Ze deden aan Pentjak Silat, Taekwondo, Judo, Ju-Jitsu of Karate en hierdoor waanden veel Indische jongens zich onoverwinnelijk. Veel Hollandse jongens dachten daar net zo over. Hadden dat aan den lijve ondervonden. Want geknokt werd er. Op de middelbare school, na kerstmis tijdens de kerstbomenjacht of zomaar, als het in het wijkcentrum uit de hand dreigde te lopen.
De mythe werd jarenlang in stand gehouden tot ik twee jongens in de bus op weg naar school hoorde praten:
“Van die Indo’s zeggen ze altijd dat die zo sterk zijn, hè.
Echt niet dus. Klopt gewoon niet.
Die schijtert van een Glenn peerde ‘m gewoon toen ik ‘m in z’n maag stompte. Sloeg niet eens terug die gek. En dat zegt dat ie op een vechtsport zit.”.
De jongens draaiden zich om en keken mij link aan, maar gelukkig was ik veertien jaar en had ik een bril op.

De mooiste foto van Tjalie Robinson vind ik die waarop hij met een katapult schiet in de katapultstand op de 2e Pasar Malam. Het jaar is 1960 en de Pasar Malam wordt dan nog gehouden in het gebouw van de Haagse Dierentuin dat vlakbij het Malieveld stond.
Het is voor mij een typisch Indisch moment: naast het maken van vliegers is het schieten met een zelfgemaakte katapult de ultieme ‘Indische jongensdroom’, een kunstje dat in de jaren zestig nog van vader op zoon werd overgedragen. Ik vond vrijwel altijd de juiste takken en het karret van de PTT maakt het klusje af. Totdat de katapult tot een ‘verboden handwapen’ werd bestempeld en sindsdien heb ik er geen aangeraakt. Ik kan me zelfs de katapultstand op de Pasar Malam niet meer herinneren. Pas toen mijn zoontje thuiskwam met een kunststof (!) katapult van de kermis, maakte de nostalgie zich van mij meester: zo gevaarlijk zijn die dingen ook weer niet. Om vervolgens mijn zoontje te verbieden dat ding ooit te gebruiken: ‘Te gevaarlijk joh!’
Zonen die vaders worden zijn Roomser dan de paus.

Tjalie Robinson met katapult is te bekijken op de website van de Pasar Malam Besar.

Soms valt het mee, soms valt het tegen. De ene dag is beter dan de andere. Clichés waar de grote ‘volksschrijver’ Gerard Reve pattent op lijkt te hebben, maar o zo handig om zelf te gebruiken als je de zomer nog niet in je hoofd hebt.
Bij toeval kwam ik er vandaag achter dat ik een grote schrijffout gemaakt had in mijn belastingaangifte 2004: één 0 te veel genoteerd bij mijn inkomsten, met als gevolg dat ik word aangeslagen als grootverdiener. Van tobinkomen naar topinkomen. Domme fout, maar zelfs een belastingambtenaar ziet toch op basis van ‘mijn’ dossier dat een internetredacteur geen 2 x Balkenende kan verdienen. Afijn, vanavond nog naar Gouda gereden en een correctie op mijn aangifte bezorgd bij de Belastingdienst. En nu maar hopen dat het goed komt.
Leuker kon ik het niet maken.

Op woensdag 13 mei 1981 bracht ik met een aantal klasgenoten van het Tinbergen College uit Den Haag een studiebezoek aan de Hannoversche Allgemeine Zeitung.
Er was nog geen CNN, internet was iets voor veiligheidsdiensten en de telex ratelde aan één stuk door.
De rondleiding op de nieuwsredactie werd rond 17:19 uur spannender: Reuter meldt dat er een aanslag is gepleegd op paus Johannes Paulus II. Redacteuren grijpen pen en telefoon.
Veel later wordt een eerste foto vanuit Rome overgeseind naar Duitsland. Ik meen dat we toen onder de indruk waren over de ‘snelheid’ waarmee nieuws vergaard werd. Tegenwoordig weten we al wat het nieuws van morgen is.

