De vroege zaterdagochtend wordt overschaduwd door het nieuwsbericht van de aardbeving op Java en het hoge aantal slachtoffers dat gevallen is. Ik ben onderweg naar Den Haag voor de 48e Pasar Malam Besar en volg het nieuws via de radio.
In de middag presenteert Ernst Jansz in het Bintang-Theater zijn mooie nieuwe CD Molenbeekstraat, die in een gelimiteerde editie, speciaal voor de Pasar Malam Besar verschijnt.
“Net als op mijn vorige cd De Overkant heb ik gebruik gemaakt van bepaalde elementen uit de krontjong. Ik heb geen krontjongplaat willen maken, maar vond het belangrijk de krontjongmuziek of elementen ervan een plaats te geven in de hedendaagse muziek, zoals ik die maak.” En daar is Jansz in geslaagd. De liedjes, waarvan sommige al akoestisch te beluisteren waren bij verschillende optredens, kregen vandaag meer zeggingskracht door begeleiding van de band die hij had meegenomen: Jan Hendriks, gitaar; René van Barneveld, slide gitaren; Charles Nagtzaam, Portugese bas en Roy Bakker, ritme.
Op het Tong-Tongpodium wordt opgetreden door een sterke live-act: Challenge. Het eerste exemplaar van hun derde CD From the heart wordt uitgereikt aan Wieteke van Dort. Samen met haar nicht Bernadine schreef zij Het verlangen van het kind en de uitvoering van Challenge is heel mooi. Laat dat nou het lied zijn dat is mijn hoofd is blijf zitten. Challenge trekt veel publiek en dat verbaast me niets.
Deze dag staat voor mij in het teken van allerlei ideeën en voornemens waarover ik met deze en gene heb gesproken. Nu de uitvoering nog. “Maar”, zo zei visual artist Jocye Bloem, “Je moet het gewoon doen.” En ze heeft gelijk, terwijl ik rondkijk bij het project dat zij nabij Bronbeek in Arnhem verwezenlijkt: Sawa Belanda. Een Indisch landschap dat eind augustus verrijst in Park Sacre Cour tegenover Museum Bronbeek. Een impressie is te zien op haar website.
En passant word ik ook nog overgehaald me op te geven als figurant voor de film Ver van familie na het gelijknamige boek van Marion Bloem. “It’s a wrap.”
Komend najaar verschijnt Molenbeekstraat, de lang verwachte nieuwe CD van muzikant én schrijver Ernst Jansz. Het gelijknamige boek ligt dan ook in de schappen. Molenbeekstraat is de straat waar Ernst Jansz de eerste 21 jaar van zijn leven doorbracht. De voorstelling Molenbeekstraat bevat autobiografische verhalen, Indische sprookjes en diverse liedjes waarin hij zijn lotgevallen bezingt. Het komt allemaal langs in het programma dat Ernst Jansz met Shelley Lapré en Ted Lekatompessy in de Nederlandse theaters brengt.
Voor wie niet kan wachten: Tijdens de 48e Pasar Malam Besar in Den Haag wordt een speciale versie van de CD Molenbeekstraat gepresenteerd. Ernst Jansz én band zullen op 27 mei in het Bintangtheater liedjes van Molenbeekstraat spelen. De speciale (verkorte) versie van de CD (waarin de krontjongelementen meer centraal staan), is alleen tijdens de Pasar Malam Besar
Vanochtend overleed in Jakarta mijn favoriete Indonesische schrijver, Pramoedya Ananta Toer. Hij werd 81 jaar. Pramoedya Ananta Toer, geboren in 1925 in Blora (ook de geboorteplek van mijn moeder), heeft jarenlang gevangen gezeten onder het Suhartoregime. Tijdens zijn gevangenschap heeft hij gewerkt aan zijn magistrale tetralogie over de opkomst van het Indonesisch nationalisme: Aarde der mensen, Kind van alle volken, Voetsporen, Het glazen huis. De meeslepende verhalen vertelde hij eerst aan zijn medegevangenen. Pas later werden ze op schrift gesteld. De meeste van zijn boeken zijn overigens vertaald in het Nederlands en uitgegeven door Uitgeverij De Geus. Een omvangrijk oeuvre met vele verrassingen. Wie zijn boek Het meisje van het strand heeft gelezen, zal begrijpen waarom hij ieder jaar wel genoemd werd als kanshebber voor de Nobelprijs voor literatuur. In 1999 kon Pramoedya voor eerst sinds jaren Indonesië verlaten voor een heuse toernee. Marco van Bolhuis maakte de foto tijdens het bezoek van Pramoedya aan Den Haag. Alex G. Bardsley heeft een 
"Kijk een vlinder", mijn dochter van bijna 9 heeft het niet over de langverwachte boodschapper van de lente die voorbij komt, maar over het logo van MSN, waar ze sinds kort (thuis bij haar moeder) in de ban van is geraakt. Mijn kinderen bleken zo’n beetje de laatsten te zijn die nog geen MSN-account hadden. En dat vond ik eigenlijk wel best zo. Ze hadden wel e-mailadressen en mochten zo nu en dan online. MSN is natuurlijk andere koek en daarom is een snelcursus netiquette voor de kids wel zo handig: mijn dochter geeft namelijk makkelijk haar adres aan anderen. Op de sport, in het zwembad, overal waar kinderen elkaar ontmoeten en nieuwe vriendschappen ontstaan, worden eerst e-mailadressen uitgewisseld. Met als gevolg dat ze inmiddels bergen met onzin afbeeldingen toegestuurd heeft gekregen. Als overbezorgde vader die nog steeds kijk uit met oversteken roept, zijn de ‘online-gevaren’ van een heel andere orde. 
Wanneer hebt u voor het laatst naar muziek geluisterd? Ik bedoel echt geluisterd? Vaak genoeg staat muziek gewoon op, zonder dat we er werkelijk bewust naar luisteren. Totdat we in eens gegrepen worden door de melodielijn, het refrein, een mooi gitaarloopje of om het even wat. Ik heb dat met muziek die ik al jaren in de platenkast heb staan, maar ook met nummers die op de radio voorbijkomen. Zo kwam onlangs Duncan Sheik voorbij in het ideale zondagmorgenprogramma De Sandwich op Radio 2. Een Amerikaanse singer/songwriter die in 1996 debuteerde en wiens melancholieke songs mij die zondagmorgen raakten. White Limousine is zijn vijfde album, een prachtige schijf die ik voorlopig niet uit mijn CD-speler zal halen. Hoe is de muziek van Sheik te omschrijven? Sommige recensenten spreken van Nick Drake meets David Sylvian, anderen hebben het over Bittersweet or haunting songs van een supertalent. White limousine brengt je met 12 zorgvuldig gearrangeerde songs in een sfeer die je (ondanks de melancholie) niet wilt loslaten. Om een impressie van zijn kunnen te krijgen, verwijs ik naar 
Patrick Wouters 