Ruim negentig jaar geleden stierf hij in Amsterdam, vlak voor zijn 34^ste verjaardag. In zijn korte, maar productieve loopbaan, creëerde de Vlaamse schilder en beeldhouwer Rik Wouters 170 schilderijen, 35 sculpturen, 50 etsen, 40 pastels en 1.500 tekeningen.

Het zal rond 1974 zijn geweest dat ik mijn naamgenoot tegenkwam in het laatste deel van de Winkler Prins encyclopedie die mijn ouders zich gelukkigerwijs hadden laten aansmeren door een colporteur van uitgeverij Elsevier. Steevast bladerde ik per deel alle bladzijden stuk voor stuk door en las wat mij interesseerde. En dat was veel. U begrijpt: ik ben een kei in het spelletje Triviant.
Met name het beeldmateriaal uit de encyclopedie is mij bijgebleven.
De zwartwitfoto van het bronzenbeeld De dwaze maagd (La Joie de vivre) van Rik Wouters is  zo’n afbeelding die je niet vergeet. Aan dit beeld, dat in 1912 in brons werd gegoten, werkte hij sinds 1909. Wouters’ schilderwerk doet sterk denken aan Vincent van Gogh en James Ensor. Maar wie goed oplet, ziet dat hij zich ook heeft laten inspireren door Cézanne, Monet en Renoir. Toch heeft Wouters in zijn omvangrijke werk eigen accenten gelegd.
Opgejaagd door armoede, de Eerste Wereldoorlog en een vreselijk ziekte, werkte Wouters als een bezetene, altijd weer geïnspireerd door zijn vrouw en muze: Nel.

Bij toeval kwam ik bij boekhandel De Slegte een ramsjexemplaar tegen van Rik Wouters, visies op een levensloop. Een prachtig, rijk geïllustreerd boek met herinneringen van Nel Wouters. Ik was blijkbaar niet de enige die blij was, want een student kunstgeschiedenis vertelde lyrisch aan een vriend hoe zeer hij het werk van deze kunstenaar bewonderde en het werkelijk onbegrijpelijk vond dat niemand hem kende.

Ik kon het niet laten om mijn Triviantkennis te spuien en de kunststudent viel van de ene verbazing in de andere. Nee, hij geloofde niet meteen dat ik bekend was met deze Belg en al helemaal niet dat ik Patrick Wouters heette. De kunstenaar die hij namelijk bewonderde, kende immers niemand…

Virtuele tentoonstelling Rik Wouters

Biografie Rik Wouters

Er zijn van die boeken die je niet kunt uitstaan omdat ze lijden aan het Dan Brownsyndroom. Boeken waarvan men meestal zegt dat je ze gelezen moét hebben. Waarover iedereen het heeft. Boeken die ík meestal links laat liggen…

Zo’n boek is De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón juist niet. Zelden heb ik met zoveel respect over een boek horen praten als over deze pil van vijfhonderdzoveel pagina’s. Niet eerder heb ik mij zo laten meeslepen door een boek, dat ik zelfs bereid was verlof op te nemen om het uit te lezen.
De schaduw van de wind is in feite een boek in een boek, dat wegleest als een ‘jongensboek’. Een prachtboek waar om de filmrechten zal worden gevochten, maar dat niet verfilmd zal worden als het aan de schrijver ligt.
Naar verluidt is De schaduw van de wind (La Sombra del Viento) deel 1 van een vierluik. Het kerkhof der vergeten boeken zal een nog grotere rol spelen in het vervolg. Vertrouwde karakters uit het eerste deel zullen opnieuw hun opwachting maken in het tweede deel waaraan de schrijver momenteel werkt. En nu maar hopen dat we niet te maken krijgen met het J.K. Rowlingsyndroom…

Verder lezen over De schaduw van de wind kan HIER. 
"En nooit wordt er meer dan een tip van de sluier opgelicht…"