De verboden vriendschap tussen de tienjarige Ruben en de Indonesische Karto, staat centraal in het tweede boek van Robin Raven, Strijd in het regenwoud. Eén jaar naar zijn succesvolle debuut, De vloek van Pak, weet Raven opnieuw te boeien met een jeugdboek, bestemd voor de bovenbouw van de basisschool.
Strijd in het regenwoud speelt zich af in 1947 en kan worden beschouwd als de prequal van De vloek van pak, maar is los hiervan te lezen.
Strijd in het regenwoud is wel wat moeilijker dan De vloek van pak. Toch zullen jonge lezers die bij de les blijven, zeker vallen voor de lotgevallen van Ruben, die met zijn strenge vader op een plantage op Celebes woont. Rubens moeder heeft het Jappenkamp niet overleefd. Zijn strenge vader is een gesloten boek en keurt zijn vriendschap met Karto af. Op een dag vlucht Ruben de jungle in. De politionele acties zijn in alle hevigheid begonnen. Ruben mist zijn moeder en hij beseft dat de felle strijd tussen Nederlandse soldaten en Indonesische vrijheidsstrijders, het vertrek uit zijn geboorteland dichterbij brengt. In een aantal mooie passages komen de verschillen tussen oost en west, mystiek en werkelijkheid, op een aansprekende manier samen. En voor wie het zich afvroeg: Karto is niemand minder dan de mysterieuze Pak uit Ravens eerste boek.

Strijd in het regenwoud
door Robin Raven
Uitgeverij Van Goor, 176 pagina’s, gebonden
ISBN-13: 97 89047501602
prijs € 13.95
Meer informatie? www.robinraven.nl

Recensie van Patrick Wouters uit Moesson 12, juni 2007

Het grote publiek zal Rogier Boon wellicht kennen van het succesvolle Gouden Boekje Wim is weg. Wat velen niet zullen weten, is dat hij een begenadigd ontwerper was, wiens Indische achtergrond een onuitputtelijke bron van inspiratie is geweest voor onder meer boekomslagen, decors, affiches en foto’s .
Zijn dochters Siem en Leslie Boon stelden een overzichtswerk samen, vanzelfsprekend rijk geïllustreerd met een schat aan beeldmateriaal. De tekst (ondergeschikt aan het geheel) biedt genoeg achtergrondinformatie om een beeld te krijgen van Rogier Boon (1937 – 1995), die oosterse en westerse stijlen op een gedurfde manier wist te combineren. Een expositie van zijn werk op de Pasar Malam Besar van 2005 vormde de basis voor dit boek.  Een expositie van zijn fotografisch werk zou bij de vijftigste editie van dit festival in 2008 niet misstaan.
Zelf hou ik erg veel van zijn fotografische werk: hij maakte “de mooiste foto van de Pasar Malam uit de jaren zestig” (1962) en opmerkelijke foto’s uit de tijd hij Nederland verruild had voor Indonesië.
Het zou mooi zijn als Rogier Boon, Indisch ontwerper, bijdraagt aan de herwaardering van zijn werk. Hoewel hij zijn beste werk maakte in de jaren zestig van de vorige eeuw, hoeft niets een revival van dat werk in de weg te staan:  zijn werk is namelijk niet gedateerd.

Rogier Boon, Indisch ontwerper, door Siem Boon & Leslie Boon, vormgeving Monique Kreeft, 160 pagina’s fullcolour, ISBN 978-90-78847-03-8 (gebonden editie, 26 euro), ISBN 978-90-78847-04-5 (paperback, 18,50 euro). Sobats, donateurs van de Stichting Tong Tong, krijgen korting op beide edities. Het boek is verkrijgbaar in de boekhandel of bij de Stichting Tong Tong.

Molenbeekstraat, een muzikaal verhaal
Gezien:

Première, Kleine Komedie Amsterdam
Evertshuis, Bodegraven
Dernière, Leidse Schouwburg

“Bijzonder mooi”, “Integere voorstelling”, “Bij vlagen ontroerend”, “Prachtig uitgebeeld”, waren enkele van de vele reacties die ik oppikte tijdens de verschillende uitvoeringen die ik bezocht van het theaterprogramma van Ernst Jansz met medewerking van Shelly Lapré.

De kracht van de voorstelling lag hem in de intimiteit en de mooi gebrachte, gevoelige liedjes, waarvan vooral die aan de piano de mensen in het publiek stuk voor stuk raakten.

Zelf was ik nog al verrast door deze afwisseling, de combinatie met de Indische sprookjes en  het spel van Shelly Lapré. Haar bijdrage is een mooi (en inmiddels onmisbaar) onderdeel van het programma. Ik realiseer me nu wat ik miste bij voorgaande  optredens van Jansz en Lapré die ik heb gezien (2003/2004): de juiste belichting en entourage.

