Marc Stakenburg gaat vandaag terug naar 28 november 1977 in een nieuwe voorstelling van het Theater van het sentiment. Muziek en herinneringen zijn de ingrediënten voor een mooie tijdreis. Reist u mee? Vanavond mag ik tijdens de voorstelling vertellen wat mij is bijgebleven van de legendarische KRO serie de Kris Pusaka waarover ik eerder schreef op mijn weblog. De dreiging die uitging van de muziek van de KRO-serie Kris Pusaka (we konden het net nog horen in het theater) is misschien wel sterker dan de herinnering aan de serie zelf. Komt het door de geheimzinnigheid die rond krissen hing? Een geheimzinnigheid die tot op de dag van vandaag voortduurt. Of verbeeld ik het me maar. Van de Stille Kracht (1974) ging eenzelfde dreiging uit en sommige scénes waren werkelijk huiveringwekkend en zie ik nog zo voor me. Dat beeld heb ik vreemd genoeg niet meer bij de Kris Pusaka. Komt het omdat de serie nooit is herhaald? Ik denk dat de KRO veel mensen een plezier zal doen om de serie in de kerstvakantie te herhalen. Dan zullen we het voor altijd weten. Zal het de makers van het Theater van het sentiment lukken dit voor elkaar te krijgen? Of zijn ook van deze serie de banden gewist …
Theater van het sentiment
Het enige theater waar ik de laatste tijd nog kom is KRO’s Theater van het sentiment op Radio 2. Vanavond ben ik voor even 18 en mag ik in de uitzending mijn herinnering vertellen aan de single (Just like) Starting over van John Lennon.
Huiswerk maken met de De Avondspits van Frits Spits op de achtergrond. Deze week 25 jaar geleden ging de eerste plaat van Lennon (in vijf jaar) bij Frits Spits in première: “Hij is weer helemaal terug. En de pauze van 5 jaar heeft ‘m goed gedaan” of woorden van die strekking. (Just like) Starting over markeerde een nieuw begin en het album Double Fantasy een veelbelovende nieuw ingeslagen weg met sterke songs. Wie had toen gedacht dat hij nog maar 14 dagen zou leven?
Anne
Woensdagmiddag. Boeken ruilen op school. De schoolbibliotheek heeft een bijzonder boek staan dat mijn zoon te leen krijgt: Het verhaal van Anne Frank. Een uitzonderlijk vormgegeven kijk- en leesboek met veel niet eerder gepubliceerde foto’s uit de albums van de familie Frank.
Mijn dochter (een verhalenverteller in de dop) bladert het boek na mij door. Ook zij raakt onder de indruk van het verhaal dat nog steeds gelezen en verteld wordt. Verteld moet worden.
Maakte Het Achterhuis mij al sprakeloos, van dit kijk- en leesboek word ik stil.
‘Zal ik ooit nog journaliste en schrijfster worden? Ik hoop het, o ik hoop het zo, want in schrijven kan ik alles vastleggen, m’n gedachten, m’n idealen en m’n fantasieën’ (Anne, 5 april 1944).
Woensdagmiddag. Sportmiddag voor de kinderen. Buiten is het koud. Oostenwind snijdt langs mijn gezicht. De winter komt er aan. Mijn dochter kijkt mij vragend aan: “wil je meer over Anne vertellen?”
Wensje
“Doe ik het goed?” Driftig zwaaiend met haar vlaggetje, papieren mijter op haar hoofd, zoekt Mei (vol verwachting) bevestiging bij haar leeftijdsgenootjes.
Haar moeder (adoptiemoeder is een woord dat Mei nog niet kent) kijkt trots naar haar oudste kind. Mei valt op met haar rode regenjas, goudkleurige huid met de rode wangetjes. In het land waar zij is geboren, het land van de muur, kennen ze hém niet.
De tekening opgerold en gestrikt met het rode lint en het wensje neemt hij dankbaar in ontvangst. Hij kent de grootste wens van Mei en haar ouders. De kamer op de tekening is nog leeg op de meubeltjes na. Volgend jaar, als hij weer naar haar dorp komt, zal haar zusje er bij zijn.
Klasgenoten
De klasgenoten van toen. Je vindt ze via schoolbank.nl of dankzij de ijver van de ander.
Wat de één herinnert, roept bij de ander verwondering op. Maar soms, heel soms, kruisen herinneringen, gedachten en gevoelens elkaar. Voor even het kind van toen.
Een oude ansicht van een foto genomen in de bossen van Rijsbergen roept een wereld op die er waarschijnlijk niet meer is, maar door sommigen van ons moeiteloos kan worden opgeroepen.
