"Ver van familie is een familiefilm over Indo’s die in Nederland een
nieuw bestaan hebben moeten opbouwen, maar zich nooit helemaal los
hebben kunnen maken van hun verleden." De film is gebaseerd op de
gelijknamige roman van Marion Bloem die ook verantwoordelijk is voor
scenario en regie.
Meer achtergrondinformatie is terug te vinden op: www.vervanfamilie.nl
Matabia – Luisterboek van Marion Bloem
Meer dan vijfentwintig jaar geleden verscheen een geslaagd kinderboek van de hand van Marion Bloem: Matabia of een lange donkere nacht. Matabia is het verhaal van Sylvia, een Indisch meisje dat op haar broertje en zusje moet passen. Sylvia hoort van alles en tijdens “die lange donkere nacht”, denkt zij na over het geboorteland van haar ouders, compleet met spoken en geesten.
CVPublishing in Hilversum bracht het gelijknamige luisterboek op de markt (4 cd’s). Op de bonus CD staat het gehele boek in mp3, wat erg handig is. Marion Bloem leest het verhaal voor alsof hoofdpersoon Sylvia zelf aan het woord is en dat zal jonge luisteraars zeker aanspreken. In tweeënhalf uur komt een spannend verhaal voorbij. Herkenbaar voor luisteraars met een Indische achtergrond. Maar ook zij die dat niet hebben zullen door het verhaal worden geboeid. Erg leuk is de poster met illustraties uit het boek. Op de website van de uitgever is een fragment te beluisteren.
Matabia of een lange donker nacht. Gelezen door Marion Bloem. Volledige, niet ingekorte, versie. CVPublishing, Adviesprijs: € 14,95.
De vijftiende augustus
Zelfs op dit tijdstip is het druk voor deze tijd van het jaar bij de tramhalte van lijn 17 naast Den Haag Centraal. Een enkeling schijnt te weten waarom al die mensen op leeftijd, bepakt en bezakt met bloemen, de tram nemen naar het Congresgebouw.
Een op het eerste gezicht horkerige trambestuurder, zucht en steunt: op een warme dag en veel passagiers had hij niet gerekend.
“Jeetje, waar gaan al die oudjes heen?”
“Naar de Indiëherdenking meneer. U stopt toch ook bij het Congresgebouw?”
“Mevrouwtje, Indië, dat is toch voorbij?”
De oude, Indische dame, reageert als door een wesp gestoken.
“Meneer”, dat meneer, klinkt ferm en fanatiek, “Het is maar voor één keer per jaar hoor!”
“Halte Gemeentemuseum/Museon, mevrouwtje”.
“Ik dacht halte Statenplein.”
“Ah, u kent de weg dus al?”
Zij ziet niet dat de trambestuurder vertederd is door haar. Hij heeft zin om haar nog even te stangen, maar hij lijkt dat niet over zijn hart te kunnen verkrijgen.
“Mevrouwtje, mijn moeder heeft als kind daar gezeten. In zo’n kamp. Kom, stap in. Ik breng u weg.”
Opgelucht stapt ze in en geeft haar plaaggeest een pepermuntje.
De mensen die ik tegenkom op de 62e herdenking van 15 augustus 1945, tref ik ook wel eens bij andere Indische evenementen. Alleen zijn ze nu nog netter gekleed: jasje dasje en veel militairen in vol ornaat. Ook de naoorlogse generatie is aanwezig. Het lijkt of in het voormalige Congresgebouw een reünie aan de gang is van de “laatst overgebleven generatie”, die eindelijk beseft dat ze de laatste is en nu nog haar verhaal kwijt kan. En dat gebeurt. Ik pik ze stuk voor stuk op, in de pendelbus op weg naar het Indisch monument, in de rij voor het défilé, of na afloop tijdens de koempoelan in de catacomben van het Congresgebouw. Wildvreemde mensen vertellen mij en goede vriendin E. hun verhaal en we beseffen vandaag waarom het belangrijk is om te blijven herdenken.
Zolang een stuk geschiedenis niet wordt erkend, verzwegen, genegeerd, of verdraaid (het ‘nieuwe’ Japan heeft daar ook een handje van) is het zinvol om jaarlijks stil te staan bij 15 augustus 1945.
