Ze deden aan Pentjak Silat, Taekwondo, Judo, Ju-Jitsu of Karate en hierdoor waanden veel Indische jongens zich onoverwinnelijk. Veel Hollandse jongens dachten daar net zo over. Hadden dat aan den lijve ondervonden. Want geknokt werd er. Op de middelbare school, na kerstmis tijdens de kerstbomenjacht of zomaar, als het in het wijkcentrum uit de hand dreigde te lopen.
De mythe werd jarenlang in stand gehouden tot ik twee jongens in de bus op weg naar school hoorde praten:
“Van die Indo’s zeggen ze altijd dat die zo sterk zijn, hè.
Echt niet dus. Klopt gewoon niet.
Die schijtert van een Glenn peerde ‘m gewoon toen ik ‘m in z’n maag stompte. Sloeg niet eens terug die gek. En dat zegt dat ie op een vechtsport zit.”.
De jongens draaiden zich om en keken mij link aan, maar gelukkig was ik veertien jaar en had ik een bril op.

De mooiste foto van Tjalie Robinson vind ik die waarop hij met een katapult schiet in de katapultstand op de 2e Pasar Malam. Het jaar is 1960 en de Pasar Malam wordt dan nog gehouden in het gebouw van de Haagse Dierentuin dat vlakbij het Malieveld stond.
Het is voor mij een typisch Indisch moment: naast het maken van vliegers is het schieten met een zelfgemaakte katapult de ultieme ‘Indische jongensdroom’, een kunstje dat in de jaren zestig nog van vader op zoon werd overgedragen. Ik vond vrijwel altijd de juiste takken en het karret van de PTT maakt het klusje af. Totdat de katapult tot een ‘verboden handwapen’ werd bestempeld en sindsdien heb ik er geen aangeraakt. Ik kan me zelfs de katapultstand op de Pasar Malam niet meer herinneren. Pas toen mijn zoontje thuiskwam met een kunststof (!) katapult van de kermis, maakte de nostalgie zich van mij meester: zo gevaarlijk zijn die dingen ook weer niet. Om vervolgens mijn zoontje te verbieden dat ding ooit te gebruiken: ‘Te gevaarlijk joh!’
Zonen die vaders worden zijn Roomser dan de paus.

Tjalie Robinson met katapult is te bekijken op de website van de Pasar Malam Besar.