Nu het geluid en de belichting zo perfect zijn, is de voorstelling echt een streling voor het oog: letterlijk én figuurlijk, beeldende kunst. Shelly Lapré illustreerde de voor haar geschreven Indische sprookjes op onnavolgbare wijze met licht en schaduw, terwijl Ernst Jansz haar begeleidde op fluit en percussie.

Natuurlijk had ik eerst mijn kaarten gezet op een uitvoering van Molenbeekstraat van Ernst Jansz met band (Bintang Theater, Den Haag, mei 2006), maar sinds de première in Amsterdam ben ook ik helemaal om: de voorstelling is van “een betoverende schoonheid”.

Molenbeekstraat, een muzikaal verhaal gaat tijdens het theaterseizoen 2007/2008 in reprise.

Sfeervol tijdsbeeld

Een boek om geen genoeg van te krijgen is Het verloren lied van Alfred Birney. Ook na het herlezen van deze roman vraag ik mij af hoe het met hoofdpersoon Michael Langenacht verder is gegaan. Heeft hij zijn ouders nog gezien sinds die oudejaarsavond dat zij tevergeefs bij hem aanbelden? Waren de jaren zeventig en tachtig goed voor hem? Wie zal het zeggen. In 249 korte hoofdstukjes komt de zoektocht naar volwassenheid voorbij in werkelijk mooi geschreven proza waarin je meegesleurd wordt. Heimwee, melancholie en mooie zinnen: “Met mijn gezicht naar het oosten gewend hoopte ik dat ons avontuur spoedig zou mislukken, want ik miste de zee al voor ik haar uit het oog had verloren.”

Het sterke Vogels rond een vrouw, was het eerste boek van Alfred Birney waarmee ik kennismaakte; met Het verloren lied, zijn laatste roman tot nu toe, werd in mijn ogen een voorlopig hoogtepunt bereikt. Ik volgde sindsdien Birneys activiteiten op internet (Cyberney) en las zijn columns in de inmiddels ter ziele gegane Haagsche Courant. Met de komst van het nieuwe AD in 2005, vloog een aantal columnisten (waaronder Birney) de laan uit. Ingeruild voor nietszeggende columns van dito persoonlijkheden (Alleen Vilan van de Loo is nog steeds de moeite van het lezen waard).

Birney sloot zijn columnreeks bij de krant af met een heus feuilleton en sindsdien publiceert hij op zijn eigen website én onder meer in het Archipelmagazine.

Het verloren lied verscheen op een moment dat andere boeken van Nederlandse bodem de aandacht opeisten, waaronder Het lied en de waarheid van Helga Ruebsamen. Ik ben doorgaans huiverig voor boeken die al te snel stijgen in de boekentoptien of ‘lijden’ aan het Dan Brownsyndroom, maar ik kan het niet hebben als écht mooie boeken volkomen genegeerd worden. Daarom geloof ik in mond tot mond reclame. Voor Het verloren lied heb ik in eigen kring veel ‘reclame’ gemaakt (ik geef toe, tegen het dwepen aan). Hopelijk krijgt deze roman een tweede kans. Bestel ‘m gewoon bij Bol.com (dan hebt u het boek binnen twee werkdagen in huis.)

Het sfeervolle Het verloren lied koester ik net als dat ene lied dat Michael ooit op een oude buizenradio hoorde en altijd is blijven zoeken.

Meer informatie over Alfred Birney vindt u op www.alfredbirney.nl

Een weblog maakt ook onderdeel uit van zijn website.

Het Verloren lied is uitgebracht door uitgeverij In de Knipscheer.

Als Keltische crossover folkband staan ze te boek,  de uit de provincie Utrecht afkomstige groep Air Laut. En inderdaad, ze maken muziek waarvan de Keltische invloed het sterkst is, maar met de onlangs verschenen debuut CD Love and fear, herken je als luisteraar meerdere invloeden, waaronder bluegrass en krontjong.

Love and fear vertelt het verhaal van een noodgedwongen vertrek over zee, van oost naar west en verraadt daarmee de Indische achtergrond van één van de oprichters van de band, Jack van Asdonck. De meeste nummers zijn van zijn hand. Toegankelijke, melancholische melodieën waarin soms echo’s van Flairck doorklinken. Met zang van Meike Veenhoven, wier stem je kippenvel bezorgt, zeker in het hoogtepunt van het album, het fraaie Love and fear, de titelsong.

Love and fear heeft één nadeel: het album duurt te kort. In krap 45 minuten laat deze voor mij nieuwe band, een mooi gebracht stuk muziek horen. En voor de ‘Indische clues’ moet je echt luisteren naar de teksten en de achtergrondtekst lezen in het begeleidende CD-boekje.

Fragmenten van de CD zijn te beluisteren op de website van de band: www.airlaut.nl.
De CD kan er ook online worden besteld.