Vakantiehoeve Maria-Hoeve was de ideale plek voor het eerste schoolkamp uit de geschiedenis van onze lagere school. Drie nachten van huis, drie nachten in een vreemd stapeldbed en iedereen kreeg ‘verkering’.
Is het belangrijk om te weten of de hoeve er nog staat? Ronddwalend op internet biedt Google bijna altijd uitkomst:
[…] In een leegstaande villa/kampeerboerderij aan de Pater Taksweg vond zaterdagnacht een illegale houseparty plaats. Naar schatting 150 tot 200 bezoekers bezochten de party. Aangezien de villa in een bosperceel lag en er geen sprake was van geluidsoverlast voor de omgeving besloot de politie in overleg met de loco-burgemeester van Tilburg de houseparty niet te ontruimen. Er was op dat moment ook geen sprake van vernielingen in of buiten het pand. In de loop van de nacht heeft de politie ook geen klachten meer ontvangen van omwonenden. […]
Laat ik nou toevallig volgende week een interviewopdracht hebben in Rijsbergen ….
Comes a time
Zijn gitaar hing nonchalant over zijn schouder. Ondanks zijn sjofele kleding en verweerde gezicht, had hij iets charismatisch over zich.
De volle maan op het strand waar hij ronddoolde zorgde voor feeërike verlichting.
Hij vroeg of hij wat mocht spelen.
“Comes a time” was het lied dat hij zong en de mensen om de vuurkorf hingen aan zijn lippen. Twintig jaar geleden zong hij het voor het eerst op Nederlandse bodem, zich nog niet bewust wat de toekomst hem zou brengen.
Come a time when you’re driftin’
Comes a time when you settle down
Comes a time feelin’s liftin’
Lift that baby right up off the ground
Oh, this world keeps spinning round
It’s a wonder tall trees ain’t layin’ down
There comes a time
Tranen liepen over zijn wangen. Was het de wind? Waren het de blikken van de toegestroomde omstanders waar hij verlegen van werd? Het wegebbende refrein dat in de duinen weerkaatst werd, There comes a time?
Het ongrijpbare gevoel van geluk was alweer verdwenen, als voetafdrukken in het zand, geraakt door de vloed.
Het citaat is afkomstig uit Comes a time van Neil Young (1978)
Doe Maar
De jaren tachtig. Het ouderlijk huis. In mijn kamer, mijn eigen wereld, kwam muziek van onder meer The Beatles, Crosby, Stills, Nash & Young en Boudewijn de Groot uit de luidsprekers.
Boven op zolder (het domein van mijn broertje) werden andere liedjes gedraaid: Sinds een dag of 2, Is dit alles en Belle Hélène. Felgekleurde platenhoezen, typische titels, maar wel aanstekelijke muziek.
Doe Maar fan was ik toen niet. Aan de muziek zal het niet gelegen hebben. Met de jaren lijkt iedereen het met terugwerkende kracht alsnog te worden.
In het jaar van de reünie (1999/2000) begreep ik pas wat voor indruk de groep en de muziek op veel mensen heeft achtergelaten. En het moet gezegd: ik vond de liedjes van Ernst Jansz veel mooier dan die van Henny Vrienten. Hoewel, Henny zong de meeste hits, en die waren ook wel goed. Afijn, na de reünie CD Klaar werd ik – eerlijk is eerlijk – ook enigszins besmet met hét virus. Alsof ik iets moest inhalen, maar naar Ahoy gaan? Nee, dat hoefde niet per se.
De fascinatie voor het fenomeen is gebleven.
De laatste dagen gonst het in de pers van de geruchten. Nee, Doe Maar komt niet bij elkaar (of toch wel?).
Wat is er dan aan de hand? Wie het weet mag het zeggen. Een theaterproductie met de muziek van Doe Maar als rode draad is het meest waarschijnlijke.
Luister in ieder geval op 22 november naar Radio 2. Henny Vrienten en Ernst Jansz zullen naar verluidt een tipje van de sluier oplichten bij Frits Spits in Tijd voor 2.
Een nieuwe hype? Zou kunnen. Doe Maarmuziek leent zich uitstekend voor een tweede leven. Kijk maar naar het succes van Mama Mia. Zelfs The Beatles zijn in zee gegaan voor een theaterproductie, nota bene met het Cirque du Soleil en dan zou onze ‘eigen’ Hollandse variant op de Fab 4 achterover moeten blijven leunen als anderen met hun muziek aan de haal willen gaan? Zou het niet doen.
Bijzondere herinneringen aan Doe Maar of de reünie van 1999/2000? Plaats dan een reactie bij dit log
Bekijk de foto’s van Roy Beusker en beluister het gesprek met Ernst en Henny op de website van KRO’s Tijd voor 2.
Patrick Wouters 