"Jongens waren we – maar aardige jongens…" én arme studenten. John Benjamins studeerde archeologie in Delft en speelde eerste viool in het Haagse krontjongorkest Eurasia . In 1928 was Eurasia in de Edison Bellstudio’s in Londen voor de plaatopname van Krontjong Toegoe en Krontjong Kemajoran.
Ergens op een plein in Londen, ver weg van huis, speelden de jongens hun melancholische muziek. Een statige dame kwam langs en bleef staan luisteren. De muziek had haar zichtbaar geraakt. Ze nodigde de jongens uit en gaf hen nieuwe kleren. Die vrouw was Queen Mary, echtgenote van de toen heersende vorst George V. Jaren later in Indië was John Benjamins één van de vele burgerslachtoffers uit de wijk Bronbeek tijdens de bersiap in Bandoeng. Hij werd (43 jaar oud) begraven in het verzamelgraf Bronbeek op het Ereveld Pandu. John Benjamins staat als eennalaatste rechts op de foto. De legendarische Guus Becker staat uiterst links op de foto. Deze foto van Eurasia is vermoedelijk in de dertiger jaren van de vorige eeuw gemaakt. Met dank aan Barbara Benjamins.
© Beeldmateriaal: familie Benjamins
Voor de liefhebber: Het Tong Tong Festival organiseert Krontjong Nu tijdens de 48e Pasar Malam Besar in Den Haag.
"Kijk een vlinder", mijn dochter van bijna 9 heeft het niet over de langverwachte boodschapper van de lente die voorbij komt, maar over het logo van MSN, waar ze sinds kort (thuis bij haar moeder) in de ban van is geraakt. Mijn kinderen bleken zo’n beetje de laatsten te zijn die nog geen MSN-account hadden. En dat vond ik eigenlijk wel best zo. Ze hadden wel e-mailadressen en mochten zo nu en dan online. MSN is natuurlijk andere koek en daarom is een snelcursus netiquette voor de kids wel zo handig: mijn dochter geeft namelijk makkelijk haar adres aan anderen. Op de sport, in het zwembad, overal waar kinderen elkaar ontmoeten en nieuwe vriendschappen ontstaan, worden eerst e-mailadressen uitgewisseld. Met als gevolg dat ze inmiddels bergen met onzin afbeeldingen toegestuurd heeft gekregen. Als overbezorgde vader die nog steeds kijk uit met oversteken roept, zijn de ‘online-gevaren’ van een heel andere orde. 
Wanneer hebt u voor het laatst naar muziek geluisterd? Ik bedoel echt geluisterd? Vaak genoeg staat muziek gewoon op, zonder dat we er werkelijk bewust naar luisteren. Totdat we in eens gegrepen worden door de melodielijn, het refrein, een mooi gitaarloopje of om het even wat. Ik heb dat met muziek die ik al jaren in de platenkast heb staan, maar ook met nummers die op de radio voorbijkomen. Zo kwam onlangs Duncan Sheik voorbij in het ideale zondagmorgenprogramma De Sandwich op Radio 2. Een Amerikaanse singer/songwriter die in 1996 debuteerde en wiens melancholieke songs mij die zondagmorgen raakten. White Limousine is zijn vijfde album, een prachtige schijf die ik voorlopig niet uit mijn CD-speler zal halen. Hoe is de muziek van Sheik te omschrijven? Sommige recensenten spreken van Nick Drake meets David Sylvian, anderen hebben het over Bittersweet or haunting songs van een supertalent. White limousine brengt je met 12 zorgvuldig gearrangeerde songs in een sfeer die je (ondanks de melancholie) niet wilt loslaten. Om een impressie van zijn kunnen te krijgen, verwijs ik naar 
Hoe zou het verder zijn gegaan met de Indische tweeling Nina en Boy? Zijn hun dromen werkelijkheid geworden? Ik vroeg het me meteen af nadat ik de nieuwe roman van Marion Bloem in één adem uitlas. Waarin een klein boek groot kan zijn. De kleine krijger speelt zich af in Nederlands-Indië tussen 1936 en 1946 en schetst, gezien vanuit kinderogen, een beeld van de ingewikkelde (standen)samenleving die Nederlands-Indië toen was. Veel van wat Marion Bloem beschrijft herken ik uit de verhalen van mijn familie en de vele boeken die over de voormalige kolonie zijn verschenen. Treffend is de schrijfstijl. Geen enkel moment zou je hierin de hand van een volwassene vermoeden. Het is werkelijk of de tweeling zelf aan het woord is en het maakt dat je Nina en Boy wilt omhelzen. Kinderen tussen tien en twaalf jaar zullen ondanks de ingewikkelde historie ongetwijfeld vallen voor het wel en wee van de Indische tweeling. Het leven vóór de oorlog, de Japanse bezetting, de bersiaptijd en het verlies van dierbaren, het komt allemaal aan bod in De kleine krijger. De reactie en de gevoelens van de tweeling hierop zullen herkenbaar zijn voor jongens en meisjes uit groep 7 en 8 van de basisschool. De kleine krijger is een onderdeel van het multimediale lespakket Onvergetelijk Indië dat KIT Publishers, de uitgeverij van het Koninklijk Instituut voor de Tropen, ontwikkelde. Met dit lespakket wordt in één klap een hiaat in het onderwijsaanbod over Nederlands-Indië tijdens én na de Tweede Wereldoorlog gedicht. 
Patrick Wouters 