Ik rij met mijn kinderen nog wel eens door de straat waar mijn lagere school heeft gestaan. Zo kan ik ze het decor laten zien waartegen veel foto’s uit mijn jeugd zijn gemaakt. De kinderen willen graag dat ik vertel van ‘vroeger’. Over ‘papa’s basisschool’, de Pius XII waar ik een heerlijke tijd heb gehad, liefst met foto’s er bij.
De oude school is al lang geen school meer, maar kinderen zijn er nog wel te vinden: in het gebouw zit nu een crèche.
De oude school. Aan de buitenkant hetzelfde gebleven. Van binnen veranderd. Net als wij?
De meeste kinderen uit het schooljaar 1973/1974 heb ik 31 jaar niet gezien. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het ze is vergaan. Vooral de laatste jaren. Gisteren kon ik het ze vragen, tijdens een onvergetelijke reünie.
Van huis uit ben ik geen reüniemens. Ben er zo één die bij wijze van spreken een reünie organiseert en op het laatste moment terugkrabbelt. Nu niet. Gelukkig maar, want het werd een avond om niet gauw te vergeten.
Natuurlijk sta je even stil bij degenen die er nooit meer bij kunnen zijn, maar gelukkig zijn er nog veel jaargenoten opgespoord. Met ieder een eigen verhaal, het nodige lief en leed, maar bovenal alive and kicking. Ik heb het gevoel dat we best wel goed terecht zijn gekomen.
.
John, Paul, George and … Dennis
In het jaar dat de Nederlandse kindertelevisie 50 jaar bestaat (en we door de publieke omroep alleen maar ‘getrakteerd’ worden op fragmenten) brengt Bridge Entertainment de tweede Q & Q serie, Kunst en vliegwerk, uit op DVD. Na het succes van de eerste serie ‘moest’ deel twee wel uitgebracht worden. Bijzonder, want tot voor kort was het oorspronkelijke bronmateriaal niet beschikbaar.
Gespreksflarden. Je vangt ze ongewild op in bus, trein, tram, metro, óf bij de dorpskapper.
Patrick Wouters 