Ricky werd Rick Nelson en de tijden van Hello Mary Lou lagen jaren achter hem, toen hij zich in oktober 1971 liet overhalen voor een Rock ‘n’ Roll revival show in Madison Square Garden in New York.
Ze waren er allemaal: Chuck Berry, Bo Diddley, Bobby Ridell en vele anderen.
Het publiek verwachtte Ricky Nelson, het tieneridool met Elviskuif en al, maar kreeg een dertiger met halflang haar te zien in een countryrock-achtige outfit.
Halverwege zijn optreden – een mix van oud en nieuw repertoire – begon het publiek te joelen. Nelson raakte hier zo van slag dat hij het podium verliet en niet meer terugkwam. Achteraf zou blijken dat het publiek de politie uitjouwde die achterin mensen hardhandig uit de zaal verwijderde en niet Nelson.
Rick Nelson schreef over deze belevenis het aanstekelijke Garden Party:
I went to a garden party to reminisce with my old friends
A chance to share old memories and play our songs again
When I got to the garden party, they all knew my name
No one recognized me, I didn’t look the same

But it’s all right now, I learned my lesson well
You see, ya can’t please everyone, so ya got to please yourself
Rick Nelson leeft niet meer. Op nieuwjaarsdag1985 kwam hij om bij een vliegtuigongeluk.
Vandaag heb ik Garden Party ‘gelinked’ aan I am the walrus van The Beatles uit 1967 in het het Radio 2 programma Schiffers.fm (onderdeel muzieklink). Want ook John and Yoko waren in 1971 in de Madison Square Garden:
People came from miles around, everyone was there
Yoko brought her walrus, there was magic in the air

Hans Schiffers, Schiffers.fm, Radio 2
www.ricknelson.com
Bronnen: Rick Nelson Biography, The Estate of Rick Nelson & The Straight Dope Science Advisory Board
Beeldmateriaal: ©The Rick Nelson Company

Het album Want Two, deel 2 van het tweeluik van singer-songwriter Rufus Wainwright, staat bij mij op ‘repeat’.
De collega’s onderling waren het niet eens met elkaar: meesterwerk of schandalige bagger? Ik koos voor optie één en ruilde vanmiddag mijn kopietje in voor een echt exemplaar met bonus DVD.
Het is al lang niet meer van belang om te weten dat Rufus wanhopig probeerde uit de schaduw te treden van zijn beroemde ouders Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle. Het Uur van de Wolf besteedde nog niet zolang geleden aandacht aan deze ‘struggle’.
Want Two is een album dat zich nog het beste laat vergelijken met dat andere meesterwerk: Smile van Brian Wilson.

Lees de recensie van 8-weekly of breng een bezoekje aan de site van Rufus Wainwright en oordeel zelf. Van Want Two kunnen fragmenten worden beluisterd.

Collega Aad haalde me over en zo sprong ik gisteren om 21.00 uur toch nog in de auto voor mijn eerste koninginnenach in 16 jaar. Blijven hangen bij Ozark Henry die ik leerde kennen van zijn puike CD Birthmarks. Daarna de jongens van Di-Rect. Het was duidelijk voor wie het publiek was gekomen. Sorry fans, maar Di-Rect is aan mij niet besteed.
De sfeer op het Spuiplein was goed, maar waar waren Kane en Anouk nou?

O ja, er is een nieuw poll: Wie is volgens u de beste Nederlandse band allertijden?

Een warm gevoel maakte zich meester van de mensen die naar het plein in Den Haag waren gekomen om de manifestatie georganiseerd door o.a. Marion Bloem kracht bij te zetten.
Wanhoop, boosheid, frustratie maar ook ‘ouderwetse’ gedrevenheid bleek de drijfveer te zijn van menig artiest om belangeloos mee te werken.
De zon brak door op het moment van de eerste getuigenissen van de mensen die al vele jaren wachten op uitsluitsel: mogen we blijven of moeten we gaan?

www.eenroyaalgebaar.nl

Vanavond viel ik zelf in de prijzen bij KRO’s Theater van het sentiment op Radio 2.
De oogst: 2 kaartjes voor Paul Carrack (bekend van o.a. Mike & The Mechanics, Ace en Squeeze) én een dubbel CD met muziek uit de jaren 80. Leuk!!

Paul and Ringo
Paul Carrack op internet
Foto: Paul Garrack – all rights reserved
Neem ook eens een kijkje op de website van het Theater van het sentiment.

Judee Sill 1944 – 1979
Slechts een paar keer per jaar komt het nummer voorbij op de Nederlandse radio: Jesus was a Cross Maker uit 1972 was de enige hit van de Amerikaanse singer-songwriter Judee Sill.

Over Judee Sill doen vele verhalen de ronde. Haar voornaam Judee wordt vaak geschreven als Judy en dat beïnvloedt het zoekresultaat van Google.
De één bestempelt haar als een aan heroïne verslaafde prostituee die zich tot het Christendom heeft bekeerd. De ander spreekt liever van het trieste levensverhaal van een veelbelovende (maar al lang vergeten) singer-songerwriter in de traditie van Joni Mitchell en Carole King.
Twee LP’s zijn tijdens haar korte leven verschenen. Judee speelde ook in het voorprogramma van David Crosby en Graham Nash en zo kwam haar muziek bij het grote publiek terecht. Graham Nash produceerde Jesus was a Cross Maker.

Mijn zoektocht naar de vrouw achter deze mooie song begon op google. Ze leeft allang niet meer. En ja, haar levensverhaal is in en in triest. Ze verloor tijdens haar leven haar ouders en haar broer, ze zwierf door de States, raakte zwaar veslaafd aan de drugs en belandde ook in de gevangenis. In haar liedjes komen religie, gnostiek én occultisme samen. Hoeveel kan een mens in zijn leven verdragen? Op internet zijn een paar goede sites te vinden die een genuanceerd beeld van Judee Sill schetsen. De twee LP’s die tijdens haar leven zijn uitgebracht zijn verkrijgbaar op CD (Rhino).  De albums zijn van een zeldzame schoonheid.

Luister hier naar een fragment van Jesus Was a Cross Maker (Mp3)

Lees hier meer over Judee Sill Meer muziek fragmenten, interviews en demo’s?

John Lennon woonde er als kind vlak om de hoek. Het inspireerde hem tot de Beatlesklassieker Strawberry Fields Forever .
Het oorspronkelijke weeshuis van het Leger des heils is al een eeuwigheid geleden tegen de vlakte gegaan. Het Leger liet een nieuw (lelijker) gebouw neerzetten en dat is wat iedereen tot op de dag van vandaag te zien heeft gekregen. Nu gaat Strawberry Field (zonder ‘s’) sluiten. Het gemeentebestuur van Liverpool en Beatlefans all over the world protesteren. Niet helemaal terecht vind ik. Alleen het karakterstieke hekwerk is oorspronkelijk en de rest heeft niets meer te maken met de tijd dat Lennon er als kind speelde.
Nothing is real zong Lennon in 1967.