Zeppos, Oebele, De film van ome Willem en ga zo maar door: Wordt vervolgd.
Camille Claudel
Anne Delbée heeft haar in 1989 vereeuwigd in Une femme.
Isabelle Adjani zette haar overtuigend neer in de film van Bruno Nuytten.
Zij was collega en minnares van Auguste Rodin. Zus van de schrijver-dichter Paul Claudel. Camille Claudel (1864-1943) was bovenal een fantastisch beeldhouwster.
Via de film en het boek maakte ik kennis met haar werk en haar dramatische leven (haar familie liet haar in 1913 opsluiten in een inrichting, waar zij in 1943(!) zou sterven).
Het Singer museum in Laren had in 2001 de primeur van de reizende tentoonstelling Camille Claudel, uit de schaduw van Rodin. In april 2001 zag ik haar zo bewonderde werk in het ‘echt’.
Ik ken geen andere beeldhouwster wiens werk zo’n indruk op mij heeft gemaakt.
Verder lezen over Camille Claudel?
CCC
Ze zijn net terug uit Indonesië: CCC, de band van Ernst Jansz, Joost Belinfante, Jaap van Beusekom en Huib Schreurs. Zij traden op in het Erasmushuis, het culturele centrum van Nederland in Jakarta.
In het Bintang-Theater, tijdens de 46e Pasar Malam Besar werd dit optreden nog eens overgedaan, tot groot genoegen van het publiek.
Liedjes als Zolang, Tijd Genoeg en zelfs Midnight Special kregen door de muzikanten van CCC een krontjong karakter. Een verrassing voor velen, een feest van herkenning voor degenen die weten waartoe CCC in staat is.
Het door Ernst Jansz ‘gedroomde’ Ala-hi werd stemmig meegezongen door het publiek. Het gaf dit liedje een betoverende glans.
Hopelijk wordt CCC ook het huisorkest van het Bintang-Theater en zien we ze volgend jaar weer op de Pasar Malam Besar.
Foto: © Carla Vogels
The Beatles
Mijn jongste dochter heeft na K3 nu ook The Beatles ontdekt. Ik heb voor haar speciaal een CD met haar favoriete liedjes moeten maken.
You’ve got to hide your love away is haar lievelingsliedje van dit moment. Ze zag en hoorde het voor het eerst in de film Help!
Als ik een bandje van de fab four in de auto afspeel, speelt zich standaard het volgende tafereel af.
‘Nu komt mijn lievelingsliedje papa.
Wie zingt dit papa?’
‘John.’ antwoord ik voor de zoveelste keer.
‘Is hij dood?’
‘Ja, hij is dood.’
‘Hoe komt dat?’
‘Hij is vermoord, doodgeschoten. Lang geleden hoor.’ Ik realiseer me in eens dat 24 jaar wel heel lang geleden is.
Here comes the sun.
‘Wie zingt dit papa?’
‘George’.
‘Is hij dood?’
‘Ja, hij is ook dood.’
‘Hoe komt dat?’ roept mijn zoon.
‘Nee, ik wil dat vragen.’ Ruzie.
‘Hij was heel erg ziek, zo is het gekomen.’
Blackbird
‘Wie zingt dit papa? ‘
‘Eh, Paul.’
‘Die is opa roept mijn oudste dochter.’
‘Er zijn er nog twee over hè papa?’
‘Ja knul.’
‘Nou, ik wil dat vragen.’ Huilen.
‘Jongens, papa moet op de weg letten. Stop ermee.’
Paula Gomes
Bijna iedere dag signeert zij haar boeken bij Pasar Boekoe van Stockum in Paviljoen Senang tijdens de 46e Pasar Malam Besar: Paula Gomes.
Al jaren neem ik mij voor een boek van haar te kopen. Het is er alleen nooit van gekomen.
Ik maakte wel eens een praatje met haar (wat veel pasargangers deden). Geduldig vertelde ze over haar boeken. Geen verkooppraatje. Zij heeft haar ziel in haar vertellingen gelegd.
Een collega dweepte al wat langer met haar werk.
‘Dat móet je echt lezen’.
Hij had gelijk. Beter laat dan nooit.
Op de website van het Damescompartiment van Vilan van de Loo zijn fragmenten uit het werk van Paula Gomes te lezen.
Aanraders:
Tropenkind (bundeling van drie korte romans)
De verloren goeling (briefwisseling met Rudy Kousbroek)
Patrick Wouters 