Air Laut bestaat uit Jack van Asdonck, Marijke Rutte, Gradus Lemmen, Remco de Landmeter, Meike Veenhoven en Roelof Rosendal.

Soundtrack van een jeugd

De nieuwe CD van Ernst Jansz, Molenbeekstraat, is niet alleen de soundtrack van het gelijknamige boek dat in september verschijnt, maar zal zeker ook gezien worden als de soundtrack van zijn jeugd. Jansz werd er geboren en woonde tot zijn eenentwintigste in het ouderlijk huis in de Amsterdamse Rivierenbuurt. Die periode staat centraal op het album waaraan Jansz zo’n zes jaar werkte. Molenbeekstraat is net als zijn voorganger De Overkant een melancholisch album met prachtige liedjes, maar toch nergens zwaar op de hand. De 14 veelal akoestische liedjes, waarin echo’s van krontjong, Bob Dylan én Bram Vermeulen doorklinken, krijgen door de sterke begeleiding van de band nog meer zeggingskracht. Het spel klinkt informeel, gedreven en gepassioneerd en dat is goed te zien in de videoclip van Molenbeekstraat, één van de twee extra’s op het album. Met de jaren is de stem van Jansz wat rafeliger geworden en hierdoor krijgen de liedjes de juiste portie gevoel mee (De ballade van Nina Bobo, Alice, Luna Luna mijn en het titelnummer). Zijn teksten zijn soms poëtisch, meestal verhalend van aard en gelukkig niet sentimenteel of pseudo-diepzinnig. Iets waaraan hedendaagse Nederlandstalige songteksten nogal eens mank gaan. Alle bekende thema’s van Jansz komen voorbij: zoals de allereerste liefde, liefdesverdriet, afscheid nemen en het verliezen van de onschuld. Molenbeekstraat is een aansprekend, sfeervol muzikaal verhaal waarmee Ernst Jansz dit najaar ook de theaters ingaat. Hij zal daarbij worden begeleid door beeldend én bewegend kunstenares Shelley Lapré en percusionist Ted Lekatompessy.

Patrick Wouters

Recensie uit het Indisch maanblad Moesson, september 2006, nummer 3

Molenbeekstraat wordt uitgegeven door V2 Records.

Hij en zijn broers worden algemeen beschouwd als de Godfathers van de Nederpop (of beter: de Nederlandse rock ‘n’ roll).
Van Jan Akkerman tot Dinand Woesthoff, van The Beatles (naar verluidt in het bijzonder John Lennon en George Harrison) tot Jimi Hendrix: op de één of andere manier zijn zij door hém beïnvloed.
Rasmuzikant Andy Tielman is de bescheidenheid zelve. Een man van weinig woorden. Wie hem vandaag de dag ziet optreden moet erkennen dat er nog steeds een enorm charisma van hem uitgaat. Zeventig jaar is hij inmiddels en still going strong*.

That’s my life is de titel van zijn avontuurlijk levensverhaal dat onlangs is verschenen. Een biografie waar Tielman overigens zelf, sporadisch aan het woord komt. In het verleden is vooral veel óver Andy en zijn broers geschreven. Verhalen die aan de legende hebben bijgedragen. That’s my life plaatst onbekende en bekende feiten in chronologische volgorde en brengt het geheel tot de juiste proporties terug.

In vogelvlucht komt het allemaal voorbij: zijn jeugd in Nederlands-Indië, de ongekende populariteit van The Timor Rhythm Brothers (pré-Tielman Brothers) in het jonge Indonesië, de doorbraak van de Tielman Brothers in 1958, de ‘verovering’ van Duitsland en nog veel meer ups and downs, die in sneltreinvaart de revue passeren. Soms lijkt het of het ‘beruchte’ Indische zwijgen ook in deze biografie de kop op steekt. In die zin, dat velen zich bijvoorbeeld zullen afvragen wat nu werkelijk de reden is geweest van het uiteenvallen van de Tielman brothers in 1964.
That’s my life is fraai vormgegeven en rijk geïllustreerd met mooi, onbekend en (van internet) bekend fotomateriaal. Jammergenoeg ontbreekt in het foto-overzicht bij nogal wat foto’s de exacte datering en context, waardoor het beeld ontstaat van willekeurig geplaatste foto’s.

Neemt niet weg dat Tielmans levensverhaal de moeite van het aanschaffen waard is.

That’s my life is een vlotgeschreven boek geworden dat met gepast respect en waardering eer doet aan iemand die liever op de achtergrond blijft; een levende legende wiens levensverhaal nog lang niet af is.

Patrick Wouters

Andy Tielman/That’s my life, €19.90
Uitgegeven door de Sir Winston Leisure Group BV in Rijswijk

Verkrijgbaar in de boekhandel of te bestellen via www.andytielmanproductions.com

*Andy Tielman overleed 10 november 2011. Deze recensie verscheen eerder in het Indisch maanblad Moesson, oktober 2006.