Nieuw op Indischalbum.nl: Willem Nijholt
Www.indischalbum.nl bestaat deze zomer vijf jaar. Speciaal voor het eerste lustrum heeft Willem Nijholt Het verhaal van Kollo aangedragen. Een bijzonder verhaal bij een foto die hem nog immer sakit hati bezorgd…
De Kris Pusaka – De DVDbox
Bijna dertig jaar nadat de populaire TV-serie De Kris Pusaka op de Nederlandse televisie werd uitgezonden, verscheen de DVD-box met alle dertien afleveringen. De presentatie op de 49e Pasar Malam Besar op het Haagse Malieveld in aanwezigheid van acteur Willem Nijholt, was voor velen een welkome verrassing.
Is de serie dertig jaar naar dato, nog steeds de moeite van het bekijken waard? Of heeft de herinnering aan de serie inmiddels mythisch proporties aangenomen? De kijker kan gerust zijn: de serie is nog even spannend en onderhoudend, als je maar bij de les blijft.
De beeld- en geluidskwaliteit van de DVD is redelijk, bij de eerste vijf afleveringen abominabel slecht. Helaas moet het volume flink hard worden gezet, wil je de dialogen kunnen verstaan. Vanaf DVD 2 wordt het iets beter.
De eerste vijf afleveringen spelen zich af in Nederland en de overige acht op locatie in Indonesië. Vreemd genoeg kan ik de afleveringen die zich in Nederland afspelen nog wel enigszins herinneren, van die in Indonesië slechts flarden.
De minpuntjes neem ik op de koop toe: de heruitgave van De Kris Pusaka had ik niet willen missen.
Buurtterreur deel 2
De koffers zijn uitgepakt, de wassen gedraaid. Het vakantiegevoel is er nog steeds. Ik wil zondag de 5e mijn broer en zijn gezin uitzwaaien op Schiphol en dan je merk je dat een of andere lafbek twee van je autobanden heeft lekgestoken. Je kunt geen kant meer op en de rekening is fors. Ik schreef hier al eerder over het vandalisme waarvan ik sinds medio 2004 (!) last heb. De aangiftes kan ik inmiddels bundelen. De acties van de afgelopen tijd waren tegen mij gericht (wie het weet mag het zeggen). De politie heeft mijn doopceel en die van familie en bekenden gelicht, maar kan geen enkel aanknopingspunt of aanleiding vinden die dergelijke acties ‘rechtvaardigen’. Dat had ik ze ook al verteld…
Ik hoor nu dat verschillende nieuwkomers in de straat/buurt ook al ‘getrakteerd’ zijn op eieren tegen de gevel. We hopen gauw eens kennis te maken met dit ‘welkomscomité’…
“Als geef maar geluid”
Ooit afgevraagd hoe de stemmen van Maria Dermoȗt en Vincent Mahieu klonken? Het Indisch geluid, een luisterboek met verhalen en herinneringen uit Nederlands Indië heeft ze vastgelegd voor de vergetelheid. Op vier cd’s (3,5 uur) komen korte verhalen voorbij van Maria Dermoȗt, Vincent Mahieu, Hella Haase, en A. Alberts. Voorgelezen door de auteurs zelf en door Willem Nijholt en Maria Kist, de kleindochter van Maria Dermoȗt.
De opnames van Dermoȗt en Mahieu dateren uit de zomer van 1961. Vastgelegd in de vermaarde Bovema studio’s in Heemstede voor de grammofoonplatenreeks Stemmen van schrijvers. Maria Dermoȗt vulde de A-kant en haar vriend Tjalie Robinson, droeg als Vincent Mahieu (een andere schrijversnaam van Jan Boon), een fragment uit eigen werk voor. Maria Dermoȗt kon prachtig voorlezen en vertellen “met Indische en gevoileerde stem. Je voelde en rook het oosten”, aldus haar kleindochter. En het is waar, ook het gesproken woord van Maria Dermoȗt neemt je mee naar haar geliefde geboortegrond.
De stem van Tjalie Robinson klinkt vertrouwd, compleet met rollende, brouwende r.
Hella Haasse ontbreekt ook niet in dit luisterboek. Ze leidt haar eigen verhalen in én uit. En neemt zelf De lidah boeaja voor haar rekening, terwijl Willem Nijholt Een perkara voordraagt. Nijholt sluit het luisterboek af met een mooi verhaal van A. Alberts. In zijn nawoord vertelt hij bovendien een aardige anekdote over de ontmoeting die zijn ouders met Alberts hebben gehad op Madura.
De enkele Indische geluiden die het gesproken woord kracht bijzetten, zijn niet echt nodig, maar wel een mooie toegift.
(Patrick Wouters)
Het Indische geluid
Verhalen en herinneringen uit Nederlands-Indië
Uitgeverij Rubinstein
Prijs: €16.95
Patrick Wouters 