Ze komen er niet voor een Happy Meal of het ballenbad.
Ze zijn met de Vut of al láng met pensioen. Eén ding hebben ze met elkaar gemeen: zij komen uit het Land van ooit.

Van heinde en verre komen ze iedere donderdag tussen half 10 en 12 uur voor de McIndo.
Om te ngobrol (kletsen, keuvelen) over de tijd van toen: Adoeh gesellig jà.
Voor een ontbijtje, zwarte koffie (voor de ‘oudjes’ is de tweede gratis), of toch maar wat makan (eten).
De Indisch club telt zo’n 16 luitjes. Zomaar spontaan ontstaan in de McDonalds (of all places). De één is 60 de ander zelfs 92. Samen delen ze elkaars lief en leed (apa kabar? – hoe gaat het?).
Wie een verre reis heeft gemaakt, vertelt. En verteld, wordt er nog altijd (srèt,srot, srèt)
Is er één jarig, dan worden er Indische koekjes meegebracht:
Loh, geef toch nèks meneer? Als is maar gesellig, ja?

Met dank aan Grace voor de ‘inside information’

Op het ANP las ik vanmorgen het volgende bericht:
LOS ANGELES (ANP) – ,,U lijkt sprekend op de man op mijn pak koffie”, zei een vrouw bijna drie jaar geleden tegen de Amerikaan Russell Christoff. Christoff wist niet waar ze het over had, maar hij ging snel koffie kopen. Zijn foto stond tot zijn verbazing op de verpakking van Taster’s Choice van de firma Nestlé-USA.
Voor Christoff bleek dit een feest der herkenning. Een rechter in Los Angeles heeft Nestlé opgedragen Christoff 15,6 miljoen dollar uit te keren omdat de foto zonder zijn instemming jarenlang op verpakkingen is afgedrukt. Het is een foto uit 1986 toen Christoff nog fotomodel en acteur was. Ooit nam een fotograaf die voor Nestlé op pad was foto’s van Christoff. Maar de fotograaf liet net als Nestlé niets meer van zich horen.
Het dagblad The Los Angeles Times berichtte dinsdag dat de firma na de behandeling van de zaak afgelopen week in beroep wil gaan.

In 2002 zag ik bij toeval én tot mijn grote verbazing dat familiefoto’s van mijn website www.indischalbum.nl werden gebruikt in een aflevering van de RTL 4 serie Rozegeur & Wodka Lime. De foto’s waren zonder toestemming van de site geplukt en in een totaal andere context – overigens wel heel smaakvol – gebruikt. Endemol kwam na enig aandringen ook over de brug met een bedrag gelijk aan drie Senseo koffiezetapparaten.

Betrokkenheid bij Azië is overal. Op scholen, kantoren, winkelcentra, stations, overal waar mensen zich verzamelen. Ook in tramlijn 3, die bomvol de Haagse tramtunnel in rijdt.
Twee dames met tassen hebben nog net een zitplaats weten te bemachtigen:
“Jij bent zeker wel blij dat je niet in Thailand zit, he?”
“Och, dáár, dáar zaten we nooit.”
“Nou ja, voor hetzelfde geld ….. had je het niet kunnen navertellen. Waar zit je dan meestal? Waar die minister zat?”
“Ja, daar ongeveer kun je wel zeggen.”
“Het is wat.”
“Daarom.”
…
“Doe jij je tas effe dicht zeg. Die van mij is zaterdag gestolen.”
“Ga weg. Wat zat er in dan?”
“Alles. Alles hebben ze meegenomen. Je moet echt uitkijken hier. Maar hij is terecht hoor. Ze hebben hem gevonden bij de Didi. Ja, het geld is natuurlijk weg en ze hebben zelfs geprobeerd te pinnen. Met de gezinspas, maar dat is ze niet gelukt. Gelukkig hadden we alles meteen geblokkeerd, maar toch.”
“Het is wat.”
“Dat zeg ik. Waar stappen we uit?”
“Bij de V & D. Ik wil die CD voor Thailand kopen, voor Harrie. Heeft ie ook wat van het goede doel.